Trouwen met de Miljardair Broers

~ Audrey ~

Een kus was altijd Audrey's zwakke plek.

Net als elk ander meisje ter wereld, hield Audrey Huntington ervan om haar vriendje's zachte lippen te kussen in het warme vier-uur-licht van New York. Ze zaten op een bankje in Washington Square Park, slechts een steenworp afstand van hun universiteitscampus.

Het was een heldere, warme dag eind mei, en het zou een romantische middag zijn geweest, ware het niet dat Audrey's telefoonalarm onophoudelijk bleef rinkelen in haar hand. Ze keek er lui naar en drukte opnieuw op de sluimerknop.

"Ash, je weet dat ik moet gaan," zuchtte ze.

"Nog één kus," Ashton was hardnekkiger dan haar wekker. Hij verkleinde de afstand opnieuw en mompelde tegen haar lippen.

"Dat zei je drie kussen geleden," lachte Audrey en probeerde zich los te maken.

"Mm-hmm," Ashton hield haar stevig vast, weigerend haar te laten gaan. Hij kuste haar weer, genoot van haar volle roze lippen en liet zijn hand door haar lange bruine haar glijden.

Audrey verzamelde haar kracht en verbrak de kus. Haar heldere hazelnootkleurige ogen keken verlangend naar haar vriend en ze zei, "Ashton, ik wou dat ik kon blijven, maar ik moet echt gaan."

"Je had beloofd de hele dag bij me te blijven. We zouden samen naar Jackson's feestje gaan," Ashton haalde alles uit de kast en gaf haar zijn beste verleidelijke blik.

Audrey nam de mooie trekken van haar vriend in zich op. Zijn donkere krullende haar was aan de zijkanten getrimd, zijn ogen waren scherp lichtbruin, zijn kaaklijn kon snijden als een mes, en zijn perfecte gebruinde huid glinsterde onder de zon. Audrey kon het niet laten en liet haar vingers over zijn borst glijden, waarbij ze zijn keiharde spieren en buikspieren over zijn kleding voelde. Ashton droeg een paarse NYU-trui en basketbalshorts. Hij was een van de beste basketballers van NYU en had het schoolteam vorig jaar naar de finale geleid.

Vandaag was de laatste schooldag van het semester en Ashton's teamgenoot, Jackson, gaf een groot feest in zijn studentenhuis. Audrey was niet echt een feestbeest, maar sinds ze een paar maanden geleden met Ashton begon te daten, voelde ze de behoefte om compromissen te sluiten.

Ashton was een echte sociale vlinder. Iedereen op de campus kende hem of had van hem gehoord, en ze adoreerden hem allemaal. Ze was verbaasd dat een jongen van zijn kaliber haar ooit opmerkte.

Als enige erfgename van vastgoedmagnaat Maxwell Huntington, groeide Audrey bevoorrecht en beschermd op. Ze was altijd omringd door lijfwachten en regels. Haar vader was de strengste man die ze kende. Hij leerde haar dat gevoelens onnodig zijn in het leven en programmeerde haar om koppig en sluw te zijn, zoals een miljardair-tycoon een bedrijf zou leiden.

Ze groeide op in een particuliere katholieke meisjesschool en kreeg daarna nog meer privéles. Ze mocht nooit daten, laat staan een jongen kussen. Audrey was altijd gehoorzaam aan haar vader geweest. Dat was de enige manier waarop ze wist te leven. Maar alles veranderde toen ze naar de universiteit ging.

Haar allereerste rebelse daad was in de vorm van de keuze om naar NYU te gaan om creatief schrijven te studeren. Haar vader wilde dat ze naar Columbia ging voor bedrijfskunde. Ze worstelde met het idee gedurende haar hele laatste jaar van de middelbare school, voordat ze op het laatste moment besloot deze route te kiezen. Ze zat nu drie jaar op NYU en had nergens spijt van.

Haar tweede en waarschijnlijk laatste rebelse daad was daten met Ashton Whitaker. Natuurlijk, hij was een basketbalster op de campus, maar volgens Maxwell’s normen was hij niet goed genoeg. Maxwell had zeer specifieke plannen voor zijn enige erfgename, hij wilde dat ze goed trouwde. Voor Maxwell was Ashton gewoon een snotaap uit een klein stadje in Georgia die dankzij een sportbeurs aan de NYU studeerde.

“Moet je echt gaan?” klaagde Ashton weer toen Audrey voor de twintigste keer die middag de kus verbrak.

“Sorry, maar het is mijn vader. Je weet hoe hij is. Opeens wil hij met me dineren en zegt hij dat hij iets heel belangrijks wil bespreken,” rolde ze dramatisch met haar ogen.

Ashton had Maxwell Huntington nog nooit persoonlijk ontmoet; Audrey was te bang om hem aan haar vader voor te stellen. Ze zei dat het voor zijn eigen bestwil was.

