Oeps, ik trouwde met de miljardair playboy

Nooit had ik in mijn wildste, meest cafeïne-gevoede dromen gedacht dat ik zou eindigen als de vrouw van Art William Jr., de legendarische miljardair CEO van Luxy Fashion Inc. Dezelfde Art William die de covers sierde van Fortune, Forbes, GQ, en Womanizer 101 Weekly—oké, die laatste was gewoon een fanblog, maar je snapt het punt.

Ik? Ik ben Emily Rowling. Leeftijd: 23. Beroep: Professionele niemand. Af en toe heldhaftig. En erg verward.

Laat me terugspoelen.

Het begon allemaal op een dinsdag. Zo'n dinsdag waar je koffie koud is, je huur verschuldigd is, en je ex je Instagram-verhalen leuk vindt om je leven te verpesten. Ik liep door het Vondelpark—koptelefoon in, therapie-afspraak in gedachten—toen ik een vreemd verstikkend geluid achter me hoorde. Ik draaide me om en zag een oudere vrouw aan haar nek krabben, haar gezicht werd de kleur van mijn studieschuld verklaringen.

Zonder na te denken rende ik naar haar toe en gaf haar de Heimlich zoals mijn gezondheidsleraar op de middelbare school ons had geleerd—hij was geobsedeerd door juiste reanimatie. En net zo, vloog het koekje eruit, landend in een sierlijke boog recht op het smetteloze witte tanktop van een jogger.

“Oh lieve hemel,” kraakte de oude vrouw, haar adem terugvindend. “Oh! Dat was mijn favoriete koekje.”

“Nou,” zei ik, hijgend, “tenminste heeft het je niet gedood, mevrouw.”

Ze liet een klein duur lachje ontsnappen, trok haar wenkbrauw op en klopte op mijn hand. “Dank je, liefje; je hebt mijn leven gered. Kom met me mee.”

“Wat?”

“Naar het ziekenhuis, natuurlijk. Ik wil dat je erbij bent terwijl ze tests doen. Bovendien ben ik eenzaam. Je hebt me gered. Het is het minste wat ik kan doen, liefje.”

Ik was verbijsterd.

Ze glimlachte en vroeg alsof we gewoon buren waren. “Wat is je naam, liefje?”

“Ik ben Emily, mevrouw.”

“Wat een mooie naam. Noem me Oma.”

Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik was al te laat voor therapie, blut, en ze had ogen als elke Disney-oma ooit getekend.

“Kom met me mee.”

Dus zei ik, “Oké.”

Fast forward drie uur later, één ziekenhuis infuus, en twee zeer ongemakkelijke liftritten later...

Ze draaide zich naar me om, ogen glinsterend alsof ze net haar nieuwe favoriete speeltje had gevonden. “Emily, geloof je in het lot?”

“Hmm, ik geloof in gratis Wi-Fi en gratis koffie.”

Ze giechelde. “Je bent aardig en slim. Luister—ik heb een kleinzoon. Single, knap, rijk. Heel rijk inderdaad, maar slecht met vrouwen. Ik wil dat je hem verliefd laat worden.”

Wat de f*ck?

Ik verslikte me in mijn druivensoda. “Pardon?”

“Ik vraag je niet om een spion te zijn, liefje, of iemand te vermoorden, weet je. Zie het als een missie. Van het lot. Ik heb zoveel meisjes ontmoet, maar geen van hen heeft sprankel en vriendelijkheid. Jij bent aardig, mooi, en je hebt sprankel.”

Ze leunde in. “Ik zal je royaal betalen, natuurlijk, en je zult in mijn penthouse wonen.”

Ik weet niet wat er gebeurde, maar haar woorden leken een zegen uit de hemel. Natuurlijk, omdat ik blut ben, klonk alles wat 'geld' was als een geschenk uit de hemel. En ik ben niet dom genoeg om het lot...hoe je het ook noemt, af te wijzen.

Heb ik al gezegd dat ze een jurk en schoenen voor me kocht? Niet zomaar een jurk—een klassieke crèmekleurige, zijden nummer dat mijn rondingen omhelsde alsof het wist dat ze studieschulden hadden. Ze gaf me ook een ring. Toen belde ze een rechter. Haar golfmaatje.

Ik had moeten rennen. Ik had uit de limo moeten springen en de metro terug naar de anonimiteit moeten nemen. Maar dat deed ik niet. Ik was te geschokt, te verrast, en te overweldigd door het pure bevel van een oude vrouw die praatte alsof ze de koningin van Noorwegen was.

Ik had moeten rennen. Maar dat deed ik niet.

Want het enige wat ik wist was dat ik stond in een benauwd kantoor van een rechter, gekleed in geleende verstandigheid, en daar was hij.

Art William Jr.

De man. De mythe. De wandelende arrogantie in Italiaanse design loafers.

Hij stond bij het raam, zijn telefoon bewerkend alsof die hem huur verschuldigd was. Zijn gezicht was scherper dan de toon van mijn huisbaas, en zijn kaaklijn kon glas snijden. Zijn botstructuur was vlekkeloos, zijn huid bleek, maar leek aangeraakt door maanlicht of misschien door een fee. Hij bewoog met zo'n mannelijke fluiditeit, elke stap doelbewust en sierlijk. Als een koning.

