Alfa Samica w Skórze Omegi

Perspektywa Angeliny

Ocean Spokojny.

Popołudniowe słońce rozpraszało się na powierzchni głębokiego, niebieskiego morza, migocząc światłem.

Stałam na najwyższym pokładzie, spoglądając na ten luksusowy jacht. To była moja mobilna forteca, zamówiona na specjalne życzenie trzy lata temu - kuloodporne stalowe płyty, podwodny system sonarowy, urządzenia antyrakietowe, lądowisko dla helikopterów, a nawet mały arsenał.

Jako Alfa Stada Riverbend, spędziłam pięć lat na podbijaniu pozostałych 49 stad w Ameryce. Teraz stałam się władczynią najsilniejszego stada na świecie.

Dwudziestu czterech elitarnych strażników, rotujących w trzech zmianach, monitorowało każdy ruch w promieniu dziesięciu mil morskich.

Trzy eskortujące motorówki tworzyły obronny perymetr wokół jachtu.

Dwa uzbrojone drony prowadziły całodobowe rozpoznanie powietrzne.

Każda niezidentyfikowana jednostka próbująca się zbliżyć, byłaby zidentyfikowana i przechwycona na pięć mil morskich przed nami.

Ta podróż na morze, rzekomo wakacje, miała na celu zgubienie tych irytujących ogonów.

Trzy miesiące temu zmasakrowałam kwaterę główną Blackout i odzyskałam to, co należało do mnie - naszyjnik z krwawoczerwonym wilczym kłem.

Podniosłam rękę, by dotknąć naszyjnika na mojej szyi. Krwawoczerwony wilczy kieł lśnił w słońcu. Nawet gdy przemieniałam się w wilka, automatycznie się kurczył, przylegając do mojej sierści, nigdy nie spadając.

Jakby zawsze był częścią mojego ciała.

Podniosłam kieliszek czerwonego wina, biorąc lekki łyk, ciesząc się morską bryzą muskającą moją twarz.

"Alfa, wszystkie otaczające wody są czyste." Głos strażnika rozległ się w słuchawce.

"Dobrze." Odpowiedziałam lekko.

Zaraz po wypowiedzeniu tych słów, wszystkie urządzenia komunikacyjne jednocześnie wydały przeraźliwy dźwięk.

"Bzzz—bzzz—"

Potem, martwa cisza.

Żadnego dźwięku w słuchawce.

Natychmiast stałam się czujna, sięgając po pistolet przy pasie.

Ale wszystko było już za późno.

"BUM!"

Stłumiony wybuch dobiegł z dolnego pokładu.

Nie, to nie był wybuch - to dźwięk uruchamiania jakiegoś urządzenia.

Zrozumiałam od razu - urządzenie impulsu elektromagnetycznego.

Wszystkie elektroniczne urządzenia zostały natychmiast zniszczone.

Zaraz potem poczułam, jak umysłowe połączenie stada zaczyna się zacierać, jakby zakłócone przez jakąś siłę.

Cholera.

Nie tylko zablokowali urządzenia elektroniczne, ale także zakłócili umysłowe połączenie.

To wymagało bardzo potężnej magii.

Wyglądało na to, że Blackout naprawdę zainwestował dużo tym razem.

"Bang bang bang!"

Strzały rozległy się z dolnego pokładu, w towarzystwie ryku i krzyków moich strażników.

Nie wahałam się, skacząc bezpośrednio z najwyższego pokładu, lądując na trzecim poziomie pokładu.

Widok przede mną sprawił, że moje oczy się zwęziły.

Pięć ciał strażników leżało rozrzuconych na ziemi, wszyscy z srebrnymi kulami w sercach, zabici jednym strzałem.

A ci, którzy ich zabili, to ośmiu ludzi w czarnym taktycznym sprzęcie.

Mieli srebrną broń - srebrne kule, srebrne noże i spryskiwacze z wilczą trutką.

Łowcy.

Ludzie-łowcy specjalizujący się w zabijaniu wilkołaków.

"Angelina." Przywódca w czerni powoli się odwrócił.

Rozpoznałam go - Drake, pseudonim "Popiół", były członek sił specjalnych, teraz międzynarodowy najemnik, a także starszy członek organizacji łowieckiej "Zakon".

"Drake." Wyszydziłam, "Ile Blackout zapłacił, żebyś odważył się przyjść na swoją śmierć?"

"Pięćdziesiąt milionów dolarów." Drake podniósł srebrny karabin w swojej ręce, celując w moje serce, "Zakon dorzucił kolejne dziesięć milionów. Sześćdziesiąt milionów dolarów, wystarczająco, by moja rodzina żyła bez trosk do końca życia."

"Pod warunkiem, że zdążysz je odebrać."

Moje oczy zaczęły zmieniać kolor, z czarnego na srebrny. Potężna presja wybuchła z mojego ciała, powietrze zdawało się zamierać.

Wszyscy ośmiu łowców jednocześnie cofnęło się. Choć byli ludźmi, czuli przerażającą aurę Alfy.

"Ognia!" Drake ryknął.

Rozległy się strzały, wszystkie srebrne kule.

Stałam się rozmazanym obrazem, przemykając między kulami. Srebrne kule muskały moje ubranie, zostawiając kratery w pokładzie.

