De Bruid van de Vampier (De Donkere Raad Serie Boek 1)

Ericks 21e Verjaardag

ERICK

"Ik haat het dat je niet kunt blijven voor mijn verjaardag," zei ik terwijl ik toekeek hoe mijn jongere neef zijn tassen inpakte.

"Hoeveel ik ook van je hou, Erick, ik ben blij dat ik niet blijf," zei Jordan terwijl hij nog een Eminem T-shirt opvouwde. "Het ligt niet aan jou, geloof me, maar als ik nog een minuut naar Nile moet luisteren over cupmaten, vermoord ik hem misschien wel."

"Ja, je bent niet de enige," ik wreef over mijn nek terwijl Jordan me ongelovig aankeek. "Wat?"

"Waarom ben je überhaupt vrienden met hen als je ze niet kunt uitstaan?" vroeg hij.

"Omdat hun ouders machtige politici zijn en vrienden met hen zijn helpt papa een groot percentage van hun stemmen te winnen," zei ik. Het is waar. Vooral Niles vader heeft de steun van een groot deel van de vampierbevolking, en ze helpen ons de wetten steviger in de hoofden van enkele van de oudste van ons ras te prenten.

"Maar oom is de Koning. Hij heeft geen steun nodig," zei Jordan, nu met zijn tas ingepakt en klaar.

"Jordan, je bent nog een kind. Je hebt nog veel te leren als je in onze wereld wilt overleven." Ik gebaarde dat hij op de stoel tegenover me moest gaan zitten.

We waren momenteel in Jordans kamer, die eigenlijk een logeerkamer in ons kasteel is. Jordans moeder Kiara en mijn moeder Koningin Kenna zijn zussen van dezelfde ouders, wat Jordan mijn neef maakt. Maar Jordan is eigenlijk een jaar jonger dan ik. Vanwege enkele interne problemen in de coven van zijn vader, moeten tante Kiara en Jordan vroeg vertrekken om het probleem aan te pakken. Het is echt triest, aangezien morgen mijn 21e verjaardag is en het leuk zou zijn geweest om Jordan hier te hebben. Jong of niet, hij was zeker de verstandigere van ons twee.

"Ik ben maar een jaar jonger dan jij. Dat maakt me geen kind!" Hij fronste, maar nam het glas bloed dat ik hem aanbood. "Trouwens, komt je verloofde?"

Ik pauzeerde met mijn glas aan mijn lippen. Hoewel Alina Deluca niet langer een gevoelig onderwerp was, waren we niet bepaald de beste vrienden.

En wiens schuld is dat? herinnerde mijn geweten me.

Waar, ik heb het haar ook niet makkelijker gemaakt. Alina en ik waren verloofd direct nadat ze geboren was. Hoewel ze als mens geboren was, was haar moeder, Sheena Deluca, eigenlijk een afstammeling van de Cain-coven van vampieren, een van onze sterkste bondgenoten en een van de adellijke families, wat haar adellijk geboren maakt. Daarnaast hadden Sheena en mijn moeder een diepe vriendschap die weinigen begrepen. Dus Alina was de perfecte bruid voor mij in alle opzichten. Behalve, we kunnen totaal niet met elkaar opschieten.

Ik heb het altijd moeilijk gevonden te geloven dat mijn ouders al de belangrijkste beslissing in mijn leven hadden genomen. Maar aan de andere kant, ze hadden niet nagedacht of Alina en ik compatibel waren of niet, ze hadden gewoon gedacht of Alina een goede koningin zou zijn of niet. Dat aspect heeft me nooit lekker gezeten en op de een of andere manier ben ik opgegroeid met de neiging haar de schuld te geven van mijn ellende. Ik had zelfs mijn groep 'vrienden' haar laten pesten, hoewel ik wist hoe hard ze konden zijn. Ik was haar hele leven vijandig tegen haar geweest, hoewel ze net zo hulpeloos in de zaak was als ik. Het heeft even geduurd voordat ik dat besefte, maar zodra ik dat deed, had ik afstand van haar genomen, mezelf en haar genoeg tijd gevend om aan het idee te wennen dat we ons leven samen zouden doorbrengen, hoe graag we dat ook anders zouden willen. Maar de laatste paar maanden klinkt de rest van mijn leven met haar doorbrengen niet zo slecht.

"Aarde aan Erick!"

