De Witte Wolf

De wekker op het nachtkastje bleef maar rinkelen. Alexia draaide zich om om hem uit te zetten. 5:00 uur 's ochtends. Ongoddelijke tijd, dacht ze terwijl ze uit bed stapte. Het was haar 18e verjaardag. De dag waar de meeste wolven naar uitkijken. In plaats daarvan zorgde het ervoor dat haar maag in de knoop zat. Ze was nu op de leeftijd om een partner te vinden. Zou ze vandaag haar partner ontmoeten? Zou hij aardig zijn? Knap? Een krijger? De onzekerheid maakte haar nerveus.

Ze begaf zich naar het trainingsveld in de hoop dat het zou helpen haar zenuwen te kalmeren. Alle wolven trainden in de Silver Moon Pack, maar als dochter van de alfa moest ze twee keer zo hard trainen, daarom stond ze elke ochtend vroeg op om te trainen met haar vader en tweelingbroer. Luca slenterde naar het trainingsveld met slaap nog zwaar in zijn ogen. Hij maakte zich duidelijk niet zoveel zorgen over vandaag als zij.

“Goedemorgen,” zei Alexia tegen haar broer. Hij mompelde een “uh” als antwoord. Nog niet helemaal wakker. Ze begonnen met stretchen om hun spieren op te warmen en hun vader, Alpha Jacob Silver, kwam naar hen toe.

“Goedemorgen mijn kinderen,” zei hij tegen hen. “Goedemorgen,” zeiden ze in koor. “Ik weet dat het een grote dag is voor jullie beiden, maar ik wil dat jullie net zo hard trainen als elke andere dag,” pauzeerde hij, “Dus laten we jullie verjaardag beginnen met een fijne tien mijl run.” De tweeling kreunde, maar ging richting het pad. Hun vader duwde hen om zowel mentaal als fysiek sterk te zijn. Zoveel tijd als ze in gevechtstraining staken, staken ze ook in hun studie. Hij wilde dat al zijn kinderen, zowel mannen als vrouwen, sterk zouden zijn. De tweeling, als de oudste, had het het zwaarst. "Mijn kinderen zullen sterk en intelligent zijn," zei hun vader altijd tegen hen terwijl ze opgroeiden.

Na een uitputtende ochtendtraining met haar vader en broer, verslond Alexia haar ontbijt in de keuken van het pakhuys. Net toen ze een hap eieren naar binnen werkte, kwam haar moeder de kamer binnen zweven. “Hallo! Hallo!” zong ze. “Hallo,” zei Alexia met volle mond.

“Oh, mijn baby's zijn allemaal volwassen!” begon Shelia. “Het feest van vanavond wordt het feest van het jaar, niets dan het beste voor mijn kleine engeltjes. 18? Waar is de tijd gebleven?” Shelia begon te praten over haar leeftijd, dus Alexia stemde haar uit. Totdat Shelia haar naam begon te zeggen. “Wat was dat mam? Sorry,” vroeg Alexia.

“Ik vroeg me af of je weet waar je broer is?” antwoordde Shelia. “Oh! Ik denk dat hij terug naar bed is gegaan,” reageerde ze. “Natuurlijk, nou, ik ga boodschappen doen. Sms me als je iets nodig hebt. En natuurlijk, gefeliciteerd lieverd!” Shelia gaf haar een afscheidsknuffel en toen was ze weg.

Alexia dacht altijd dat haar moeder een soort goede fee was die overal waar ze ging vrolijkheid verspreidde. De perfecte Luna.

Wat als haar partner een alfa was? Zou ze een goede Luna zijn? Een goede partner? Ze had nog nooit een vriendje gehad en nu kon ze op elk moment een partner vinden. Ze piekerde hierover en de angst die ze eerder had weggesport kwam weer terug.

Ze had wat tijd te doden, aangezien het feest pas vanavond was, dus besloot ze wat te lezen. Dat duurde vijftien minuten omdat ze zich niet kon concentreren. Dus ging ze een wandeling maken. In de hoop dat ze misschien per toeval de geur van haar partner zou oppikken. Geen geluk.

