Alfa Samica w Skórze Omegi

POV Angeliny

Słońce Pacyfiku uderzyło w mój kieliszek wina, zmieniając barwę Cabernet na kolor świeżej krwi. Oparłam się o reling jachtu, pozwalając oceanicznemu wiatrowi rozwiewać moje włosy.

"Alpha." Głos mojego szefa ochrony zabrzmiał przez słuchawkę. "Obwód czysty. Dziesięć mil wokoło, nic poza otwartą wodą."

"Zrozumiano."

Pięć lat. Tyle czasu zajęło mi podbicie czterdziestu dziewięciu watah i zjednoczenie ich pod sztandarem Riverbend. Niektórzy nazywali mnie bezwzględną. Inni wizjonerką.

Myślałam, obserwując mewę nurkującą po ryby.

"Zzzzt—zzzzzt—"

System komunikacyjny padł z piskiem.

Potem nic. Martwa cisza.

Moja ręka sięgnęła po pistolet przy biodrze, zanim zdążyłam przetworzyć myśl.

Ale za późno.

"BOOM!"

Jacht zadrżał.

Moje połączenie z watahą zaczęło się rozmywać. Szum tam, gdzie powinny być głosy. Zakłócenia tam, gdzie powinna być jasność.

EMP, zrozumiałam. Uderzyli nas impuls elektromagnetyczny.

Co oznaczało, że ktoś właśnie zniszczył każdy elektroniczny system na pokładzie. Sprzęt monitorujący, systemy uzbrojenia, komunikacja—wszystko. Zniknęło.

Ale zabicie połączenia z watahą? To wymagało poważnej magii. Takiej, która kosztuje fortunę i zostawia ślad ciał.

Blackout, pomyślałam. Naprawdę się odważyli.

"BANG! BANG! BANG!"

Strzały rozległy się z dolnych pokładów. Krzyki. Warknięcia. Mokry dźwięk czegoś rozdzieranego.

Nie zawahałam się. Chwyciłam reling i przeskoczyłam, spadając trzy poziomy, by wylądować w kucki na głównym pokładzie.

Pięciu moich strażników już nie żyło. Kule w serce, każdy z nich.

Osiem postaci w czarnych taktycznych mundurach stało nad ciałami, broń skierowana na drzwi, przez które w każdej chwili mogli wyjść pozostali strażnicy. Zapach ludzi, zmieszany z olejem do broni i czymś jeszcze—prawdopodobnie wilczym zielem. Ten rodzaj sprayu, który pali jak kwas.

Jeden z nich odwrócił się do mnie, a moje usta wykrzywiły się w coś, co nie było uśmiechem.

"Drake." Wypowiedziałam jego imię jak przekleństwo. "Nie myślałam, że będziesz na tyle głupi, żeby przyjść osobiście."

Opuscił karabin na tyle, by spojrzeć mi w oczy. Wysoki, pokiereszowany, twarz, która widziała zbyt wiele przemocy i zdecydowała, że jej się to podoba. Były siły specjalne, zamienione w najemnika, zamienione w łowcę. Słyszałam opowieści.

"Angelina." Jego głos był żwirem i dymem. "Blackout oferuje pięćdziesiąt milionów za twoją głowę. Zakon dorzucił kolejne dziesięć. Sześćdziesiąt milionów łącznie." Przechylił głowę. "To wystarczy, by moja rodzina żyła wygodnie przez pokolenia."

"Jeśli przeżyjesz, by je odebrać."

"To jest haczyk, prawda?" Uśmiechnął się, ale nie dosięgnęło to jego oczu. "Więc zróbmy to szybko."

Powietrze samo zdawało się naciskać, gdy moja obecność Alfa rozlała się. Wszyscy ośmiu łowcy zrobili krok w tył. Nie mogli się powstrzymać.

"Ognia!"

Kule przeszyły powietrze tam, gdzie stałam.

Srebrne pociski przebiły pokład, rozdarły relingi, roztrzaskały okna.

Ale ja już się poruszałam, zbyt szybko, by ich oczy mogły mnie śledzić. Kula otarła się o moje ramię. Kolejna rozdarła moją kurtkę.

Przemiana uderzyła jak pociąg towarowy. Kości trzaskały, przekształcały się, cała moja szkieletowa struktura zmieniała się w ciągu trzech sekund.

Twarze łowców zbielały.

Drake zdołał podnieść karabin. "Sh—"

Byłam na nim, zanim zdążył dokończyć słowo.

Sześćdziesiąt sekund. Tyle to zajęło.

Gardło pierwszego łowcy otworzyło się pod moimi pazurami, a strumień krwi malował pokład na czerwono. Drugiego złapałam w biegu, szczęki zacisnęły się na jego kręgosłupie z mokrym chrupnięciem. Trzy, cztery, pięć—padli jak kostki domina, jakby nigdy wcześniej nie trzymali broni.

Srebrne kule wbiły się w moją skórę. Paliły jak piekielny ogień, ale przeżyłem gorsze.

