Opnieuw Verbonden: Liefdes Tweede Kans

In de weelderige slaapkamer van het landhuis zat Charlotte Foster schrijlings op James Martin.

Met James' handen vastgebonden en hijzelf te zwaar gedrogeerd om zich te verzetten, rukte ze snel zijn kleren van zijn lijf.

James' blote borstkas en gebeeldhouwde buikspieren waren volledig zichtbaar, en Charlotte kon het niet laten om er met haar handen overheen te strijken.

"Wauw, je bent echt goed gebouwd," zei ze.

James' ogen waren bedekt en zijn stem klonk koud en gespannen. "Charlotte, je speelt met vuur. Laat me nu los!"

Charlotte grijnsde en zei terloops: "We zijn getrouwd, dus dit is volkomen normaal!"

James worstelde uit alle macht, maar hij was te zwak. "Als je me vandaag aanraakt, zul je daar de rest van je leven spijt van hebben!"

Elk woord droop van de dreiging, waardoor Charlotte zich instinctief terugtrok.

Ze staarde James aan met een tegenstrijdige blik. De blinddoek verborg zijn felle ogen, maar zijn neus met de hoge brug en perfect gevormde lippen waren onmiskenbaar.

Net toen ze op het punt stond toe te geven, herinnerde Charlotte zich plotseling alle keren dat ze was genegeerd en slecht was behandeld tijdens hun driejarig huwelijk.

Vastberadenheid stroomde door haar heen en ze trok resoluut James' broek uit.

"Jij!" James was zo woedend dat hij er sprakeloos van was.

Hij had nooit gedacht dat de normaal zo gehoorzame, verlegen Charlotte hem zou durven drogeren en vastbinden! Net toen hij wilde spreken, voelde hij plotseling een overweldigende zachtheid.

James' gezichtsuitdrukking werd blanco.

Ondertussen was Charlottes verfijnde, beeldschone gezicht strak gefronst.

Waarom had niemand haar ooit verteld dat het zo'n pijn zou doen?

Ze had een heleboel instructievideo's gebingewatcht als voorbereiding op hun intieme moment vandaag.

Charlotte verbeet de pijn en bewoog iets, maar het deed zo veel pijn dat ze onwillekeurig een zacht kreetje slaakte.

Op dat moment bevrijdde James zijn handen en draaide hen om, waardoor hij de overhand kreeg.

Zijn edelsteenachtige ogen brandden van verlangen en agressie terwijl hij Charlottes polsen vastgreep.

"Aangezien je dit wilt, zal ik ervoor zorgen dat het gebeurt!" Zei hij.

Charlotte worstelde van de pijn, haar ogen glinsterden van de tranen terwijl ze haar tanden in James' schouder zette.

Op dat moment leek hij op een slagschip dat door haar ijzige buitenkant brak.

Charlottes ogen werden rood en leken op een gebroken maar levendige klaproos, die met slechts één blik medelijden opwekte.

Uiteindelijk boog James zich voorover en kuste de tranen uit haar ooghoeken weg.

De brullende passie verzachtte en stroomde als een kabbelend lentebeekje.

Toen het allemaal voorbij was, gleed James in een diepe, vredige slaap.

Charlotte bekeek echter de kusvlekken over haar hele lichaam, sleepte haar uitgeputte lichaam overeind, liet de ondertekende echtscheidingspapieren achter en verliet de stad zonder aarzeling.

Ze zat in een vliegtuig naar het buitenland, keek naar het bruisende nachttafereel buiten het raam en voelde een diepe bitterheid.

Zij en James waren al aan elkaar verbonden voordat ze ter wereld kwamen, aangezien hun grootmoeders beste vriendinnen waren geweest.

De familie Foster had echter jaren geleden haar aanzien verloren, verraden en in een oogwenk te gronde gericht.

Charlottes grootouders stierven aan een depressie, haar vader werd gedwongen zelfmoord te plegen en haar moeder verdween.

Haar leven stortte in één nacht van de hemel in de hel, waardoor ze zo arm werd dat ze niet eens haar schoolgeld kon betalen.

Het was de grootmoeder van James die Charlotte een nieuwe identiteit gaf en Charlottes opleiding financierde.

Op haar sterfbed liet ze James zweren om met Charlotte te trouwen en haar altijd met vriendelijkheid te behandelen.

Uit dankbaarheid en liefde voor James koos Charlotte ervoor om haar studie op te geven en de rol van huisvrouw te omarmen.

Dit stelde haar mentor, Brad Thornton, zwaar teleur.

Op Charlottes laatste schooldag had Brad haar verteld dat al haar hoop op een man vestigen alleen maar tot teleurstelling zou leiden.

Maar Charlotte was jong en hield vast aan de overtuiging dat liefde alles kon overwinnen.

Ze geloofde dat door haar hele hart aan James te geven, ze uiteindelijk zijn ijzige buitenkant kon verzachten, maar de realiteit zorgde voor een harde ontwaking, en Brads woorden bleken maar al te profetisch.

Drie jaar van voortdurende verwaarlozing en minachting hadden haar diep gekwetst.

De druppel die de emmer deed overlopen kwam tijdens de veiling van vorige week.

Als mevrouw Martin mocht Charlotte niet eens samen met James de veiling bijwonen. Ze kon alleen thuis naar het entertainmentnieuws kijken, waar ze James en Daisy Lynn samen in de flitslichten zag en hoorde hoe ze werden geprezen als een perfecte match.

