VERWORPEN: De Alpha Achter Het Masker

Alpha Eric's POV

''Stop hiermee, vader, ik heb er genoeg van. Ik heb je gezegd dat mijn metgezel zal komen wanneer de tijd rijp is, en op dit moment hou ik van mijn vriendin en ben ik gelukkig met haar.'' Ik stond boos op en was van plan om weg te lopen, maar de stem van mijn vader hield me tegen.

“Blijf staan, jongeman, je mag dan een krachtige alfa zijn, maar ik ben nog steeds je vader.'' De stem van mijn vader galmde door het huis.

Vader was een vrolijke man, maar wanneer hij boos wordt, zie ik een andere persoon in hem en ik wilde zo'n scène echt vermijden.

Vermoeid haalde ik gefrustreerd mijn vingers door mijn haar en ging weer op de bank zitten terwijl hij me met een geïrriteerde blik aankeek voordat hij begon te spreken.

“Je moet je metgezel vinden, hij of zij is je wederhelft, en je kunt geen machtige Alfa zijn zonder je metgezel.''

''Ik wil geen metgezel, vader, ik ben tevreden met Sophie, ze heeft alles wat ik nodig heb in een vrouw.'' Ik riep geïrriteerd uit.

“Sophie is een prachtige dame, zonder twijfel, maar ze is niet je metgezel, en dat is een feit.'' zei vader met een intense toon,

''En wat als ik geen metgezel heb?'' De gedachte daaraan maakte me optimistisch. Tenminste, ik kon bij Sophie zijn.

“Dat is niet mogelijk. De maangodin geeft elke wolf een metgezel, en ik weet zeker dat jij er ook een hebt. Je wilt hem of haar gewoon niet vinden.''

Weer een lezing van vader over het vinden van mijn metgezel. Dit is al zeven jaar een regelmatig onderwerp tussen vader en mij.

Hij heeft me getergd over het vinden van mijn metgezel, zelfs toen hij wist dat ik van Sophie hield en gelukkig met haar was.

''Luister je wel?'' De stem van mijn vader bracht me terug uit mijn gedachten.

Zachtjes grommend, stond ik op en trok mijn jas aan.

“Ik heb over een uur een conferentie.'' loog ik zodat ik kon ontsnappen aan vaders gepraat en lezingen.

“Wanneer kom je weer op bezoek?'' vroeg vader,

“Wanneer je maar wilt.'' zei ik en verliet haastig het landhuis.

Mijn chauffeur zag me naar de auto lopen en opende snel de deur voor me om in te stappen.

Ik mocht dan anders zijn voor mijn vader, maar voor anderen werd ik gezien als een koudbloedige alfa. Ik heb niet veel vrienden en dat vond ik prima.

Ik pakte mijn telefoon en belde Sophie. Het ging een paar keer over voordat ze opnam.

''Hallo liefje.'' zei ze met een zoete, verleidelijke stem die mijn verlangen aanwakkerde.

“Waar ben je?'' vroeg ik.

“Thuis.''

“Wacht daar. Ik ben onderweg.''

''Ik zal wachten''. Ze antwoordde, en ik beëindigde het gesprek met een glimlach op mijn gezicht.

“Breng me naar Sophie's appartement.''

“Ja meneer.''

We waren dicht bij Sophie's appartement toen ik merkte dat vader belde, wat me deed afvragen waarom hij belde.

Zuchtend nam ik de telefoon op en hield hem tegen mijn oor.

“Wat nu, vader?''

De lijn was stil, maar ik kon stemmen op de achtergrond horen.

"Hallo, pap." riep ik nog een keer, maar kreeg geen antwoord van hem.

"Pap." mopperde ik. Nog steeds geen reactie.

Zuchtend wilde ik de oproep beëindigen toen een stem door de lijn klonk.

"Hallo, is daar iemand?"

Op het moment dat ik haar stem hoorde, verstijfde ik.

"Hallo." riep ze herhaaldelijk.

"Ja, ik ben hier." zei ik snel, uit mijn gedachten ontwakend.

"Luister, je vader heeft net een hartaanval gehad in een supermarkt, maar maak je geen zorgen, we brengen hem naar een nabijgelegen ziekenhuis. Kun je komen?"

Plotseling voelde ik mijn handpalmen zweterig worden en mijn hartslag versnellen.

"Hallo, ben je daar nog?" riep ze weer.

"Ja, ik ben onderweg."

"Schiet alsjeblieft op." zei ze snel en beëindigde de oproep.

"Draai om."

Tijdens de rit kon ik niet stoppen met denken aan wie ze was en waarom ik zo reageerde op het geluid van haar stem.

Binnen een paar minuten kwam ik aan bij het ziekenhuis en werd naar de kamer van mijn vader gebracht.

Toen ik binnenkwam, zag ik hem druk bezig met zijn telefoon alsof er niets aan de hand was.

"Jezus Christus, pap, je hebt me laten schrikken."

Hij trok zijn wenkbrauwen op naar me, maar zei niets.

Ik zuchtte van opluchting en liep naar hem toe.

"Hoe gaat het met je?" vroeg ik terwijl ik rondkeek om te zien of hij aan een machine lag, gelukkig niet.

"Stop met rondkijken en ga zitten." zei mijn vader met een sterke stem.

"Je stem is sterk voor iemand die net een hartaanval heeft gehad." fluisterde ik in mezelf, maar hij hoorde me.

"Het was niet ernstig, de jonge dame die me zag, reageerde gewoon overdreven." antwoordde mijn vader nonchalant.

Op het moment dat ik mijn vader die woorden hoorde zeggen, gingen mijn gedachten naar haar en vreemd genoeg voelde ik een drang om haar te ontmoeten.

"Waar is ze?" vroeg ik.

"Wie?" vroeg mijn vader, verward.

"De jonge dame die je hier bracht."

"Oh, ze is weg." antwoordde mijn vader terwijl hij zijn blik op zijn telefoon hield.

Om een of andere vreemde reden voelde ik me verdrietig en teleurgesteld.

"Is alles oké?" vroeg mijn vader, zijn blik op mij gericht.

"Jij ligt in een ziekenhuisbed, hoe kan alles oké zijn." mopperde ik, wat mijn vader een strenge blik opleverde voordat hij weer naar zijn telefoon keek.

"Waar is de dokter?" vroeg ik.

"Waarschijnlijk in zijn kantoor."

"Ik kom zo terug." zei ik en wilde de kamer verlaten om naar het kantoor van de dokter te gaan, toen plotseling de deur wijd openzwaaide en een menselijke gestalte de kamer binnenstormde.

De persoon wist niet dat ik de deur wilde openen, stormde naar binnen en botste per ongeluk tegen mijn borst. Het geluid dat uit de mond van de persoon kwam, gaf aan dat het een vrouw was.

"Ooh." kreunde ze van de pijn.

Ik zag hoe ze haar voorhoofd masseerde met haar ogen dicht van de pijn, voordat ze langzaam haar ogen opende en mijn blik ontmoette.

Op het moment dat we elkaar in de ogen keken, gromde mijn wolf luid en fluisterde tegen me,

"Maat."