De Wolf Profetie

Lexie

Op het eerste gezicht zou je denken dat ik gewoon een doorsnee negentienjarig meisje ben. Er is niets aan mij dat opvalt als je niet goed kijkt. Ik werk in een familierestaurant in een klein dorpje in Nederland. Ik studeer Dierkunde aan de universiteit hier. Ik woon alleen in een klein huisje aan de rand van het dorp. Zie je, heel gewoon en simpel, en tot voor kort zou ik het helemaal met je eens zijn geweest. Mijn naam is Alexandria, Lexie voor de vrienden. En dit is het verhaal van hoe mijn leven verandert in een magisch verhaal dat je alleen in films of boeken ziet.

Het begon op de eerste dag van het sneeuwseizoen en de grond was al bedekt met een laagje fluffy witte sneeuw dat gestaag bleef vallen. "Dus dit zijn lichte sneeuwvlokken," zeg ik tegen mezelf terwijl ik mijn hoofd schud. Ik trek mijn jas dichter om me heen en stap in mijn middernachtblauwe Chevrolet Silverado uit 1998. Niet lachen, mijn vader kocht hem goedkoop voor me toen ik mijn rijbewijs haalde. We hebben hem samen opgeknapt zodat hij als een droom rijdt. Ik gooi mijn rugzak op de passagiersstoel en start de truck, hopend dat hij snel warm wordt.

Mijn werkuniform is niet ontworpen voor warmte. Het is een rood-wit gestreepte jurk die tot mijn knieën komt en uitloopt bij mijn taille, waardoor mijn heupen en billen goed uitkomen. Het topje laat helaas te veel decolleté zien naar mijn smaak. Voeg daar rode panty's en witte schoenen aan toe en de outfit is compleet. Met mijn scharlakenrode haar in een paardenstaart en een witte sjaal erbij, lijk ik eerlijk gezegd op een vijf voet zeven inch lange zuurstok en een jaren vijftig carhop in één. Ja, ik ben lang, maar ik heb overvloedige rondingen die mijn uniform niets verhult. Ik heb een zandloperfiguur waar ik verdomd trots op ben, maar de outfit laat er iets te veel van zien.

Ik denk dat mijn baas een zwak heeft voor de jaren vijftig, want het restaurant is in dezelfde stijl, maar hé, het is een baan. Een baan die de rekeningen betaalt en past bij mijn schoolrooster. Bovendien zijn de mensen met wie ik werk geweldig en de klanten zijn altijd aardig en geven goede fooien. Ik rijd het kleine parkeerterrein tegenover het restaurant op. Typisch, net nu ik een beetje warm begin te worden, moet ik weer de sneeuw in. Ik pak mijn rugzak, stop mijn sleutels in de zak van mijn jas en sluit de truck af. Ik loop zo snel als ik kan, zonder uit te glijden en op mijn kont te vallen, naar het restaurant.

Het restaurant zelf is een schattig klein L-vormig plekje. Heldere rode zitbanken langs de buitenmuren en de voorramen. Zilveren tweepersoonstafels met rode Formica bladen en zilveren stoelen met rode kussens staan in het midden tussen de zitbanken en de toonbank. De toonbank neemt de rest van de voorkant van het restaurant in beslag. De keuken is achter de toonbank met een groot rechthoekig raam waar we de bestellingen ontvangen. In de gang zijn de toiletten, kleedkamer en het kantoor. De vloer maakt het geheel af met zwart-wit geblokte tegels. Het heeft een jaren vijftig gevoel als je de vintage platen en oude posters aan de muren ziet hangen.

"Hé, lieverd," begroet Patsy me met een warme glimlach vanachter de toonbank. Patsy is een lieve dame van in de zestig, denk ik, al zou ik het haar nooit vragen. Ze is een kleine vrouw van ongeveer één meter zestig met lichtbruin haar dat ze altijd in een strakke knot draagt. Een van de beste dingen aan Patsy is dat ze, ongeacht het tijdstip van de dag, altijd in een goed humeur is. Ik werk graag met haar. "Hoe bevalt de eerste sneeuw je?" vraagt Patsy.

Terwijl ik de sneeuw uit mijn haar en van mijn jas schud, antwoord ik: "Ik weet niet of ik er ooit aan zal wennen. Ik heb het ijskoud. Ik heb nog nooit sneeuw gezien. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan. Ik kom uit Florida, voor de liefde van God." Patsy glimlacht alleen maar. "Maak je geen zorgen. Ik weet zeker dat het je wel zal lukken. Onthoud gewoon wat ik je heb verteld over laagjes dragen. Nu, kom hier en help me." Ik zet mijn rugzak in de achterkamer en ga terug om Patsy te helpen.