James gaf zelfs miljoenen uit aan sieraden voor Daisy, wat haar het gevoel gaf een wrede grap te zijn.

Ze had geen spijt van haar beslissing en was klaar om de consequenties onder ogen te zien.

De scheidingspapieren waren haar laatste daad van waardigheid in dit huwelijk.

Toen James 's avonds wakker werd en in zijn pijnlijke hoofd wreef, stond hij op het punt de confrontatie met Charlotte aan te gaan, maar was geschokt toen hij de scheidingspapieren op tafel zag liggen.

De tijd vloog voorbij en in een oogwenk waren er zes jaar verstreken.

Vandaag was de uitreiking van de RNS Awards, de hoogste internationale erkenning in biomedisch onderzoek, en talloze mensen droomden ervan deze prestigieuze prijs te winnen.

De presentator kondigde op het podium enthousiast aan: "Bedankt allemaal voor jullie aanwezigheid bij deze prijsuitreiking. Laten we de prijswinnaar van vandaag, mevrouw Foster, verwelkomen."

De lichten veranderden onmiddellijk en de schijnwerper viel op Charlotte in haar avondjurk.

Ze stond lang en elegant, en haar verfijnde gezicht leek op een meesterwerk dat door het goddelijke werd gekoesterd.

Gekleed in een gouden avondjurk liep ze stap voor stap naar het podium.

Brad, een zachtaardige oude man, glimlachte warm terwijl hij de medaille om haar nek hing en haar de prijs overhandigde.

Hij zei: "Charlotte, ik ben zo blij dat je de weg terug hebt gevonden. Het hoogtepunt van je carrière zou je hoogste doel moeten zijn, en niet als een onbetaalde dienaar achter een man aanlopen."

Charlotte hield de trofee met beide handen vast, haar ogen vol emotie, terwijl ze nadacht over de zes jaar van hard werken die ertoe hadden geleid dat ze zichzelf eindelijk kon bewijzen door deze prijs te winnen.

Ze knikte stellig en zei oprecht: "Bedankt dat u al die tijd in mij bent blijven geloven. Ik zal mijn onderzoek blijven voortzetten en zal hier niet stoppen."

Brad antwoordde: "Dat is geweldig om te horen. Ik heb ook hoge verwachtingen van je."

Na de prijsuitreiking keerde Charlotte met Brad terug naar het onderzoeksinstituut.

Ze was beneden wat papierwerk aan het afhandelen en liep wat traag naar boven toen ze plotseling Brads geërgerde stem hoorde: "Proberen jullie het instituut te ontmantelen?"

Charlottes hart kromp ineen en ze rende onmiddellijk naar de tweede verdieping.

Bij het zien van het tafereel binnen voelde ze een golf van woede die zo intens was dat ze bijna flauwviel.

Noah Foster en Andy Foster droegen allebei kleurrijke cartoonpakken en zaten op de grond te midden van een chaotische verzameling verspreide instrumentonderdelen.

Het was de duurste set instrumenten in het hele instituut, met een geschatte waarde van bijna negen cijfers.

"Wat zijn jullie aan het doen?" Charlotte stormde naar binnen met een strenge uitdrukking op haar gezicht.

Noahs kleine, met vuil besmeurde gezicht had een serieuze uitdrukking terwijl hij een onderdeel omhoog hield, "Mama, we houden een wedstrijd," zei hij ernstig.

Charlotte vroeg verrast: "Een wedstrijd?"

Andy viel haar bij: "Ja, mama, Noah en ik doen een wedstrijd om te zien wie het instrument sneller in elkaar kan zetten."

Hij sprak terwijl hij ijverig werkte aan het in elkaar passen van een onderdeel.

Noah en Andy waren allebei kinderen die Charlotte ter wereld had gebracht na haar aankomst in Mirathia.

Charlotte had nooit verwacht dat James zo potent was dat een onenightstand in een drieling zou resulteren.

Helaas stierf de jongste dochter al vroeg door verstikking tijdens de geboorte.

Noah en Andy hadden van jongs af aan een ongeëvenaarde interesse getoond in mechanische assemblage, waarbij ze bijna alle meubels in huis uit elkaar haalden en weer in elkaar zetten, maar nu waren ze overgestapt naar het onderzoeksinstituut.

Charlotte keek naar hun serieuze, competitieve gezichten en herinnerde zichzelf er in stilte aan. 'Het zijn je eigen kinderen.'

Ze zei: "We gaan het instrument nu meteen samen weer in elkaar zetten. En vanaf nu mogen jullie het instituut niet meer in zonder mijn toestemming!"

Noah keek haar aan met grote, verdrietige ogen. "Mama."

Toch bleef Charlottes uitdrukking stellig: "Geen enkele smeekbede zal me van gedachten doen veranderen. Dit is onbespreekbaar!" riep ze uit.

"Begrepen," zei Andy, met een even neerslachtige uitdrukking.

Het instrument werd met hun gezamenlijke inspanningen snel weer in elkaar gezet, en net toen Charlotte een zucht van verlichting slaakte, draaide ze zich om en zag ze het serieuze gezicht van Brad.

Brad zei: "Charlotte, het nieuwste project van het instituut is in Eldoria. Het is cruciaal voor de toekomstige richting van ons onderzoek, en jij bent de meest geschikte persoon om er toezicht op te houden."

Charlottes gezicht werd bleek bij het noemen van Eldoria, wetende dat James daar was.