HET HUILEN OP DE MAAN

Clank! Clink! Clank!

Een huurfiets, met een mandje aan de voorkant vastgebonden, raasde over de Mossmanstraat. De jonge vrouwelijke rijder had haast.

"Rakiza, versla alsjeblieft de klok," mompelde ze.

In haar bruine cargobroek, witte shirt, zwart vest en zwarte pet die haar lange bruine haar verborg, kon ze gemakkelijk voor een jonge jongen worden aangezien. Ze moest iets afmaken en de tijd begon te dringen.

Clink! Clink!

"Diamantstraat, Osmondstraat," fluisterde ze terwijl ze elke straat insloeg, opgelucht toen ze eindelijk rechtsaf sloeg naar Grace Mall. "We zijn er bijna. Eén bocht, en dan... "mompelde ze.

Bang! Zap!

Iets had haar en haar fiets geraakt, waardoor ze ondersteboven werd gekeerd. Ze vloog als een bal en miste de ring. Ze sloot haar ogen, zich voorbereidend op de klap op de grond.

Maar sterke handen grepen haar, hielden haar vast terwijl ze samen met een menselijk lichaam over de grond rolde. En ze stopten met rollen voor het bord van Grace Mall. En ze lag bovenop een man.

De man had felgroene ogen die haar van dichtbij aankeken en zei: "Wil je bovenop me blijven liggen?"

"Ben je gek?" schreeuwde ze en rukte zich van hem los, probeerde op te staan maar verloor haar evenwicht en belandde weer in de armen van de man.

"Laat me los," klaagde Rakiza.

"Ik deed niets. Je kwam terug in mijn armen." Hij glimlachte spottend.

Rakiza rolde weg van de man, kroop naar de stoeprand en zuchtte diep.

Toen stond de man snel op en greep onmiddellijk Rakiza's fiets, die zwaar beschadigd was. "Oh nee. Deze moet naar de fietsenmaker."

Rakiza stond op en zei: "Maak je geen zorgen. Ik heb een vriend die dit kan repareren."

"Ben je gek?" De man was geïrriteerd. "Kijk naar je fiets."

Rakiza was verbaasd om te zien dat haar fiets bijna een vouwfiets was geworden.

"Praat niet zo tegen me; wat er met mijn fiets is gebeurd, is jouw schuld." Ze was boos.

"Het is deels jouw schuld, niet alleen de mijne; je bent een roekeloze rijder en je mag blij zijn dat ik je op tijd heb gevangen, anders had je nu een gebroken bot gehad na de klap op de betonnen grond," merkte hij scherp op.

"Als je niet zo onvoorzichtig van de blinde bocht was gekomen, was dit niet gebeurd." Ze was woedend.

"Wat veroorzaakte je woede?" vroeg de man, zijn blik onbewogen.

"Jij! Je noemde me 'gek' en 'een roekeloze rijder'!" schreeuwde ze.

"Ik probeer alleen maar te helpen, weet je, aangezien er niemand anders in de buurt is die je een handje kan helpen," Hij tilde de fiets voor de tweede keer op en verontschuldigde zich niet.

Rakiza's woede laaide weer op.

"Ik ben over 30 minuten terug," voegde de man eraan toe. "Misschien geeft dat je genoeg tijd om wat spullen te verzamelen en me hier te ontmoeten." Hij liep snel weg met de licht vervormde fiets.

"Wat een..." mompelde ze, geschokt door zijn dominante houding tegenover haar. Wie is die man in hemelsnaam?

Ze keek op haar polshorloge en realiseerde zich dat ze echt te laat was. Dus rende ze het winkelcentrum in om een taak af te maken. "Ik haat die man."

Een paar straten verderop, in een fietsenwinkel, gaf de man de kapotte fiets aan de fietsenmaker, en toen ging zijn telefoon.

"Ik heb haar gevonden." Antwoordde de knappe, atletische man.

"Houd haar in de gaten," zei een diepe, harde stem aan de andere kant van de telefoon. "Je kunt haar niet weer kwijtraken, Theodulf."

"Ik ga haar niet weer kwijtraken."

"Ze moet in de gaten worden gehouden, Theo," zei de stem nadrukkelijk.

"Ja, zoals besproken, alles is in orde."

"Je moet voorzichtig zijn." De stem voegde eraan toe: "Er waren meldingen van de raad dat de vijand iemand had gestuurd om haar op te sporen. Vampieren zijn wanhopig op zoek naar haar."

Theo zweeg een paar momenten, nadenkend, "Heb je een naam?"

"Ze waren zo discreet dat niemand wist wie hij of zij was." De stem voegde eraan toe: "Daarom moet je extra voorzichtig zijn, vooral 's nachts. Vampieren zijn krachtig in het donker."

"Dat zal ik," hij schraapte zijn keel, "gewoon een rapport maken aan de raad namens mij. En doe de groeten aan je roedel."

"Hoe heet ze trouwens?" vroeg de stem aan de telefoon.

Theodulf zei de naam duidelijk: "Haar naam is Rakiza Zanier." Een kunststudent."

Rakiza was nog steeds boos terwijl ze een supermarktkarretje door de kruideniersafdeling duwde. Er waren op dat moment maar een paar klanten.

"Ik haat hem." Mompelde ze terwijl ze met een winkelwagen rondliep. Ze staarde naar de lijst in haar rechterhand, terwijl de kar halfvol producten was. Het duurde ongeveer anderhalf uur voordat ze klaar was met winkelen. En ze rende naar buiten na het betalen, met de papieren zakken met gekochte goederen in haar handen, toen ze halt hield om de man weer te zien, met haar al gerepareerde fiets.