Siedmiu zlikwidowanych. Został tylko Drake.

Cofnął się do barierki, karabin zniknął, w ręku trzymał tylko srebrny nóż bojowy, który drżał w jego dłoni. Krew plamiła jego taktyczną kamizelkę.

Podchodziłem do niego powoli, celowo. Chciałem, żeby zrozumiał, jak bardzo był od początku bez szans.

„C-czekaj—” Jego głos załamał się.

Zmieniłem się z powrotem w ludzką formę, stojąc nagi i pokryty krwią przed nim. Naszyjnik rozszerzył się ze mną, osiadając z powrotem na mojej szyi.

„Wracaj do Blackout,” powiedziałem cicho. „Powiedz tym starym draniom, że nawet jeśli dziś umrę, to wyczołgam się z samego piekła, żeby wyrwać im serca. Rozumiesz?”

Skinął głową tak szybko, że bałem się, że złamie sobie kark.

„Dobrze. A teraz spadaj z mojego statku.”

Drake rzucił się w stronę drabinki awaryjnej, prawie dwukrotnie upadając. Patrzyłem, jak odchodzi, już kalkulując mój następny ruch. Blackout nie przestanie po jednej nieudanej próbie. Następnym razem przyjdą z większą siłą.

Niech próbują, pomyślałem. Ja —

Głos Yary eksplodował w mojej głowie, czystą paniką:

NIEBEZPIECZEŃSTWO! ANGELINA, UCIEKAJ!

Moje instynkty krzyknęły to samo ostrzeżenie ułamek sekundy później.

Wciągnąłem głęboko powietrze, sortując zapachy.

Ocean. Krew. Proch strzelniczy. Wilcza jagoda.

I coś jeszcze. Słabe, prawie ukryte pod morską bryzą.

C4.

Cholera.

„BUM!”

Dno jachtu wybuchło w serii eksplozji, jedna po drugiej, ogień wspinający się ku niebu. Cała jednostka przechyliła się na bok, metal skrzypiał, jakby zaczął się rozrywać.

Pobiegłem do barierki i skoczyłem.

Nie byłem wystarczająco szybki.

„BUM!!!”

Ostatnia eksplozja złapała mnie w powietrzu, ściana siły i płomieni, która strąciła mnie z nieba jak owada. Poczułem, jak pękają żebra, organy się rozrywają, coś istotnego odrywa się w mojej klatce piersiowej.

Potem uderzyłem w wodę.

Zimno. Tak zimno.

Nie mogłem już utrzymać wilczej formy. Tonąłem, krew wypływała z moich ust i nosa, barwiąc Pacyfik na czerwono wokół mnie.

W dół. W dół. W dół.

Czy to koniec? Pomyślałem, patrząc, jak bąbelki przelatują obok mojej twarzy. Czy to tak się kończy?

Pięć lat podbijania świata wilkołaków, a umrę w oceanie jak każda inna ofiara utonięcia. Bez epickiego ostatniego starcia. Bez walki do końca.

Po prostu... tonąc.

Nie. Myśl przyszła gwałtowna i desperacka. Jeszcze nie. Mam jeszcze rzeczy do zrobienia. Ludzi do odnalezienia.

Moi rodzice. Ci, którzy mnie porzucili jako dziecko, zostawili, żebym walczyła o przetrwanie od zera. Nadal potrzebuję odpowiedzi. Nadal muszę spojrzeć im w oczy i zapytać dlaczego.

Dlaczego mieć dziecko, tylko po to, żeby je porzucić?

Naszyjnik pulsował na mojej szyi. Ciepły. Coraz cieplejszy.

Próbowałem unieść rękę, palce były zdrętwiałe i niezdarne. Dotknąłem wilczego kła ostatkiem sił.

Wisiorek eksplodował czerwonym światłem.

Jasne, tak jasne, że piekło nawet przez zamknięte powieki. Ciepło rozprzestrzeniało się z mojej szyi przez całe ciało, nie bolesne, ale żywe, jakby naszyjnik budził się po latach snu.

Pulsował w rytmie mojego słabnącego serca. Raz. Dwa razy. Coraz szybciej, czerwony blask intensyfikował się, aż zostałem nim owinięty, zakokonowany w szkarłatnym świetle, które zamieniało ciemną wodę w coś, co wyglądało jak krew.

Palenie stawało się silniejsze, gorętsze, ale nie bałem się. To nie było ciepło śmierci.

To było coś innego.

Coś niemożliwego.

Odrodzenie.

Światło całkowicie mnie pochłonęło, szkarłatny kokon tonął coraz głębiej w czarnym sercu Pacyfiku. W dół i w dół, aż powierzchnia była tylko wspomnieniem, a ciśnienie powinno zmiażdżyć moje kości na proch.

Ale nie czułem się zmiażdżony.

Czułem się... trzymany.

Poza światłem, jak sen.

Tam—

Początek.