Jordans geïrriteerde stem haalde me uit mijn trance, en ik merkte dat ik nog steeds in dezelfde houding zat met mijn glas aan mijn lippen.

“Wauw! Ik hoefde alleen maar haar naam te noemen en mijn broer begint al over haar te dagdromen. Is ze echt zo knap? Wanneer kan ik haar ontmoeten?” Plotseling vond ik Jordan niet meer zo leuk.

“Houd je mond, snotaap!” Ik nam een slok uit mijn glas. “Ik heb andere belangrijke dingen om over na te denken.”

“Oké. Ga je me nu vertellen of je verloofde komt of niet?” vroeg Jordan opnieuw.

“Waarschijnlijk niet. We kunnen niet zo goed met elkaar opschieten.” Wat een understatement.

“En waarom is dat?” Hij keek sceptisch.

“Gewoon omdat.”

“Gewoon omdat telt niet als reden. Dus is wat tante zei waar?” vroeg hij.

Dat trok mijn aandacht. “Wat precies heeft mijn moeder je verteld?”

Dat bracht een gemene glimlach op zijn gezicht. “Eerst vertel jij je reden.”

“Wat ben je, vijf? Ik wil snoep in ruil voor een geheim.” Ik imiteerde een baby stem.

“Ik klonk niet zo!” snauwde Jordan. “En ik had meestal nuttige informatie; dat moet je toegeven.”

“Dat doe ik.” Ik zuchtte. Jordan was altijd een moederskindje geweest, altijd aan zijn moeder vastgeplakt als een stukje kauwgom. Precies daarom kreeg hij de meeste gesprekken van de volwassenen mee, en omdat hij nog zo jong was, schonken de volwassenen weinig aandacht aan hem en bespraken allerlei geheimen in zijn bijzijn, die hij vervolgens plichtsgetrouw aan mij doorgaf in ruil voor snoepjes die ik voor hem vanuit de hele wereld teleporteerde. “En de reden dat we niet goed met elkaar opschieten is de meest voor de hand liggende op de planeet! Ik ben Vampierkoninklijk en zij is een mens.”

“Een mens die afstamt van een Vampieradel en een machtige bovendien,” corrigeerde Jordan.

“Nog steeds een mens,” kaatste ik terug.

“Serieus?” Jordan zuchtte. “Wie gedraagt zich nu als een vijfjarige?”

Hij had een punt, maar ik wilde ook niet toegeven aan mijn jongere broer dat mijn gevoelens voor Alina al een tijdje aan het veranderen zijn, vooral nu ik het net zelf heb beseft. Ik ben me meer bewust geworden van haar aanwezigheid, begon haar te zien als een vrouw naast het feit dat ze gewoon een mens is. Iedereen met een beetje verstand zou op dit moment kunnen opmerken dat deze gevoelens niet van de ene op de andere dag zijn ontstaan; het was altijd ik die haar wegduwde vanwege onze verschillen.

“Kunnen we van onderwerp veranderen? Je gaat weg voor wie weet hoe lang, en dit is niet het juiste moment om mijn verloofde te bespreken.” Ik wees naar de deur zodra ik een zeer bekende lach in de gang hoorde.

Een seconde later kwamen Nile, Justin, Keith en Jacob de logeerkamer binnen, whiskeyglazen in de hand en lachend om een of andere stomme grap die Nile had gemaakt. Nile Thunderstorm gedroeg zich als de leider van onze kleine groep, behalve dat zelfs hij verplicht was mij te gehoorzamen. Hij was meer dan zes voet lang met donkerrood haar dat bijna zwart leek, en hij was een complete vrouwenverslinder zonder respect voor onze regels en voorschriften. Hij dacht dat hij zich overal uit kon dwingen en leerde de anderen hetzelfde te doen. Direct drinken van een mens was verboden door mijn vader vanwege het risico op blootstelling, tenzij je drinkt van iemand die al van ons af weet en gebonden is om het geheim te houden, maar ik heb meerdere keren gemerkt dat Nile en Jacob dronken van onze klasgenoten en om het nog gevaarlijker te maken, deden ze het vaak op plaatsen met een hoog risico op blootstelling. Nile beweert dat de spanning van bijna betrapt worden hem vermaakt.

