Verboden Liefde van de Miljardair

In de meest exclusieve privéruimte van een club in New York

zat Amelia Rose op de bank, het voelde alsof ze in een ijsgrot was beland.

Ze had nooit gedacht dat ze Oliver Maxwell hier zou tegenkomen.

Ze geloofde dat door die stad te ontvluchten, ze hem nooit meer in haar leven zou zien.

Maar het leek alsof het lot een voorliefde had voor plagen, en net toen ze werd voorgesteld aan de vrienden van haar vriend, kwam die man zonder waarschuwing binnen, net als vroeger.

Niet ver weg leunde zijn lange, rechte gestalte nonchalant tegen een wijnrode leren bank, zijn donkere, koude ogen ontmoetten de hare zonder enige emotie.

De licht opgetrokken hoeken van zijn ogen verraadden dezelfde felle meedogenloosheid en harteloosheid als voorheen.

Een sigaret zat geklemd tussen zijn slanke, aantrekkelijke vingers, en terwijl zijn dunne lippen uitbliezen, verduisterde de rook de glimlach op zijn gezicht, onthullend een nonchalante lucht van controle.

Die blik was als een wijnrank die vanaf de grond omhoog klom, langzaam om Amelia heen wikkelde en haar vulde met een angst die haar elk moment dreigde te verzwelgen.

"Lucas, ga je me niet aan je oom voorstellen?"

De bekende diepe stem echode in haar oor, als de fluisteringen van ontelbare slapeloze nachten.

"Amelia, je bent van mij, en je zult altijd van mij zijn..."

Even voelde Amelia zich alsof ze door een zware hamer op haar borst was geslagen, waardoor ze bevroren op haar plek bleef staan.

Hoe kon dit zijn? Hoe kon zo'n toeval bestaan in deze wereld?

Slapende herinneringen stroomden terug als een doorgebroken dam, en ze herinnerde zich het jaar dat ze aan Oliver Maxwell's zijde doorbracht, nooit apart, zo close als familie, maar ze had nooit een van zijn familieleden of vrienden ontmoet. Ze had nooit verwacht dat hij een neef had.

Hij was het enige licht in haar anders sombere leven, en om dat licht vast te houden, was ze bereid alles te geven, inclusief haar eigen lichaam.

Ze dacht dat Oliver Maxwell ook van haar hield, maar uiteindelijk was het niets meer dan haar eigen illusie.

Zes jaar geleden, toen ze ontdekte dat ze zwanger was, bereidde ze een verfijnd diner voor om het goede nieuws met hem te delen.

Maar toen ze hoopvol vroeg of hij met haar zou trouwen, kreeg ze alleen zijn harteloze weigering terug.

Haar hoop werd verbrijzeld, en ze realiseerde zich eindelijk dat ze niets meer was dan een onbeduidende minnares in zijn hart.

Ze beëindigde de zwangerschap meedogenloos, besloot zijn wereld te verlaten en stopte met geloven in dat belachelijke idee van liefde.

"Amelia."

Lucas Maxwell's zachte stem trok Amelia terug uit haar herinneringen.

Zijn ogen waren zacht en bezorgd toen hij naar haar keek, "Waarom ben je zo afgeleid? Voel je je niet goed?"

Amelia glimlachte, "Het gaat wel, ik voel me gewoon een beetje benauwd."

Lucas Maxwell zorgde altijd zo voor haar, altijd zo zachtaardig.

Het was vanwege dit dat ze door hem geraakt werd en, met de aanmoediging van vrienden, ermee instemde om bij hem te zijn.

Ze dacht, ze moest altijd een nieuw leven beginnen, kon niet blijven leven in het moeras van het verleden.

Lucas Maxwell slaakte een zucht van verlichting en fluisterde in haar oor, "Amelia, je hoeft je niet te veel van mijn oom aan te trekken. Mijn ouders namen me mee naar het buitenland toen ik heel jong was, en ik heb geen nauwe band met hem. Behandel hem gewoon als een gewone oudere."

Gewone oudere? Amelia vond het absurd en lachwekkend. Ja, het was al zo lang geleden, misschien herkende hij haar niet meer, waarom was ze dan zo nerveus?

Met haar hoofd gebogen, benaderde ze de man, proberend kalm over te komen.

Ze hoorde haar eigen beheerste stem, "Hallo oom. Ik ben Amelia Rose, Lucas' vriendin."

"Ha... Lucas' smaak is niet erg goed..."

Oliver's stem was onverschillig en koud, met een kille spot.

De sfeer in de privékamer werd onmiddellijk ijzig.

Amelia's lichaam verstijfde, haar tanden beten op haar onderlip, niet zeker wat Oliver bedoelde met zijn woorden.

"Oom! Hoe kun je zo over Amelia praten!"

Lucas' boze stem klonk, en hij plaatste zich snel voor haar, haar beschermend.