“Kun je na het diner langskomen?” vroeg hij terwijl hij haar kleine gezichtje in zijn hand hield.

Als hij haar zo aankeek, was het onmogelijk om nee tegen hem te zeggen. Audrey glimlachte en zei, “Hmm, ik zal het proberen,”

Audrey stapte uit de grote zwarte auto toen haar lijfwacht de deur voor haar opendeed. Een portier begroette haar met een knikje en duwde het kleine hek voor haar open. Audrey stond even stil voor het paleisachtige herenhuis van haar vader in het hart van de Upper East Side. Ze dacht aan haar laatste bezoek daar, en dat was tijdens Kerstmis, zes maanden geleden.

Nadat ze ervoor had gekozen om naar de NYU te gaan, was Audrey uit het herenhuis van haar vader verhuisd en woonde ze in een eenkamerappartement vlakbij de campus. Haar vader was toch altijd druk en vaak niet thuis, het had geen zin om alleen in dat enorme huis te blijven wonen. Het maakte haar alleen maar eenzamer.

Toen ze de marmeren hal binnenstapte, werd ze begroet door verschillende dienstmeisjes en werd ze naar het kantoor van haar vader geleid. “Hij verwacht je,” zei een van de meisjes.

Wanneer haar vader haar ‘verwachtte’, had hij meestal groot nieuws of stond hij op het punt haar ergens over te berispen. Audrey was bang voor het laatste.

De dienstmeisjes openden de dubbele deuren naar het kantoor van haar vader en Audrey zag haar vader achterovergeleund in een stoel zitten, terwijl een man in een doktersuniform hem verzorgde. Haar vader zag er bleek en ziekelijk uit. Hij was pas in de vijftig, maar nu leek hij veel ouder.

“Papa? Oh mijn god, wat is er gebeurd?” Audrey hapte naar adem en stapte dichterbij.

“Het is maar een kleine hartaanval, niets ernstigs, maak je geen zorgen,” wuifde haar vader nonchalant en draaide zich naar de dokter, zeggend, “Laat ons even alleen, wil je?”

De dokter knikte snel en verzamelde zijn spullen, zeggend, “Ik ben zo terug,”

Audrey was compleet in shock. Ze wist niet dat haar vader gezondheidsproblemen had. Achter haar vader stond Sebastian, de meest vertrouwde adviseur van haar vader. Audrey begroette hem met een verwarde blik en hij haalde zijn schouders op alsof hij ook van niets wist.

Zodra de dokter de kamer had verlaten, draaide Audrey zich weer naar haar vader en vroeg: "Een kleine hartaanval? Pap, je hebt me nooit verteld dat je ziek bent, ik was eerder gekomen als ik het had geweten!"

"Ik ben niet ziek, ik ben gewoon aan het aflopen," zei haar vader terwijl hij zijn overhemd weer recht trok.

"Pap," waarschuwde ze.

"Hoe gaat het met je, Audrey? Ga zitten. Hoe gaat het op school?" veranderde hij van onderwerp en gebaarde naar de stoel tegenover hem.

Audrey zuchtte en nam plaats.

"Het gaat goed. Ik heb net de tentamenweek achter de rug, dus ik word volgend semester een senior," Audrey pauzeerde even voordat ze verder ging, "Maar ik weet dat je me niet hebt laten komen om over school te praten. Je krijgt al die informatie toch al van mijn decaan."

"Klopt. Je had een B+ voor creatieve non-fictie. Je gaat achteruit," zei hij terwijl hij een verse sigaar uit zijn sigarendoos pakte. Sebastian was er snel bij om hem een vuurtje te geven. Audrey vroeg zich even af of iemand met een hartkwaal overdag sigaren zou moeten roken.

"Ik ga extra krediet verdienen voor dat vak," mompelde ze. "Pap, waarom hebben we het eigenlijk over mijn cijfers? Het kan je niet schelen hoe ik het doe op NYU. Je hebt zelf gezegd dat creatief schrijven geen echt diploma is," zeimiteerde zijn woorden bitter.

"Ik probeerde gewoon een praatje te maken, weet je, zoals normale mensen?" hijgde hij.

"Maar jij maakt geen praatjes,"

"Ha, je kent me zo goed. Je moet wel mijn dochter zijn,"

Audrey merkte de poging van haar vader op om een grap te maken. Ze wist heel goed dat haar vader niet het soort man was dat grappen maakte. Ze vernauwde haar ogen en zei: "Pap, wat is er met je aan de hand? Je doet een beetje... vreemd,"

"Tijd doet veel met een man, Audrey. Tijd kan hetzelfde doen met een vrouw," antwoordde hij nog verdachter.

Audrey bleef stil, wachtend tot haar vader verder ging.