Justin en Keith waren een beetje... tammer. Ook zij overtreden een heleboel regels, maar ze proberen te vermijden iets te doen dat te spannend is. En het is geen hogere wiskunde om te weten dat de enige reden dat ze mij als hoofd van hun groep houden, is omdat ik de toekomstige Koning ben met de macht om hen uit hun positie te zetten als ik dat nodig acht. Ze volgen liever Nile, omdat hij de veel coolere leider is.

"Hé Erick!" Nile kwam naar me toe om me een knuffel te geven. "Gefeliciteerd man! Vandaag word je zoete eenentwintig."

"Hoe dom ben je precies?" Jordan gaf een beleefde glimlach. "Het is zoete zestien, niet zoete eenentwintig."

"Hou je mond, jochie," glimlachte Nile net zo beleefd terug. "Als ik zeg dat het zoete eenentwintig is, dan is het zoete eenentwintig! En Erick, man, je moet dit echt zien."

Ik volgde Nile en de anderen uit de logeerkamer met Jordan vlak achter me, terwijl het vermoeden groeide waarom de jongens steeds naar me keken en lachten. De reden werd echter glashelder zodra ik de hoofdgang bereikte die uitkeek op de grote hal.

"Waarom glittert alles in godsnaam?"

Niet langer in staat zichzelf te beheersen, barstte iedereen naast mij in bulderend gelach uit, inclusief Jordan.

"Gefeliciteerd Erick." Justin, de zwartgehaarde, blauwogige sporter van onze groep, zei tussen zijn lachbuien door.

Met samengeknepen ogen keek ik naar de decorateurs die op dat moment glinsterende gouden gordijnen ophingen. Ik teleporteerde naar de grote hal, het gelach van mijn vrienden duidelijk hoorbaar vanaf deze afstand. Ik zocht naar de schuldige, maar het duurde even voordat ik haar zag.

Verstopt achter een van de grote pilaren aan de zijkant van de grote hal, was niemand minder dan mijn tweede oudere zus, Susan Stayton, die lachend de andere kant op rende zodra ze me zag.

"Oh nee, dat doe je niet!" Ik teleporteerde recht voor haar pad, en omdat ze achterom keek om mijn bewegingen te volgen, zag ze me niet voor haar en botste recht tegen me aan.

Ik kon mijn evenwicht niet bewaren met haar gewicht dat tegen me aan botste, en we vielen allebei in een grote doos achter ons en werden onmiddellijk bedekt met meer glitter en lichtjes. Susan kon niet stoppen met lachen terwijl de tweede schuldige, mijn oudste zus, Athena, van achter een andere pilaar tevoorschijn kwam, lachend om de staat waarin we verkeerden.

"Glitter en kerstlichtjes! Serieus?" zei ik, terwijl ik een lichtsnoer uitspuugde dat in mijn mond was gekomen. "En waarom heeft niemand me eerder geïnformeerd?"

"Waar zou anders de lol in zitten?" zei Athena, terwijl ze naar ons toe kwam en Susan uit de doos hielp.

"Precies!" zei Susan glimlachend. "We wilden je gezicht zien als je eindelijk naar beneden zou komen voor het feest. Het zou episch worden!"

"Nou, jammer dat ik er op tijd achter ben gekomen." Ik stapte uit de doos na Susan en klopte mezelf af, een stapel glinsterende spullen viel op de omringende vloer. "Nu, verander die verdomde decoratie!"

"Geen denken aan!" klaagde Athena. "Wacht maar tot je het eindresultaat ziet. Je zult het geweldig vinden, dat beloof ik."

"Ja! Hoe vaak wordt onze broer nou eenentwintig?" Susan kwam en sloeg een arm om mijn middel terwijl Athena hetzelfde deed aan de andere kant. "Nog vier jaar en je bent koning! Ik kan niet geloven dat je al zo groot bent geworden. Kun jij het geloven, Athena?"

"Absoluut niet. Voor ons blijf je altijd ons kleine broertje!" bevestigde Athena.

"Jullie klinken nu precies als mama met die 'je blijft altijd mijn kleine baby' toespraak." zei ik tegen hen terwijl we naar de jongens liepen die net de trap afkwamen.

"Dat doen we niet!" zeiden beide meisjes tegelijk.

"Hé! Waarom heeft Erick alle lol? Geef de dames door, man!" Wie anders dan Nile kon zo'n snedige opmerking maken?

