Verleiden de Alpha Don

Emma

"Vergeet me niet, Emma," Declans stem galmde in mijn oren en rukte me weer ruw uit mijn slaap. Ik schoot overeind, mijn borst hijgend, mijn huid vochtig van het zweet. Drie jaar lang achtervolgde deze droom me – Declan, een man die buiten mijn verbeelding niet bestond maar toch zo echt aanvoelde dat het pijn deed. Ik hield een dagboek bij, waarin ik elk detail neerschreef, me afvragend of mijn geest me parten speelde. Was Declan een verzinsel van mijn fantasie, of was er iets diepers aan de hand? Deze vraag knaagde aan me, nacht na nacht.

In tegenstelling daarmee was mijn wakkere leven somber, een wereld van verschil met de surrealistische intensiteit van mijn dromen. Geboren worden in een laaggeplaatste familie binnen onze roedel was een vloek die als een onweerswolk boven me hing. Onderwerping werd van me verwacht, het zat in mijn aard, en ik verafschuwde het met elke vezel van mijn wezen. Elke confrontatie voelde als een valstrik, en vaker dan niet liep ik weg, mijn woede inslikkend om te voorkomen dat ik uit de pas zou lopen. Het was niet makkelijk. Nooit geweest. Maar dit was de hand die het leven me had toebedeeld.

Mijn familie was een lappendeken van liefde en moeilijkheden. Vier broers die hun best deden, een moeder die verdrinkt in depressie, en een vader wiens gokschulden ons vaak in de problemen brachten. Ze hielden zoveel van me als ze konden, op hun gebrekkige, onvolmaakte manieren, en ik leerde al vroeg om niet te veel te vragen. Vragen leidde altijd tot teleurstelling, en daar had ik geen ruimte meer voor in mijn leven.

Toch was het leven niet geheel somber. Tomas Jefferson, de oudste zoon van de beta-familie, was al vier jaar mijn vriend. Bij hem zijn was ingewikkeld, niet alleen vanwege wie hij was, maar ook vanwege wie ik niet was. Mensen fluisterden achter onze rug om, bewerend dat Tomas beter kon krijgen, dat ik niet goed genoeg was voor iemand zoals hij. Maar Tomas liet hun woorden nooit tot hem doordringen. Hij snoerde hen de mond met zijn standvastige toewijding aan mij, keer op keer bewijzend dat zijn liefde echt was.

En toch kon ik mijn gedachten niet stoppen van afdwalen naar Declan, de mysterieuze man uit mijn dromen. Tomas met hem vergelijken voelde oneerlijk, zelfs verkeerd, maar soms kon ik het niet helpen. Declan voelde onmogelijk perfect, bijna onwerkelijk, en misschien is dat waarom hij alleen in mijn dromen bestond. Hij was een fantasie die ik nooit met iemand zou delen – behalve met Heather, mijn beste vriendin. Zelfs met haar sprak ik nauwelijks over hem, bang dat leven in een droomwereld me als dwaas of waanzinnig zou afschilderen.

Die ochtend, terwijl het zonlicht door de gordijnen sijpelde, schudde ik de resten van de droom van me af en greep mijn telefoon. Al twee weken vermeed Tomas me, en ik was ten einde raad. Bezorgdheid knaagde aan mijn maag als een aanhoudende pijn. Ik had van Heather gehoord dat hij in de buurt was gezien, maar zij, net als ik, kwam uit een laaggeplaatste familie en durfde niet naar hem toe te gaan om te vragen waarom hij was verdwenen. In onze roedel was hiërarchie alles, en uit de pas lopen kon straf betekenen. Ik kon niet zomaar naar het huis van de beta gaan om antwoorden te eisen. Tomas moest me uitnodigen, anders kon ik helemaal niet gaan.

Met een diepe ademhaling draaide ik zijn nummer, verwachtend dat het naar voicemail zou gaan zoals het talloze keren daarvoor had gedaan. Tot mijn schok nam hij meteen op. Mijn hart sloeg over toen ik zijn soepele, vertrouwde stem hoorde.

"Emma, gaat het goed met je?" vroeg hij, zijn toon kalm en vastberaden.

"Tomas," ademde ik, een mengeling van opluchting en frustratie in mijn borst. "Twee weken. Waarom?"

Hij zuchtte, een zacht geluid dat mijn maag deed draaien. "Ik kom zo snel mogelijk naar je toe, Emma," zei hij. Voordat ik hem verder kon ondervragen, hoorde ik een stem op de achtergrond—een vriend, die hem aanspoorde om op te schieten—en toen werd de lijn verbroken.

Ik zat daar, starend naar de telefoon in mijn hand, mijn emoties een verwarde puinhoop van verwarring en pijn. Wat was Tomas aan het doen? Waarom hield hij me op afstand? Zes maanden geleden was er iets veranderd tussen ons. Ik dacht dat we onze weg terug naar elkaar aan het vinden waren, maar nu leek het alsof hij door mijn vingers glipte. Ik had gehoopt, misschien dwaas, dat hij me inmiddels ten huwelijk had gevraagd. Maar elke keer als ik hem naar onze toekomst vroeg, ontweek hij de vraag, waardoor ik met meer onzekerheid dan antwoorden achterbleef.

Na het douchen probeerde ik me te concentreren op de dag die voor me lag. Ik had die middag een sollicitatiegesprek, weer een poging om een baan te vinden. Maar mijn gedachten bleven teruggaan naar Tomas. Zijn gedrag was oneerlijk, en ik was klaar met excuses voor hem te maken. Hoe druk hij ook was, wekenlang zonder uitleg verdwijnen was niet juist.

Ik was moe van het wachten. Moe van het gevoel dat ik vasthield aan iets dat niet vooruitging. We waren al vier jaar samen—vier lange jaren—en nog steeds zaten we vast in deze limbo. De meeste koppels die begonnen te daten toen wij dat deden, waren al getrouwd, sommigen met kinderen. Ik was nu drieëntwintig, en het gewicht van de jaren die we samen hadden doorgebracht zonder vooruitgang drukte zwaar op mijn hart.

Mensen fluisterden natuurlijk over ons. Dat deden ze altijd. Sommigen beweerden dat ik probeerde de sociale ladder te beklimmen, Tomas gebruikend om de status van mijn familie te verhogen. Anderen zeiden dat ik niet goed genoeg voor hem was, dat hij iemand van zijn eigen rang verdiende. Maar ik liet hun woorden me nooit raken. Tomas hield van mij, en ik hield van hem—althans, dat dacht ik.

Maar dan was er Declan, de man uit mijn dromen, een schaduw die op de rand van mijn gedachten bleef hangen. En ik kon het gevoel niet van me afschudden dat mijn hart in twee verschillende richtingen werd getrokken—een naar de realiteit, en de andere naar een droom die ik niet kon loslaten.

Ik staarde naar de telefoon lang nadat Tomas had opgehangen, zijn stem nog steeds echoënd in mijn oren. Maar net toen ik mezelf vertelde dat ik zou stoppen met op hem te wachten, flitste Declans gezicht—perfect, onmogelijk Declan—door mijn gedachten, en de fluistering die ik probeerde te vergeten keerde terug, laag en spookachtig: Vergeet me niet, Emma.