Amelia forceerde een glimlach; ze zag dat Lucas' zelfvertrouwen aan het wankelen was. De aura van die man wist altijd een onverklaarbare angst op te wekken.

Toen hij de paar lichtblauwe ogen zag, verdween de moed die Lucas zojuist had verzameld onmiddellijk. Hij wendde zijn blik af en verzachtte zijn toon, "Oom is hier voor zaken, neem ik aan. Hij zal niet veel gemeen hebben met ons jongere mensen. Misschien... moet je teruggaan naar je bezigheden."

Oliver liet een dubbelzinnige lach horen, zijn toon plagerig, "Wie zegt dat we niet samen plezier kunnen hebben? Ik ben wel geïnteresseerd in... de spelletjes die jullie jongeren spelen."

Iedereen was verbijsterd, hun gezichten uitermate ongemakkelijk.

Ze waren allemaal maar al te bekend met Lucas' oom, de keizer van de Amerikaanse zakenwereld, die een half jaar geleden zijn zakelijke focus naar New York had verlegd en daar nu een formidabele figuur was.

Lucas fronste, zijn gezicht zag er lelijk uit. Hij wilde niet te veel contact hebben met deze oom, maar hij was zich ook bewust van zijn macht en wist dat hij hem niet kon beledigen.

"Nou... goed dan, aangezien Oom geïnteresseerd is," antwoordde hij droogjes, terwijl hij Amelia terug naar de bank leidde.

Een spoor van irritatie flitste door Amelia's hart. Ze wist niet of Oliver was gebleven vanwege haar, maar die gecompliceerde, verlangende emoties verteerden haar al verdoofde hart, waardoor ze rusteloos werd.

Voordat Oliver arriveerde, had hun groep Truth or Dare gespeeld.

Een stapel strafkaarten lag op de marmeren salontafel.

Met de plotselinge toevoeging van Oliver werd iedereen erg geremd, en even maakte niemand een beweging om de fles te draaien.

"Ik begin wel," zei Oliver met een onverschillige lach, terwijl zijn lange vingers nonchalant de fles draaiden.

Om de een of andere reden sprong Amelia's hart in haar keel.

Alsof hij het aanvoelde, kwam de fles langzaam tot stilstand, de hals wees recht naar haar.

Haar hart sloeg een paar slagen over.

"Truth or Dare?" vroeg Oliver met een vage, raadselachtige glimlach.

Amelia beet op haar lip, haar ongemak werd sterker, "...Dare."

Ze vreesde dat Oliver iets gênants zou vragen.

Een slanke, bleke vinger trok langzaam een strafkaart tevoorschijn, en bij het lezen van de tekst werd Amelia's gezicht buitengewoon lelijk.

"Eet hetzelfde als de persoon tegenover je..."

Het meisje links van Amelia las de tekst op de kaart voor.

De sfeer in de privéruimte werd vreemd, iedereen keek vreemd naar Oliver, die tegenover Amelia zat, en niemand sprak een woord.

"Misschien... gewoon wat frietjes gebruiken..."

Iemand doorbrak plotseling de griezelige stilte, hun stem gevuld met een onwetend enthousiasme.

De gezichten van de menigte veranderden opnieuw, hun opgewonden spanning onderdrukkend, wachtend op Oliver's reactie. Ze waren tenslotte jong en hielden van een goed spektakel.

Lucas' gezicht zag er somber uit terwijl hij naar Amelia keek, die er ook ongemakkelijk uitzag. Hij hield haar hand vast, bood stilzwijgende troost.

"Oom is een oudere, het is niet gepast voor hem om zulke spelletjes met jongeren te spelen. Misschien moeten we het maar laten."

Amelia slaakte een zucht van verlichting, haar uitdrukking verzachtte iets.

Maar de volgende seconde klonk dat plagerige gelach weer, "Er is geen ongemak. Aangezien we een spel spelen, moeten we ons aan de regels houden."

"Waarom, juffrouw Amelia, probeert u zich terug te trekken?"

Amelia's wenkbrauwen trokken strak samen terwijl ze wanhopig haar innerlijke ongemak onderdrukte, niet toestond dat ze enige tekenen van nood liet zien.

"Oom heeft gelijk, het is maar een spel."

Ze klemde haar tanden op elkaar, stond op, pakte een frietje van de zijkant en liep langzaam naar de persoon tegenover haar.

Oliver leunde achterover tegen de bank, zijn vingers rustten nonchalant op zijn knieën, terwijl hij haar met een onverschillige blik bekeek.

Zijn blauwe pupillen leken te gloeien in het schemerige licht, als een roofdier dat klaar staat om te springen.

Amelia naderde hem, aarzelde een paar seconden en boog zich licht voorover.

Oliver's blik viel op haar gezicht, en plotseling stak hij zijn rechterhand uit, greep haar arm en trok haar naar zich toe.