Rakisa haalde diep adem en liep zelfverzekerd naar de fiets en de man toe.

Hij grijnsde, terwijl zij fronste.

"Hoeveel ben ik je verschuldigd voor de reparatie?" vroeg ze droog.

Theo bleef roerloos tegen de muur staan en keek haar aan.

"Zeg het maar, zodat ik naar huis kan," zei ze, zich opnieuw naakt voelend onder zijn blik. "Hoeveel geld ben ik je verschuldigd? Ben je doof of zo?"

"Natuurlijk ben ik niet doof. Ik hoorde je duidelijk, maar je kunt me niet betalen." Hij glimlachte.

Ze snoof, "Hoe weet je dat ik je niet kan betalen?"

"Ik weet het gewoon," grijnsde hij, "wat dacht je ervan als ik je naar huis mag begeleiden en je me een glas water geeft?"

"Ik heb hier geen huis," mopperde Rakiza, terwijl ze haar aankopen in de mand van de fiets laadde en Theo als een snob achterliet.

Een paar minuten later liep Rakiza de lobby van het studentenhuis binnen, met haar aankopen. Het Assissi Meisjeshuis lag in het hart van het bos, verbonden met de Assissi Kunstacademie aan de westkant van het woud, waar Rakiza kunst studeerde.

Rakiza liep met een pokerface naar de keuken. Ze kon niet stoppen met denken aan wat er in het winkelcentrum was gebeurd. "Ik haat hem," mopperde ze terwijl ze de kool in de koelkast gooide.

"Wat is er gebeurd, Rakiza?" vroeg Muriel. Ze droeg een microshort en een groot wit shirt, met een kop koffie in haar rechterhand. Ze zag hoe Raki haar gekochte spullen in de koelkast smeet.

"Ik had een aanvaring met de onbeschoftste man die ik ooit heb gezien, en hoe zou jij het vinden als hij mij een 'dom meisje' noemt?" Ze wist niet dat ze schreeuwde, en voegde eraan toe, "Hij noemde me namen, alsof ik gek was, een roekeloze chauffeur, en dom!"

"Rustig aan, Raki, laat die vreemdeling je dag niet verpesten."

"Zoveel hoofdpijn de laatste tijd," mopperde Raki terwijl ze een glas water inschonk en het meteen opdronk. En alle andere meisjes keken haar verbaasd aan.

"Susan vroeg, "Heb je een tampon voor me gehaald?"

"Het zit in de papieren zak, Susan," antwoordde Rakiza.

"Ik wil mijn pao cai, meid," Chin rommelde in de papieren zak, die nog vol boodschappen zat.

"Ik heb je kimchi in de koelkast gezet, Chin."

Muriel, die van haar koffie genoot, vroeg: "Laat je niet storen door een man, Rakiza."

Rakiza gromde. "In zijn gedrag is hij geen man; hij is een beest."

"Is hij knap, Raki?" vroeg Susan. "Ik hou van mannen die er beestachtig uitzien." Ze giechelde en voegde eraan toe, "Ze zijn heet."

"Hoeveel mannen wil je nog verzamelen, Susan?" vroeg Muriel.

Susan antwoordde, "Ik ben geen verzamelaar; ik ben gewoon kieskeurig als het om jongens gaat."

"Jongens begrijpen je altijd verkeerd, Susie," zei Chin terwijl hij de kimchi-pot opende, en iedereen hun neus bedekte.

"Wat is die geur?" vroeg Susan, terwijl ze haar neus bedekte. Ze rende de keuken uit.

"Chin, wil je dat alleen eten en weg van ons?" schreeuwde Muriel.

"Oké, oké," zei Chin terwijl ze haar kimchi uit de keuken haalde.

"En jij, Raki?" wees Muriel naar Rakiza, "Neem een douche om je opgekookte gedachten te verfrissen."

"Dat is een goed idee." Ze stemde in, "Ik moet vandaag mijn eerste hoofdstuk afmaken."

Later die avond stopte Rakiza pas met schrijven om tien uur 's avonds. Toen haar rug begon pijn te doen en haar ogen zwaarder werden, zette ze haar laptop uit en stond op om zich uit te rekken. Tot dat moment kon ze nog steeds het spottende gezicht van de man herinneren. "Wat een onbeschofte man. Heel onbeschoft." Ze ging naar de keuken om een glas water te halen toen ze naar de vuilniszak keek die ze vergeten was weg te gooien. Ze sleepte het naar buiten naar de grotere container.

"Wat een kleine wereld." Een mannenstem kwam van achter haar.

Toen Rakiza zich omdraaide, fronste ze, "Jij weer?"

"Dus je verblijft in het meisjeshuis," zei hij glimlachend naar haar.

"Wat doe je hier midden in de nacht?" zei ze boos, "Mannen mogen hier niet komen!" riep ze uit.

"Ik weet het, maar dit is de kortste route naar waar ik heen ga." zei hij kalm.

"Wat?"

"Wat doe jij zo laat nog buiten?" vroeg hij.

"En wie ben jij om mij zo'n vraag te stellen?" mopperde ze.

Hij grijnsde en zei, "Je ziet er dom uit als je boos bent, dus volg mijn advies en glimlach wanneer je vreemden tegenkomt."

"Je bent geen vreemdeling; je bent een indringer, en ik haat je!"

"Ga naar binnen voordat er iets ergs met je gebeurt," siste en beval hij.

Rakiza verstijfde in het donker terwijl ze in zijn zeegroene, briljante scherpe ogen staarde. En ze voelde gevaar in zijn blik.