De Zoon van Rode Fang

Maandag, 22 januari

(Cole’s POV)

Het is het schokken van de bus wanneer deze van de hoofdweg afslaat naar de grindweg dat me uit mijn slaap wekt. Het is een uitputtende rit van twaalf uur geweest van mijn thuisroedel, Red Fang, zuidwest naar Crimson Dawn. Ik heb geruchten gehoord over deze roedel. Zowel van degenen die via het krijgersproefprogramma hebben bezocht als de algemene geruchten die over elke roedel rondgaan.

Het is een van de moeilijkste roedels om binnen te komen via het proefprogramma en een krijger van Red Fang heeft hier nog geen positie aangeboden gekregen. Nu ik erover nadenk, denk ik niet dat een van onze krijgers ooit de tweede ronde ergens heeft gehaald, althans niet in het anderhalf jaar sinds mijn vader me toestond om deel te nemen. Dit doet me afvragen hoeveel van het selectieproces gebaseerd is op vaardigheid versus de negatieve geruchten die rondgaan.

Er wordt gezegd dat Crimson Dawn een strikte en meedogenloze roedel is. Dat, net als de mijne, het gemakkelijk is om jezelf over een bureau te vinden met een dunne leren riem op je rug. Dit zijn de enige roedels waar mijn vader me naartoe laat gaan. De roedels met de strengste reputaties voor het doden van zwervers en intolerantie voor iedereen die zwak of anders is. De geruchten die ik over ons heb gehoord zijn niet anders. Dat elke roedel, binnen de maximale rijafstand van twaalf uur, ons als barbaars en wreed beschouwt. Ik kan het niet helpen om het ermee eens te zijn, aangezien mijn vader beide is, tenminste tegenover mij.

Elke roedel die deelneemt aan het proefprogramma heeft drie keuzes; krijgers accepteren in hun trainingsprogramma maar geen krijgers uitsturen, krijgers naar andere roedels sturen maar geen krijgers accepteren of beide doen. Na vijf jaar waarin niemand van andere roedels verzocht om naar ons te komen voor training, veranderde mijn vader zijn status in het programma zodat hij simpelweg krijgers van zijn eigen roedel plus de White Fang en White Moon roedels behandelt. Dit jaar is de eerste keer dat Crescent Moon meedoet sinds we met hen een alliantie hebben gesloten.

Deze specifieke ronde is de eerste keer dat mijn vader honderdtwintig wolven tussen vier roedels heeft die deelnemen, wat betekent dat we een volledige bezetting van vierentwintig wolven hebben, tussen Red Fang en onze nieuwste bondgenoot Crescent Moon, in deze bus. Voor zover ik begrijp, kost het lidmaatschap van elke roedel geld en was het goedkoper voor mijn vader om simpelweg krijgers uit te sturen dan te blijven wachten tot krijgers naar ons zouden komen.

Ik ben de jongste zoon van Alpha Charles Redmen, de alfa en enige leider van de Red Fang roedel. Ik ben de jongste van zijn zes kinderen. Ik werd te vroeg geboren en, in tegenstelling tot mijn tweelingzus Chloe, had ik moeite om zelfstandig te ademen. Ik denk dat daar alles begon. Mijn vader wilde niets te maken hebben met een zwakkeling zoals ik. Dus werd ik de zoon die hij niet wilde, de zoon die hij vond dat mijn leven niet verdiende.

Ik geeuw en rek me langzaam uit, voorzichtig om de kreten die wanhopig uit mijn keel willen springen te onderdrukken, aangezien de verwondingen van de afranseling die ik zaterdagavond heb opgelopen nog moeten beginnen te genezen. Ik gluur naar buiten door het grote raam van de touringcar die naar mijn roedel was gestuurd om ons op te halen voor de rit naar Crimson Dawn. Het is de eerste keer dat ik in zo'n grote en comfortabele bus zit. Om de tijd die de proefkandidaten op de weg doorbrengen te verkorten, heeft de raad onlangs bepaald dat alleen touringcars gebruikt mogen worden voor reizen van meer dan drie uur, zodat chauffeurs alleen hoeven te stoppen voor eetpauzes.

De duisternis buiten draagt bij aan mijn algemene ongemak om weg van huis te zijn. Ik was een van de eersten in de bus, gretig om weg te komen van de plek die nooit een thuis voor mij is geweest, maar mijn angst piekt elke keer als ik een nieuw territorium betreed. Ik ben bij drie roedels geweest sinds mijn vader toegaf en me toestond het territorium te verlaten. De alfa van alle drie de roedels was vergelijkbaar met de mijne, intolerant voor mijn medische en mentale gezondheidsproblemen. Ik neem een grote verscheidenheid aan medicijnen wanneer ik ze in handen kan krijgen. Ik kijk naar mijn handen terwijl ik voel dat ze beginnen te trillen, mijn vader in stilte vervloekend omdat hij me verhinderde naar Red General te lopen waar ik verschillende maanden aan astma- en angstmedicatie op me had wachten. Het zijn drie slopende en een halve maand geweest sinds ik de meeste van mijn medicijnen op had. Ik was net twee weken voordat ik vroeg terugkeerde van de Red Moon roedel door mijn voorraad heen en het is onmogelijk voor mij geweest om naar het ziekenhuis te gaan om meer op te halen. Hij heeft er alles aan gedaan om me te dwingen deel te nemen aan onze privé trainingssessies. Tenminste, zo noemt hij het wanneer hij met de rest van de roedel over mij praat.