"Ik zou maar oppassen met wat ik zeg als ik jou was, jochie," zei Athena tegen hem. "Ik zou niet per ongeluk willen..." Ze stak haar handen uit en haar handpalm werd felrood, waardoor Nile een stap achteruit deed. Athena had de kracht om alles wat ze aanraakte te verhitten. Het was niet precies een directe uiting van vuurkracht, maar het kwam er dicht bij in de buurt. En het was behoorlijk cool.

Susan was het tegenovergestelde van Athena. Zij had de kracht om water in ijs te bevriezen. De krachten van een vampier waren meestal gekoppeld aan hun persoonlijkheid. Athena was de actieve, altijd vrolijke, altijd rondrennende, dus dat zij dingen kon verhitten was geen verrassing. Susan daarentegen was de introvert van de familie. Ze las liever een boek dan dat ze roddelde over de laatste modetrends, dus dat zij ijs kon beheersen was ook acceptabel. Ik leek op de een of andere manier de vreemde eend in de bijt met mijn gave van teleportatie en een klein beetje telekinese.

"Oké jongens, we moeten verder met de decoratie. De gasten komen om acht uur 's avonds," zei Susan tegen ons. "Kom op Athena, laten we gaan."

"Tot ziens, losers, op het feest," zei Athena tegen mijn vrienden voordat ze zich naar mij omdraaide en me een kus op de wang gaf. Toen ging ze vrolijk met Susan mee.

"Man, als het niet tegen de bro code was om met de zus van je beste vriend te daten, zou ik zeker voor Athena gaan," zuchtte Justin, terwijl hij met zijn handen door zijn vuilblonde haar ging.

"Man, stop met dromen, ze is getrouwd," zei Jordan tegen hem.

"Jongens!" We keken allemaal naar de trap waar twee bedienden zware tassen naar de voordeur droegen en mijn moeder en tante de trap afkwamen. Tante Kiara was bijna honderd jaar jonger dan mijn moeder, maar ze leken bijna identieke tweelingen. Het enige opvallende verschil tussen hen was het kapsel. Tante Kiara hield van kort haar terwijl mijn moeder het liever lang had.

"Vertrek je al?" vroeg ik terwijl ik naar hen toe liep, gevolgd door Jordan.

"Ja lieverd," tante kwam naar me toe en sloot me in een omhelzing. "Je weet dat ik was gebleven als er geen noodsituatie was. Gefeliciteerd, lieverd. Moge je een lang en gelukkig leven voor je hebben en een man worden waar iedereen trots op kan zijn," zei ze nadat ze me losliet.

"Dank je," glimlachte ik terwijl we allemaal naar de voordeur liepen.

"Bel zodra je alles onder controle hebt. Nee, schrap dat. Bel elk uur om me op de hoogte te houden en laat me weten als je hulp nodig hebt," zei mama tegen tante Kiara terwijl we de voordeur uit liepen en naar een wachtende auto gingen.

"Dat zal ik doen, Kenna. Maak je geen zorgen; ik ben er zeker van dat we de situatie tegen volgende week onder controle hebben," tante Kiara stapte in haar auto en zwaaide mama gedag terwijl ze wegreed. Een tweede auto kwam de oprit op en stopte voor ons.

"Zorg goed voor je moeder voor mij, oké lieverd? En wees heel voorzichtig. Ga nergens heen zonder een bewaker, zorg ervoor dat je kamer goed bewaakt wordt en―"

"Tante Kenna, het komt goed. Maak je alsjeblieft niet zoveel zorgen. Het is Ericks verjaardag en ik wil niet dat je de lol mist," Jordan omhelsde mijn moeder voordat hij naar mij toe kwam.

"Dag, Jordan. Ik hoop snel van je te horen," ik gaf hem een knuffel voordat hij in zijn eigen auto stapte.

"Zeker. Ik zal proberen contact met je op te nemen zodra de zaken een beetje zijn afgehandeld," Jordan zwaaide gedag terwijl zijn auto de oprit afreed.

"Nou Erick," Nile sloeg een hand op mijn rug terwijl hij naast me kwam staan. "Het lijkt erop dat je nu aan onze genade bent overgeleverd," grapte hij.

Ik wou dat ik op dat moment had geweten hoe waar zijn woorden waren en dat de nacht van mijn eenentwintigste verjaardag er een zou zijn die mijn en Alina's leven voor altijd zou veranderen.