Verkocht aan Mijn Geliefde Vampierkoning

Alice

Ik kan mijn ogen niet afwenden.

De priester staat achter het gapende gat waarin de kist van mijn moeder zo dadelijk zal worden neergelaten, zijn stem een monotone dreun van verdriet die ik niet eens kan bevatten. Om me heen vullen snikken de lucht terwijl de vrienden van mijn moeder en de familieleden van mijn stiefvader rouwen om het overlijden van Sarah Voss, maar ik kan niet anders dan naar die doos staren, de doos waarin ze ligt. De doos waarin ze voor altijd zal liggen.

Een andere traan springt tevoorschijn, druipt geluidloos over mijn wang. Net als de anderen veeg ik hem niet weg. In tegenstelling tot de dramatische kreten van de mensen om me heen, is mijn verdriet echt. De pijn in mijn borst snijdt zo diep, ik voel dat mijn hart in tweeën moet worden gescheurd. Ik probeer haar gezicht voor me te zien zoals ze vorige week was, toen we samen piano speelden, maar alles wat ik kan zien is de bleke weergave van haar die ik vanmorgen zag terwijl dezezelfde priester maar doorging in de kapel achter me over hoe God ons alleen neemt wanneer het onze tijd is.

Ik weet niet hoe het haar tijd kon zijn. Mijn moeder was pas tweeënveertig. Ze was actief en gezond. Ze was een goede vrouw, het soort persoon dat kinderen wordt verteld dat ze moeten proberen te zijn. Nu ligt ze in een versierde cederhouten kist, de snee over haar buik veroorzaakt door het auto-ongeluk verborgen onder lagen blauwe taft, de pijn op haar gezicht verhuld door dikke rode lippenstift in een tint die ze nooit bezat en blauwe oogschaduw die neigt naar opzichtig.

Eindelijk beëindigt de priester zijn treurige toespraak. Hoewel zijn woorden oprecht leken, hadden ze net zo goed van toepassing kunnen zijn op de laatste persoon die hij naar hun maker stuurde. Hij zou ze morgen weer kunnen gebruiken. Hij kende mijn moeder niet. Sterker nog, als ik mijn ogen van de kist zou afwenden en de grond zou scannen, zou ik durven zeggen dat niemand hier haar kende – zelfs haar man niet.

Niemand kende Sarah Elizabeth Wilson Heathe Voss zoals ik dat deed. En nu zal niemand dat ooit doen.

Het gehuil en gesnik neemt toe terwijl de kist in de grond wordt neergelaten. Naast me grijpt Henry, mijn stiefvader, naar zijn borst, dubbelgevouwen van pijn waarvan ik weet dat hij die niet voelt. Het is een act, een manier om sympathie te winnen van degenen die misschien kijken. Het is niet beneden hem om alles te doen wat hij kan om de menigte te manipuleren zodat ze denken dat hij diepbedroefd is, terwijl hij de dag voor haar dood mijn moeder nog een klap in het gezicht gaf en haar een “waardeloze trut” noemde.

Ik wend mijn ogen af van de sierlijke kist net op het moment dat deze onder de oppervlakte verdwijnt en staar naar hem. Zijn ogen zijn bloeddoorlopen, maar dat kan van de drank zijn. De tranen lijken echt, maar ze komen niet uit het hart. Hij heeft nooit van mijn moeder gehouden; hij wilde alleen haar geld. Toen mijn vader stierf, liet hij een aanzienlijk fortuin achter. Nu moeder weg is, gaat alles naar hem. Sterker nog, ik zou niet verbaasd zijn om een wolfachtige grijns verborgen te zien achter de zakdoek waarmee hij zijn gezicht bedekt.

De priester wenkt de familie naar voren om rozen op het graf van mijn moeder te gooien. Henry neemt mijn arm alsof we vader en dochter zijn en leidt me naar voren. We plukken rode bloemen uit een vaas en staan met onze tenen op de rand van de afgrond. Ik zie haar glimlachende gezicht niet onder het deksel van de kist – ik zie alleen de tekening die ze van haar hebben gemaakt. We gooien onze rozen erin, en ze landen met een doffe klap op het cederhouten deksel dat uit het gat echoot en in de wind vervliegt.

Met een diepe ademhaling laat ik Henry me wegleiden van mijn moeder naar de zwarte limousine die ons terug zal brengen naar het landhuis dat hij een paar jaar geleden heeft gekocht – met het geld van mijn vader. Ik sleep mijn voeten, niet omdat ik in de begraafplaats wil blijven, maar omdat ik niet opgesloten wil zitten in het voertuig met hem. Ik wil niet naar huis, naar een enorm huis dat zonder haar lach helemaal leeg lijkt.

Ik wil haar niet achterlaten in een donker gat in de aarde, bedekt met zes voet aarde – en een handvol stervende rozen.

Zodra de chauffeur de deur achter ons sluit, lacht Henry spottend, terwijl hij zijn hoofd schudt. “Nou, ik ben blij dat dat voorbij is.” Hij veegt zijn neus af aan de zakdoek waarop mijn moeder vorig voorjaar zijn initialen borduurde en stopt hem in zijn jaspocket, zijn ogen dwalen over mijn gezicht. “Veeg die tranen weg, Alice. Het heeft geen zin om om haar te huilen. Dat brengt haar niet terug.”

In plaats van mijn betraande gezicht af te vegen, richt ik mijn ogen naar het raam en kijk hoe de begraafplaats uit zicht verdwijnt.

Dat is wanneer ik hem zie.

Een man, lang, gekleed in het zwart, zoals bijna iedereen, staat aan de rand van de menigte die langzaam rond het graf van mijn moeder oplost. Ik kan zijn gezicht niet zien vanaf deze afstand, maar hij is bleek, bijna lichtgevend. Zijn donkere haar is naar achteren gekamd. Ik moet mijn ogen inspannen om hem in het zicht te houden terwijl we een bocht in de weg nemen. Net voordat hij uit mijn gezichtsveld verdwijnt, tilt hij zijn hoofd op en kijkt recht naar me, en hoewel hij minstens zestig meter verderop staat, en ik achter een getint raam zit, voelt het alsof hij recht in mijn ziel kijkt.

Ik ril en kijk weg, biddend dat ik die man nooit meer zal zien.

Naast me maakt Henry een nare opmerking over hoe het maar goed is dat we na de begrafenis geen mensen over de vloer krijgen. Het laatste wat hij wil doen is blijven toneelspelen voor iedereen, snikkend en jammerend. “Het is echt zielig,” mompelt hij.

Ik zeg niets, richt alleen mijn blik weer naar buiten, terwijl ik afwezig speel met lokken blond haar in dezelfde kleur als dat van mijn moeder. En alsof de hemel zelf huilt om mijn verlies, barst de lucht open, een stortvloed van regen slaat neer op de ruit, de bomen, de begraafplaats, de gedeeltelijk begraven kist – maar niet op mijn moeder. Nee, zij zal de regen nooit meer voelen.

En ik zal haar nooit meer voelen, of een liefde zoals die van haar.

De regen slaat harder, vervaagt de wereld buiten totdat het voelt alsof het met mij mee huilt. Naast me is Henry’s stilte zwaar, gevaarlijk. Ik ken die blik in zijn ogen – de storm in hem wacht gewoon om los te barsten. Ik druk mijn voorhoofd tegen het koude glas. Het huis waar we naartoe gaan is geen thuis, het is een kooi.