Zelfs als jongvolwassene ben ik onderworpen aan zijn misbruik, zijn kwelling. Mijn lichaam doet nog steeds constant pijn van de afranseling van zaterdagavond en ik ben nog niet helemaal hersteld van de hersenschudding die Andre me gaf. Recentelijk hebben zelfs mijn oudste broer en zijn luna zich bij zijn zieke spel gevoegd. Mijn hele leven ben ik zwak en onwaardig voor de alfa-titel genoemd. Dat zijn afranselingen bedoeld waren om me te versterken, om me te leren hoe ik de brute alfa moest zijn die hij gepast en respectabel vindt. Hij verwoestte mijn kansen om ooit een alfa te worden toen hij me op mijn vijftiende verjaardag met een zweep te lijf ging. Over vijf dagen is het acht jaar geleden dat hij mijn leven volledig veranderde. Zaterdag word ik drieëntwintig, niet dat het veel uitmaakt. In tegenstelling tot de rest van mijn broers en zussen is mijn geboorte nooit gevierd.

Ik weet dat ik met mijn één meter tachtig aan de kleine kant ben voor een alfa, waar de gemiddelde lengte tussen de één meter tachtig en één meter vijfentachtig ligt, maar ik ben niet klein. Wanneer ik in mijn beste conditie ben, weeg ik een stevige maar gespierde honderd kilo. Ik ben bij drie roedels geweest sinds ik met het programma ben begonnen. Alle drie de roedels stuurden iedereen van Red Fang na slechts drie maanden naar huis en iedereen die vroegtijdig wordt weggestuurd, moet wachten tot de volgende ronde begint. Elke ronde duurt in totaal zes maanden, met sommige kandidaten die van de ene roedel naar de andere hoppen gedurende achttien maanden voordat ze naar huis terugkeren. Voor zover ik weet, is dat nog nooit gebeurd met een krijger van Red Fang.

Ik stabiliseer mijn trillende handen door mijn meest voorkomende stim te beginnen, mijn handen in strakke vuisten te ballen voordat ik ze weer ontspan en het opnieuw doe. Het duurt niet lang, terwijl ik gedachteloos uit het raam kijk, om de kalmerende stimulatie te ontwikkelen die ik nodig heb om met mijn groeiende angst om te gaan. Vreemd genoeg was de laatste roedel waar ik was, Red Moon, de eerste keer dat ik tijdens de ronde medicatie gebruikte. Het hielp bij de eerste ontmoeting en testen, maar het was niet genoeg om mijn nachtmerries weg te houden.

De volle maan is een zegen omdat het het dichte bos verlicht dat grenst aan de lange oprijlaan naar het territorium van Crimson Dawn. Mijn wolf jankt zachtjes in mijn hoofd omdat mijn vredige beest nooit echt de mogelijkheid heeft gehad om simpelweg door het bos te rennen zoals andere wolven dat doen. We kwamen er op de harde manier achter dat ik nooit een "normale" weerwolf zal zijn. De aarzeling van mijn vader om me aan het programma te laten deelnemen, doet me afvragen of hij mijn grootste geheim heeft ontdekt, een geheim dat ik niemand wil laten weten. Dat de zweepslagen acht jaar geleden de zenuwen in mijn onderrug permanent hebben beschadigd, waardoor het onmogelijk is voor mij om veilig te veranderen. Dit heeft ertoe geleid dat ik alles in mijn macht doe om ervoor te zorgen dat niemand, zowel mijn roedelgenoten als iedereen die bij het programma betrokken is, erachter komt dat ik een niet-veranderende ben.

Normaal gesproken zijn niet-veranderenden weerwolven die zonder hun wolven worden geboren. Echte niet-veranderenden komen vrij vaak voor in de omega- en gamma-rangen, waarbij ongeveer vijftig procent van de omega-rang wordt getroffen. Het is uiterst zeldzaam, slechts ongeveer vijf procent, om een niet-veranderende in de alfa-rang te vinden en zelfs degenen die worden gevonden, bevinden zich meestal in een vergelijkbare situatie als ik, met permanente schade die hun verandering onveilig maakt.

Hun vermogen om de super snelle genezing van de weerwolf te erven en te behouden, hangt af van wanneer hun verwonding plaatsvindt. Als het gebeurde vóór hun eerste verandering, blijft hun vermogen om te genezen in een kinderlijke fase. Hoewel weerwolfwelpen nog steeds snel genezen vergeleken met mensen of hybriden, duurt het nog steeds vier weken voor een welp om dezelfde verwonding te genezen die een volwassene slechts één week kost. Dit is de situatie waarin ik me bevind; wanneer ik in goede conditie ben, duurt het ongeveer vier weken voor mij om een gebroken bot te genezen. Ongeacht de omstandigheden kan een niet-veranderende geen krijger zijn, omdat een niet-veranderende net zo kwetsbaar is om gemakkelijk in de strijd te worden gedood als een zwangere wolvin of een welp. Gelukkig is mijn einddoel niet om een krijger te worden.

Mijn verlangen is om twee dingen te bereiken en slechts twee dingen. Ik gebruik de weinige training die ik van elke roedel ontvang en creëer mijn eigen zelfverdediging. Aangezien alle training gericht is op de veranderende wolf, moet ik het aanpassen aan mijn behoeften, maar ik ben een snelle leerling en zeer creatief. Op deze manier ben ik van plan een manier te formuleren om mezelf strikt in mijn menselijke vorm te verdedigen. Mijn tweede doel is het vinden van mijn metgezel. De enige wolvin die de Maangodin speciaal voor mij heeft gecreëerd, mijn andere helft.