"Waar wil je dat ik begin?" vraag ik terwijl Patsy een verse pot koffie zet. "Hier, drink dit terwijl je het bestek klaarmaakt," zegt ze terwijl ze me een kop hete thee met honing aangeeft. "Het zou je moeten helpen op te warmen," vervolgt ze. Ik ga aan het uiteinde van de toonbank zitten en wikkel lepels, vorken en messen in elkaar terwijl ik van mijn thee nip. Patsy had gelijk, het warmt me echt op. Ze pakt de zoutvaatjes om ze bij te vullen en gaat naast me zitten. Het restaurant is leeg, dus nu is het perfect voor wat Patsy 'meisjestijd' noemt. Dat is gewoon haar manier om te checken hoe het met me gaat. Ze doet dit al sinds ik hier ben komen wonen.

"Hoe gaat het op school? Hoe bevallen je lessen?" vraagt ze. "Het gaat goed. De docenten zijn oké. Het huiswerk is wel wat meer dan ik had verwacht, dus ik moet elke kans aangrijpen om te studeren om mijn cijfers op peil te houden," zeg ik. "Lexi, schat, je kunt je leven niet in boeken doorbrengen. Ik weet dat dit belangrijk voor je is, maar hoe zit het met vrienden? Heb je al vrienden gemaakt? Ik weet dat je niet naar feestjes gaat of op dates," zegt ze. Ik verslik me bijna in de thee die ik net heb genomen en begin te hoesten. Ik moet op adem komen om te antwoorden: "Patsy, het gaat prima met me. Ik ben gevraagd om mee te doen aan een paar studiegroepen. Feestjes zijn niet mijn ding. En wat dates betreft, ik heb er geen tijd voor. Ik ben gelukkig met jou en mijn boeken." vertel ik haar.

Voor het grootste deel is dat waar, behalve het datinggedeelte. Ik date niet. Ik heb het nooit gedaan. Ik ben een paar keer uitgevraagd door de jaren heen en zelfs een paar keer sinds ik hier ben, maar ik heb altijd geweigerd. Begrijp me niet verkeerd, ik wil wel daten. Maar om de een of andere reden zei mijn gevoel dat ik het niet moest doen. Ik moet wachten. Waarop weet ik niet. Ik heb altijd op mijn instinct vertrouwd, dus ik wacht. Mijn moeder noemde het mijn innerlijke stem en zei dat ik ernaar moest luisteren. En dat heb ik altijd gedaan.

"Oh, Lexi," begint Patsy als een ouder echtpaar binnenkomt en in haar sectie gaat zitten. "Terug aan het werk, maar dit gesprek is nog niet voorbij," zegt ze en gaat haar klanten begroeten. Wat mij betreft is Patsy net een hond met een bot. Dus ik weet dat ze dit niet zal laten rusten, ook al zou ik willen dat ze dat wel deed. Een gestage stroom klanten komt binnen, waardoor we een tijdje druk bezig zijn. Ik ben er dankbaar voor. Het maakt de dienst sneller voorbij en ik kan Patsy's vragen vermijden. Ik weet dat ze het goed bedoelt, maar ik heb geen zin om mijn liefdesleven te bespreken, vooral omdat ik het zelf niet begrijp. Het is niet dat ik niemand wil, maar ik houd vast aan wat mijn gevoel zegt. Ik heb het gevoel dat het uiteindelijk de moeite waard zal zijn.

Net zo snel als iedereen binnenkwam, lijkt het alsof ze allemaal tegelijk weer vertrokken. Nu zijn het alleen Patsy, ik en onze kok. Patsy en ik ruimen de tafels af en maken schoon. "Help me even afmaken en dan kun je in de achterste booth gaan studeren," zegt Patsy. Ik sta op het punt om tegen haar in te gaan, maar voordat ik mijn mond kan openen, gaat ze verder: "Als het druk wordt, kom ik je halen. De sneeuw komt behoorlijk naar beneden, dus ik denk niet dat we veel mensen binnenkrijgen, als er al iemand komt." Ik ben het met haar eens: "Oké, maar ik sluit af en jij gaat voor de verandering eens vroeg naar huis." Patsy glimlacht breed: "Lieverd, je hebt een deal."

Patsy had gelijk, we bleven leeg terwijl we onze schoonmaak afmaakten. Ik pakte mijn rugzak en ging naar de allerlaatste booth achterin zodat ik uit de weg zou zijn als er klanten binnenkwamen. Ik had mijn boeken over de hele tafel uitgespreid met mijn notitieboeken voor me. Ik was zo verdiept in mijn werk dat ik niet merkte dat Patsy me nog een kop thee had gebracht totdat ze me op de schouder tikte. "Hé, drink op," zegt ze. "Hoe gaat het met het huiswerk?" vraagt ze. "Niet slecht. Ik denk dat ik bijna klaar ben. En het beste is dat ik het meeste denk te begrijpen." Patsy lacht: "Ik weet zeker dat je meer begrijpt dan je denkt. Ik weet hoe slim je bent, ook al weet je dat zelf niet. Ik weet dat je met lof bent geslaagd voor de middelbare school." "De middelbare school was makkelijk. Dit spul, niet zozeer," zeg ik. Patsy knijpt me gewoon bemoedigend. "Ik laat je er weer mee verder gaan," en ze gaat terug naar de toonbank om haar boek te lezen. Soms benijd ik haar. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst voor mijn plezier heb gelezen.