Skoro chcieli grać na poważnie, ja też nie będę uprzejmy.

Zatrzymałem się, zamykając oczy.

Wszystkie kości w moim ciele zaczęły wydawać trzaski, mięśnie się rozciągały, czarna sierść wyłaniała się spod skóry.

Trzy sekundy później, na pokładzie pojawił się ogromny czarny wilk o srebrnych oczach.

Naszyjnik z wilczym kłem na mojej szyi automatycznie się skurczył, przylegając do sierści, emanując słabym czerwonym blaskiem.

Zawyłem w stronę nieba, dźwięk rozbijał okoliczne szkło.

Twarze ośmiu myśliwych natychmiast zbladły.

Walka trwała tylko minutę.

Moje pazury rozerwały gardło pierwszego myśliwego.

Moje kły złamały kręgosłup drugiego myśliwego.

Trzeci, czwarty, piąty, szósty, siódmy...

W końcu został tylko Drake.

Był już cały pokryty ranami, oparty o barierkę pokładu, jego srebrna strzelba dawno upadła.

Powoli zbliżałem się do niego, moja ogromna wilcza forma rzucała olbrzymi cień.

"Wracaj i powiedz tym starym durniom z Blackout," warknąłem, mój głos był niski i śmiertelnie groźny, "Nawet w piekle, przyjdę się z nimi rozliczyć."

Nie zabiłem go.

Potrzebowałem kogoś żywego, żeby przekazał wiadomość.

Żeby te szczury ukrywające się w cieniu wiedziały, jakie są konsekwencje prowokowania mnie.

Drake osunął się na ziemię, jego oczy były pełne przerażenia i niedowierzania.

"Ty... oszczędzasz mnie?"

"Spadaj."

Drake z trudem wstał, chwiejąc się, ruszył w stronę wyjścia na krawędzi pokładu.

Jego kroki stopniowo cichły.

"Niebezpieczeństwo! Angelina! Uciekaj szybko!"

Moja wilczyca Yara nagle ryknęła przeraźliwie, jej głos był pełen strachu i pilności.

Moje instynkty jednocześnie krzyczały ostrzeżenia.

Ogromne niebezpieczeństwo!

Wciągnąłem powietrze gwałtownie.

Delikatny zapach, prawie przykryty przez morską bryzę, dotarł do moich nozdrzy.

Proch strzelniczy.

Materiały wybuchowe C4!

Moje źrenice natychmiast się zwęziły.

Cholera! Mieli plan B!

"BUM! BUM! BUM!"

Ciągłe eksplozje wybuchły na dole jachtu, płomienie wystrzeliły w niebo.

Cały jacht zatrząsł się gwałtownie, zaczynając się przechylać.

Nie zawahałem się, moja ogromna wilcza forma skoczyła w stronę powierzchni morza.

Ale eksplozja była szybsza.

"BUM!!!"

Cały jacht eksplodował całkowicie za mną, olbrzymia fala uderzeniowa i płomienie rozprzestrzeniły się jak rozwścieczony smok.

Mimo że już skoczyłem w powietrze, nadal zostałem uderzony przez tę niszczycielską siłę.

Moje ciało leciało jak latawiec z zerwaną linką, z hukiem wpadając do lodowatych wód Pacyfiku.

Nie mogąc utrzymać wilczej formy, wróciłem do ludzkiej postaci.

Narządy wewnętrzne uszkodzone, żebra połamane, krew tryskająca z ust i nosa, barwiąc otaczającą wodę na czerwono.

Tonąłem.

Ciągle tonąłem.

Świadomość coraz bardziej się zamazywała.

Czy to... koniec?

Alfa, który podbił cały świat, umiera w Pacyfiku?

Nie... mam jeszcze niedokończone sprawy.

Muszę jeszcze odnaleźć tych rodziców, którzy mnie porzucili.

Muszę jeszcze zapytać ich dlaczego... dlaczego mnie urodzili, a potem bezlitośnie porzucili...

Naszyjnik z wilczym kłem na mojej szyi nagle się rozgrzał.

Gorąca temperatura przyniosła mi chwilę jasności w lodowatej wodzie.

Z trudem uniosłem rękę, chcąc dotknąć naszyjnika.

Ale w momencie, gdy moje palce go dotknęły, naszyjnik wybuchł oślepiającym krwisto-czerwonym światłem.

Światło stawało się coraz jaśniejsze, szczególnie olśniewające w ciemnej wodzie.

Pulsowało.

Biło jak serce.

Jakby odpowiadało na moją niechęć.

Temperatura rosła coraz bardziej, od gorąca do palenia, a potem do pieczenia.

Ale tym razem nie czułem bólu.

Wręcz przeciwnie, czułem dziwne ciepło.

Uczucie... akceptacji.

Przeczucie... odrodzenia.

Czerwone światło z naszyjnika stawało się coraz intensywniejsze, w końcu całkowicie otoczyło moje ciało, tworząc ogromny kokon światła.

W głębokim morzu, ten kokon otoczony krwistoczerwonym światłem powoli tonął.

Tonął coraz głębiej.

Aż zniknął w ciemnej otchłani.

Poza światłem, marzycielskie i iluzoryczne.

Tam, zwiastowało—

Odrodzenie.