"Over tijd gesproken, je wordt volgende week eenentwintig. Je wordt officieel een volwassene,"

"Alleen op papier," haalde ze haar schouders op. "Van binnen ben ik nog steeds twaalf,"

Haar vader negeerde de opmerking en ging verder, "Nu jij volwassen wordt en ik elke dag een beetje meer meststof word, denk ik dat het tijd is om over jouw toekomst te praten,"

Haar vader draaide zich naar zijn adviseur en zei: "Sebastian, de papieren,"

Sebastian knikte snel en haalde een stapel papieren uit zijn aktetas. Hij liep om de tafel heen en legde ze voor Audrey's verwarde ogen neer.

"Wat is dit?" vroeg ze, terwijl ze met haar vingers door de pagina's bladerde. De allereerste pagina was een brief met het officiële briefhoofd van haar vader, een soort uitnodiging voor een diner.

"Het is een uitnodiging voor een verjaardagsdiner. Jouw verjaardagsdiner," antwoordde haar vader.

"Het is gedateerd vanavond? Maar mijn verjaardag is pas volgende week,"

"Zoals je ziet, Audrey, is tijd essentieel voor mij,"

Ze begreep niet wat hij daarmee bedoelde, dus bleef ze de pagina's omslaan, op zoek naar meer informatie. Op de volgende pagina stond iets getiteld 'De Gastenlijst'. Audrey scande de lijst snel en herkende al de beroemde achternamen.

"Luister, we geven je vanavond een speciaal verjaardagsfeest. Sebastian en ik zullen ervoor zorgen dat de gastenlijst zorgvuldig wordt samengesteld. Er zullen genoeg geschikte kandidaten op het feest zijn. Maak vrienden, leg contacten, leer ze kennen. Ik heb het gevoel dat je toekomst aanwezig zal zijn."

"Mijn toekomst? Wacht—wat betekent dat?" Haar ogen schoten van het papier terug naar haar vader.

"Je hebt maar een paar uur voor het feest. Ga je omkleden, draag iets moois. Laat Linda je helpen," hij wuifde haar weg en stond op alsof hij op het punt stond te vertrekken.

"Pap, wacht even, stuur me nu niet weg, ik ben nog niet klaar!" riep ze hem na, "Wat is dit?"

Haar vader draaide zich om en keek haar serieus aan, zeggend, "Om het simpel te zeggen, het is je eenentwintigste verjaardagsfeest, en ik wil dat je iemand vindt om mee te trouwen uit de lijst van opties die ik je geef."

"Trouwen?!" Ze stikte bijna in het woord.

"Ik leef niet voor altijd, kind. De tijd dringt."

"Maar, ik word pas eenentwintig!"

"Maar je bent ook een Huntington. De enige erfgenaam van mijn bedrijf. Je moet in de juiste positie zijn om de controle over te nemen na mij, begrijp je dat?"

"Ik ben in de juiste positie, pap. Ik ben slim en hardwerkend, ik kan alles voor het bedrijf doen," wierp ze tegen.

"NYU kiezen en die basketbaljongen is niet de juiste positie, Audrey. Niet eens in de buurt!" de stem van haar vader galmde door de kamer, "Een huwelijk is misschien wel de grootste beslissing die een vrouw kan nemen en ik zal niet toekijken hoe je je leven weggooit. Je zult trouwen met iemand van mijn standaarden en samen zullen jullie mijn nalatenschap voortzetten."

Audrey's ogen waren wijd open en haar mond viel open van verbazing. Bevend vroeg ze hem, "Pap, je meent het toch niet serieus, hè?"

"Lijk ik alsof ik een grap maak?!" schreeuwde hij weer, en dit keer voelde hij een kleine steek in zijn borst. Zijn hand ging naar zijn borst om druk uit te oefenen terwijl hij zijn ademhaling kalmeerde.

Sebastian zag dat zijn baas hulp nodig had om Audrey te overtuigen, dus hij stapte snel in, zeggend, "Juffrouw Audrey, meneer Huntington heeft in zijn testament bepaald dat tenzij u getrouwd bent met iemand van de lijst of hoger, u het bedrijf en al zijn bezittingen niet kunt erven na het overlijden van uw vader."

Audrey draaide instinctief haar hoofd naar Sebastian alsof ze wilde zeggen 'wat?'

"Het staat allemaal in de documenten," Sebastian wees naar de stapel papieren.

Audrey was totaal verloren. Ze dacht bij zichzelf, dit moet een grap zijn. Maar niemand in die kamer glimlachte. Ze keek weer naar haar vader, enigszins hopend dat hij plotseling in lachen zou uitbarsten en zou zeggen: 'ha, te pakken, het was maar een grap!'

Maar natuurlijk, dat was haar vader niet. Maxwell Huntington maakte geen grappen.

Hij wierp een blik op zijn dochter voordat hij zich omdraaide en zei: "Je zult het feest bijwonen en je zult je huwelijkskandidaten ontmoeten. Ik verwacht een huwelijk uiterlijk volgend jaar."

"Maar pap—"

"En dat is mijn laatste woord!"

• • • • • Wordt Vervolgd - - - - -