De Vloek van de Maan

Ik kom thuis en het is bijna 4 uur 's ochtends. Ik struikel bijna over mijn vader. Hij ligt weer bewusteloos op de vloer. Ik help hem wankelend overeind en leg hem op de bank. Hij lijkt wel een blok hout dat daar ligt te slapen. Ik wou dat ik iets kon doen om hem te helpen. Maar ik herinner me wat er de laatste keer gebeurde toen ik over een afkickkliniek begon.

Nadat ik de rommel heb opgeruimd die hij in ons appartement heeft gemaakt, sleep ik mezelf naar mijn kamer om wat slaap te pakken. Wanneer mijn hoofd het kussen raakt, voel ik het gewicht van wat er morgen gaat gebeuren. Het feit dat ik hier niet langer zal wonen. Nou ja, in ieder geval niet tot volgende zomer. De gedachte aan alles wat me tot dit moment heeft gebracht, en ik begin te duizelen en ik kan de slaap niet laten overmeesteren.

Ik werk hier al aan zolang ik me kan herinneren. Ik ben vroeg geslaagd voor de middelbare school met lof en een 10 gemiddeld. Ik wou dat mijn moeder erbij had kunnen zijn, zodat ze morgen kon zien wat ik met mijn leven doe. Ik weet dat papa zijn best doet om de beste ouder te zijn die hij kan zijn, maar hij is gebroken sinds mijn moeder overleed.

Ik kijk naar de klok en het is 4:30 uur. Ik ben nog steeds klaarwakker. Ik draai me om en sluit mijn ogen. Mijn gedachten dwalen af naar de dag dat mijn leven vreemd werd. De dag die in mijn lichaam gebrand staat. De dag dat ik meer werd dan een meisje.

Het was mijn zestiende verjaardag. Mijn eerste zonder mijn moeder. Mijn vader was dronken toen ik thuiskwam van school. Ik had het avondeten gemaakt en zelf een taart gebakken, net zoals mijn moeder elk jaar daarvoor deed. Het was haar recept. Ik wilde gewoon wat normaliteit. Ik miste mijn moeder op mijn verjaardag en wilde me dicht bij haar voelen. Maar lieve oude papa kon het niet hebben, hij werd boos. Hij werd gewelddadig en het resultaat was dat hij me sloeg.

Ik bedoel, ik begrijp het, ze was de liefde van je leven en je mist haar, maar ik ben je kind, neem het niet op mij af, herinner ik me dat ik dacht. Ik mis haar ook. Hij is geen gewelddadige man, maar soms verliest hij zijn geduld. En het resultaat van dat conflict was dat ik die nacht het huis uit rende.

Ik stop mezelf, ik wil die nacht niet opnieuw beleven. Het is zoals het is, ik ben niet zomaar een meisje meer, ik ben iets anders, iets wat ik nooit had moeten zijn. Ik ben vervloekt en nu heb ik deze aandoening die ik met niemand kan delen—een wezen in het verborgene.

Ik moet wel in slaap zijn gevallen. Want het luide geluid van mijn wekker piept en zegt me dat het tijd is om op te staan. Ik sleep mezelf uit bed, vandaag is de dag. De universiteit is mijn nieuwe avontuur. Ik kan eindelijk mensen helpen en misschien zelfs een remedie vinden voor mijn huidige aandoening. Nou, ik weet dat dat nog even zal duren, maar misschien over een paar jaar.

Ik maak me klaar, douche en kleed me aan. Ik ga naar de keuken en begin ontbijt te maken voor mijn vader en mezelf. Ik breng de koffie naar hem toe. "Pap, ik ben het, ik heb je koffie. Ik moet je wakker krijgen. Je moet over een paar uur werken, en ik moet het vliegtuig halen, weet je nog dat ik vandaag vertrek."

Hij beweegt eigenlijk niet. “Papa, ik heb je nodig om op te staan. Ian is hier elk moment en je moet vandaag naar je werk. Ik wil je een knuffel geven om gedag te zeggen. Ik zie je een tijdje niet.” Hij kreunt en ik hoor de voordeur opengaan. “Ember, ruik ik daar spek?” “Oh, hey Ian. Ik heb eieren en spek gemaakt, je mag gerust mee-eten. Ik kan een bord voor je maken. Kun je kijken of je mijn vader wakker kunt krijgen? Hij had een late avond.”

“Dat heeft hij altijd,” mompelt Ian zachtjes. Een deel van mijn aandoening is dat ik alles kan horen. Nou ja, ik denk dat het daarmee te maken heeft. Ik kon niet zo horen voordat ik die avond wegrende. Het is alsof ik supersonisch gehoor en reukvermogen heb. In het begin was het moeilijk omdat ik constant hoofdpijn kreeg. Er was zeker een aanpassingsperiode.

Ik probeer Ian's opmerkingen over mijn vader te negeren. Ik weet dat hij begripvol probeert te zijn, maar hij snapt het niet. Het is niet eenvoudig voor mijn vader; hij kan niet zomaar stoppen met drinken, daarom heet het tenslotte een verslaving. Maar ik ben gewoon blij dat hij mijn vader aan een baan heeft geholpen.

Zonder hem had mijn vader nooit een baan kunnen behouden. Dus ook al praat hij vaak negatief over mijn vader, hij helpt in ieder geval om hem aan het werk te houden. “Ember, hij komt niet uit bed. Ik denk dat hij weer een ziektedag opneemt?”

“Sorry, Ian. Ik doe mijn best hier... mijn oom komt vanmiddag om te helpen en ervoor te zorgen dat het goed met hem gaat. Hij klonk zelfs hoopvol de laatste keer dat we spraken; hij zei dat hij hem naar een AA-bijeenkomst kon krijgen, wat me blij maakt.” Hij komt naar me toe en slaat zijn armen van achteren om mijn middel. “Dat is goed, schat. Maar aangezien hij niet wakker wordt, kunnen we misschien terug naar je kamer gaan en onszelf wat plezier gunnen, weet je wel. Ik kan me laat melden en de ochtend onder de lakens doorbrengen... mhhh, wat denk je daarvan?”

Oh god. Denk ik bij mezelf. Meent hij dit serieus? Herinnert hij zich niet dat ik een vliegtuig moet halen? Sinds ik hem mijn maagdelijkheid gaf, lijkt dat het enige te zijn waar hij aan wil denken of wat hij wil doen. Ik begrijp het, je hebt behoeften, dat is tenminste wat hij zegt, maar ik heb dingen te doen. Het is niet alsof ik er iets voor terugkrijg, maar wat zijn een paar minuten onaangenaamheid als hij in andere opzichten behulpzaam is?

“Ian, ik zou het graag willen...” lieg ik. “Maar... ik moet mijn vliegtuig halen en zoals je weet moet ik de bus nemen om daar te komen, dus ik heb vandaag een strak schema, sorry.” Hij zucht, ik weet dat hij boos is. “Ember, wat dacht je hiervan: we gaan naar je kamer om wat te rommelen en dan breng ik je naar het vliegveld. Dit bespaart je wat tijd en ik kan daarna terugkomen en de keuken opruimen. Tenslotte kan ik je drie weken niet zien tot ik op bezoek kom.”

Ik weet dat er geen ontkomen aan is en hoewel seks met mijn vriendje me blij zou moeten maken, doet het dat niet. Maar ik wil hier geen ruzie over maken en wetende hoe hij is, zal het niet lang duren. Aan de positieve kant hoef ik niet met mijn bagage in de smerige stadsbus naar het vliegveld. En hij zei dat hij terug zou komen om de keuken op te ruimen, dus dat is een pluspunt. “Goed dan.”