De laatste maangodin

Rude Awakening!

Bevend en niet in staat om te beseffen dat ze misschien droomde over wat er drie jaar geleden met haar was gebeurd.

Haar partner had haar afgewezen en ze kon niet begrijpen waarom haar ouders daar stonden alsof ze haar hun hele leven niet hadden gekend. Ze zat in het restaurant naast haar schooldormitory, vandaag was haar tweeëntwintigste verjaardag en ze kon alleen maar hopen op een gelukkige verjaardag van haar ouders.

Sinds ze vertrok of liever gezegd verbannen werd, had niemand naar haar omgekeken en niemand gaf om haar. Dit was krankzinnig, ze was het enige kind van haar ouders en toch hadden ze geen enkel medeleven getoond.

De blik op het gezicht van haar ouders die noodlottige dag leek alsof ze een vreemde voor hen was. Haar talloze kreten en gejammer waren verschrikkelijk en pijnlijk en Asher zat daar gewoon, terwijl hij die smerige bewakers zei haar weg te dragen alsof ze niemand was, alsof ze lastig was.

Ze voelde zich alsof ze doorboord werd. Ze was niet dronken maar ze had ook geen volle maag. Ze had gewoon pijn en haar huid kronkelde van de pijn. Ze had het gevoel dat iemand haar drankje of de sandwich die ze eerder had gegeten, had gedrogeerd. Dat was haar maaltijd voor de afgelopen jaren en zelfs dat niet. Als ze een perfecte maaltijd zou moeten hebben, zou het wat rijst en een waterige groentesoep zijn die ze altijd had van een eettentje net om de hoek van haar dormitory.

Deze specifieke verjaardag voelde vreemd en ze had het gevoel dat haar lichaam in brand stond. Tenminste, ze had wat klusjes gedaan en ze had zichzelf een auto gekocht om bepaalde activiteiten rond haar te kunnen doen.

Met tegenzin droeg ze zichzelf het restaurant uit en ging toen naar haar auto om terug naar de dorm te rijden. Terwijl ze reed, voelde ze nog steeds de brandende sensaties op haar lichaam. Ze deed haar uiterste best om ervoor te zorgen dat ze bijna een vangrail raakte. Ze had het gevoel dat de auto niet meer door haar werd bestuurd. Ze worstelde zo hard om ervoor te zorgen dat hij op zijn baan bleef, met alle moeite om hem in de juiste staat te houden.

Ze kon zich nog goed herinneren dat ze ervoor had gezorgd de auto goed te onderhouden omdat ze zichzelf een cadeau wilde geven voor haar verjaardag, aangezien ze geen cadeau voor iemand anders had en er niemand was om haar cadeaus te geven.

De auto reed op hoge snelheid, zonder te stoppen en ze kon alleen maar bidden tot de hemel om veilig te zijn van dit alles.

Ondertussen was het leven niet gemakkelijk geweest met de dingen die waren gebeurd met hun dochter en hoe ze uit de roedel was gegooid alsof ze niets voor hen betekende.

Edgar, Lidien's vader, kon alleen maar controleren of zijn vrouw in orde was, en toen ze zich herinnerde dat de volle maan voor de eenentwintigste verjaardag van hun dochter was aangebroken, kon Lilian het niet helpen maar begon te huilen.

"De voorspelling, Edgar, ik weet niet hoe het met mijn baby daarbuiten zou zijn. Wat als de voorouders uit hun graven zijn gekomen en haar vlees willen hebben?" zei ze tegen haar man terwijl ze in tranen uitbarstte en hem vastgreep voor steun nadat ze had gezien hoe rood de maan was geworden.

"Ik weet het, Lilly, wees alsjeblieft rustig. Geen reden om nerveus te zijn. Denk aan wat Asher zei: hij had mensen gestuurd om op Lidien te letten. Ze zou in orde zijn. Weet je nog waarom we deden wat we deden?" probeerde hij haar kalm te troosten.

Ze was diep gekwetst en zo nerveus dat haar man haar wat kalmeringsmiddelen moest geven zodat ze kon slapen. Als man moest hij er gewoon voor zorgen dat zijn vrouw in orde was en bij zinnen bleef. Hun dochter moest in orde zijn, dacht hij diep na.

Ze slaagde er uiteindelijk in om alles op orde te krijgen en ademde uitgeput. Ze was meer dan bang, want het laatste wat ze zich herinnerde was dat ze eindelijk loskwam van de sloten van de auto en eruit sprong. Ze hoorde de auto naar een klif rijden en een luid bonkend geluid. Ze slaagde erin op te staan en zag de wrakstukken van haar auto, die er niet meer was.

Liggend op de ijskoude grond en rillend, herinnerde ze zich alleen dat een woest mens haar van de grond tilde en ergens heen bracht, maar waarheen wist ze niet.

Ze dacht dat ze al dood was. Maar wie had haar zo aangeraakt dat ze het gevoel had in de armen van een engel te zijn? Meer als een engel die was gekomen om haar te redden. Misschien was het haar maanengel die was gekomen om haar uit haar ellende en pijn te bevrijden omdat haar ouders niet bij haar waren?

Ze had het gevoel dat ze werd gedragen en naar de plek werd gebracht waar ze bijna was gestorven, maar misschien droomde ze, want het voelde alsof ze in het rijk van de dood was.

Ze voelde zich op een bepaalde manier en toen voelde ze een vachtachtige figuur die haar een bosachtig pad in droeg. Waar bracht dit wezen haar naartoe en is dit hoe het land van de doden weerwolven voelde? Het voelde geruststellend en het leek alsof dit rijk begreep wat ze doormaakten. Dan had ze hier al lang willen zijn, maar het was ook niet het verkeerde moment, want ze was van geen nut voor de aarde waarop ze liepen. Dat zou het beste zijn wat ooit in dit leven is gebeurd.

Maar het bed waarop ze werd gelegd, voelde warm en het voelde geweldig. Misschien had ze al lang geleden moeten sterven; het zou een ontwaking zijn geweest.