Hem vergelijken met Arman, mijn Britse ex—de klootzak die me bedroog—was als een hond vergelijken met een draak. Arman was misschien een indrukwekkende man, maar hij was niets vergeleken met de pure, oerkrachtige intensiteit van de CEO miljardair die voor me stond. Deze man was niet zomaar een monster in een Italiaans pak, hij was een natuurkracht.

En ik kon niet anders dan die macht benijden. Mijn eigen, arme beperkingen staken terwijl ik naar hem keek, beseffend dat ik nooit zo'n kracht, zo'n zelfvertrouwen zou kunnen bezitten.

Zijn assistent, een glamoureuze vrouw genaamd Serena, stond dichtbij, balancerend met drie telefoons en een Starbucks-beker alsof haar leven ervan afhing.

“Kunnen we dit snel afhandelen?” zei Art zonder op te kijken. “Ik heb over drie uur een vlucht naar Londen.”

De onzekerheid hing in de lucht, dik en benauwend en ik kon hem niet negeren. Kon zijn geur niet negeren. Niet nu, niet wanneer elk deel van mij schreeuwde dat hij naar me moest kijken en aandacht moest schenken.

“Art, lieverd,” kirde zijn grootmoeder, terwijl ze haar arm met de mijne verbond. “Dit is Emily. Je nieuwe vrouw.”

Zijn hoofd schoot omhoog. Zijn ogen gleden over me heen alsof ik een verdachte terugbetaling was. “Is dit een grap?” Zijn stem, soepel en druipend van minachting, droeg een toon van autoriteit die mijn tanden deed knarsen.

Jezus. Deze man kon elke vrouw laten vergeten hoe ze moest ademen zonder haar zelfs maar aan te raken. Hij was grof, maar... Zijn ogen—die ogen—twee donkere poelen die je konden gevangen houden als je niet voorzichtig was. En zijn stem? Een zoete melodie die de maan uit de hemel had kunnen trekken.

“Oh, het is heel echt,” zei de rechter, terwijl hij al een donker leren boek opende. “Oké, iedereen. Laten we beginnen, zullen we?”

Ik knipperde. “Wacht. We doen dit nu?”

Mevrouw William glimlachte, “Natuurlijk, liefje. Ik zei toch dat je vandaag met iemand zou trouwen, nietwaar, Artie?”

Hij zuchtte. Zuchtte. Alsof ik een gemiste Uber was. “Prima. Maar maak het snel.”

“Pardon,” mompelde ik en keek naar hem, echt naar hem, “ik ben geen automaat. Ik ben een persoon.”

Zijn wenkbrauw ging omhoog. “Geweldig. Een persoon met pit.” Hij pauzeerde, de stilte tussen ons dik van onuitgesproken dingen. “Mijn favoriet.” Toen hij me weer aankeek, was zijn blik intens, rijk en zoekend. Het was geen casual inspectie—het was iets anders, iets dat ik niet volledig kon plaatsen. Maar het deed mijn bleke huid branden, en mijn adem stokte in mijn borst.

De ceremonie duurde drie en een halve minuut. Ik hoorde niet eens de helft ervan—ik was te druk bezig me af te vragen of ik per ongeluk bij een sekte was aangesloten.

Toen het tijd was voor de ringen, schoof hij er een op mijn vinger zonder te kijken. Daarna, alsof ik radioactief was, leunde hij in, kuste me zo snel op de wangen dat het voelde alsof ik door een koude wind was geraakt, en zei—

“Granny, we zijn klaar. Ik stuur het huwelijkscontract naar je secretaresse.” Zijn ogen gleden weer over me heen en ik zweer dat het het meest verontrustende aan hem was—diepe, donkere poelen met flitsen van grijsgroene splinters. Ze waren heet, roofzuchtig, veeleisend, duur en ik kon niet wegkijken.

Toen vertrok hij.

Ik stond daar gewoon, knipperend.

“Gefeliciteerd,” zei de rechter met een knipoog “Je mag nu al je levenskeuzes in twijfel trekken.”

Mevrouw William rolde met haar ogen naar de rechter en klapte in haar handen. “Is hij niet om van te dromen, liefje?”

“Om van te dromen?” herhaalde ik, “Granny, hij kuste me alsof ik van kryptoniet was gemaakt!”

Ze straalde gewoon. “Oh, liefje. Zo toont hij zijn liefde. Zoals een cactus.”

Een cactus? Wat moest dat in hemelsnaam betekenen?

En zo eindigde ik, Emily Rowling, een professionele niemand met een talent voor Heimlich en een legendarisch sarcasme, een wees, arm als een slak, getrouwd met de beruchte Art William Jr. De playboy van de eeuw.

Dus hier ben ik nu, in een penthouse groter dan mijn kindertijdbuurt. Met een achternaam die ik niet eens met zweet heb verdiend. En een echtgenoot die misschien daadwerkelijk allergisch is voor emotionele warmte en menselijkheid.

Ha! Wat zou er mis kunnen gaan?