De roedel was druk bezig met de voorbereidingen voor het feest. Niet alleen zou de hele roedel aanwezig zijn, maar ook andere roedels. Ze hadden veel allianties met andere roedels, maar er was geen enkele hechter dan "De Squad". De Squad bestond uit kinderen van verschillende alphas. Ze waren ongeveer van dezelfde leeftijd, met Luca en Alexia als de jongsten. Ze waren allemaal verbonden door het opgroeien als een kind van een alpha. Ze begonnen rond te hangen bij roedelbijeenkomsten toen ze klein waren en toen ze eenmaal konden autorijden, werden ze onafscheidelijk. Iedereen in het koninkrijk had gehoord van de Squad, aangezien ze allemaal van prominente roedels kwamen.

De Squad bestond uit Luca en Alexia van de Zilveren Maan.

Tabatha van de Sikkelmaan Roedel.

Christopher en Thomas van de Diamantberg Roedel.

Hazel van de Eclipsmaan Roedel.

Het laatste lid van hun Squad was Prins Edmond van de Koninklijke familie. Na de dood van zijn vader nam Prins Edmond meer verantwoordelijkheid op zich om zijn oudere broer, Koning Caspian, te helpen, wat het moeilijker maakte voor hem om rond te hangen, maar hij zou vanavond komen. Tot grote vreugde van veel wolvinnen. Hij was de op één na meest gewilde vrijgezel, met zijn broer als de eerste.

Alexia dacht aan het weerzien met al haar vrienden en werd meteen enthousiast. Haar zenuwen van vanmorgen verdwenen. Ze hadden altijd haar rug gehad. Toen ze op haar twaalfde besloot weg te lopen, verborg Hazel haar twee dagen in haar kamer. Toegegeven, hun vaders spraken met elkaar en wisten de hele tijd dat ze daar was. Het was het gebaar dat telde.

Ze bracht haar dag door met koffie drinken en helpen bij de voorbereidingen voor het feest totdat het tijd was om zich te gaan omkleden. Ze huppelde praktisch de trap op naar haar kamer.

Na het douchen wachtte Alexia geduldig terwijl de kapper en visagist aan het werk gingen. Ze genoot van het opdoffen, maar door de training en haar werkdruk droeg ze meestal sportkleding. Uiteindelijk kwam haar kleine zusje Morgan binnen. "Wauw! Ik kan niet geloven hoeveel mensen er komen! Ik ben zo zenuwachtig en het is niet eens mijn verjaardag! Ik vraag me af of mijn verjaardag ook zo zal zijn!" riep Morgan uit.

Alexia keek liefdevol naar haar kleine zusje en zei: "Wetende hoe mama is, ben ik er zeker van dat het zo zal zijn, plus jij bent de jongste, dus ze zal zeker uitpakken." Shelia zou zeker overdrijven voor haar kleine baby. Morgan lachte. "En, al geluk gehad op het gebied van een partner?"

Alexia schudde haar hoofd. "Nee, niet eens een vleugje van iets lekkers. Ik heb de hele roedel doorgelopen vandaag om alles klaar te maken en ik heb niets geroken."

"Ik wed dat jouw partner Prins Edmond is, want jouw hele groep is aan elkaar gekoppeld. Hazel is met Christopher en Tabatha met Thomas. Jij bent het enige meisje dat over is en Edmond is de enige beschikbare man."

"Morgan, Edmond is mijn beste vriend. Ik denk niet dat hij mijn partner is," zei Alexia.

"Dat betekent juist dat hij zeker jouw partner is, wacht maar af," verklaarde Morgan vastberaden.

Op dat moment waren de kapper en visagist klaar met hun werk. Alexia draaide zich om naar de spiegel en glimlachte. Haar lange blonde haar was perfect gekruld en haar kristalblauwe ogen waren betoverend. Morgan was in extase. "Oh Lex! Je ziet er zo mooi uit!"

Alexia glimlachte omdat ze zich absoluut prachtig voelde.

Ze keek naar zichzelf in de spiegel en kon niet anders dan aan haar partner denken.

Morgan's woorden kwamen weer in haar gedachten.

Wat als Prins Edmond echt haar partner is?

Zal ze gelukkig zijn met een partner van wie ze niet houdt?

Een beetje bezorgd, maar Alexia brak toch in een glimlach uit.