Córka Al

PERSPEKTYWA SUMMER

Nienawidzę swoich włosów. Nienawidzę koloru swoich oczu. Nienawidzę w sobie wszystkiego. Po co ja w ogóle sobie to robiłam? Nawet jeśli dziś wieczorem znalazłabym swoją parę, to pewnie spojrzałby na mnie raz i odrzucił bez mrugnięcia okiem. Tego mi tylko trzeba, prawda? Żeby jeszcze publicznie się skompromitować. Mój ojciec, Alfa, byłby wtedy ze mnie taki dumny, no nie? Wiem, że on tylko chce jak najszybciej wydać mnie za mąż, żebym zeszła mu z drogi i żeby mój starszy brat mógł w końcu przejąć rolę Alfy. Nie mam pojęcia, czemu czeka z przekazaniem władzy, aż wyprowadzę się z domu. Po prostu tak sobie ubzdurał. Ojciec robił mnóstwo rzeczy, które dla nikogo poza nim samym nie miały za grosz sensu.

Naprawdę nie wiedziałam, po co się na to godzę. A co, jeśli moja para okaże się kompletnym nieudacznikiem albo totalnym dupkiem? I co ja wtedy zrobię?

— Summer — zaśpiewała mama, pukając do drzwi mojej sypialni.

— Taa? — odśpiewałam, a ona otworzyła drzwi i weszła do środka. Zatrzymała się od razu, gdy zobaczyła mnie stojącą przed toaletką, i zakryła dłonią usta na mój widok. Miałam na sobie białą, lśniącą suknię do ziemi, z odkrytymi ramionami i małym trenem z tyłu, a moje brązowe włosy były upięte, choć kilka podkręconych pasemek opadało miękko wokół twarzy.

— Wyglądasz przepięknie — powiedziała, powoli podchodząc bliżej.

— Nie. Wcale nie — mruknęłam, nakładając jeszcze trochę makijażu. Próbowałam zamaskować wszystko, co było nie tak z moją twarzą, ale mama zatrzymała mnie, chwytając mnie za ręce.

— Nie potrzebujesz więcej makijażu. Wyglądasz zjawiskowo. Naprawdę.

— Czy ja naprawdę muszę iść na ten bal par?

— To rytuał przejścia. Wszyscy idą, kiedy kończą osiemnaście lat. I twój brat też tam będzie.

— No tak. Tylko dlatego, że dalej nie znalazł swojej pary — powiedziałam. Mój brat Ryker miał dwadzieścia dwa lata i co roku chodził na te bale, w nadziei, że właśnie tam ją spotka. Jak dotąd szczęście mu nie dopisywało.

Mama zerkała na zegar, a ja po raz pierwszy w życiu miałam ochotę, żeby czas po prostu stanął w miejscu. Zamiast pędzić do przodu, mógłby się całkiem zatrzymać, żebym nie musiała tam iść.

Ale nigdy nie miałam tyle szczęścia. Mama szybko wyprowadziła mnie z pokoju na długi korytarz, a ja musiałam iść ostrożnie, bo praktycznie nigdy nie nosiłam szpilek. Już teraz dawały mi popalić.

Musieliśmy zejść w tych obcasach trzy piętra, a kiedy dotarłyśmy na dół, mój ojciec — który zawsze musiał wyglądać nienagannie — ubrany w drogi garnitur, z siwiejącymi włosami zaczesanymi do tyłu, poprawiał krawat mojemu bratu, Rykerowi.

— Wyglądasz cholernie dobrze. Żadna dziewczyna dziś wieczorem nie będzie mogła oderwać od ciebie rąk — przechwalał się ojciec.

— Nie wiem, czy aż tak. Do tej pory jakoś nie miałem szczęścia — powiedział Ryker. A mama odchrząknęła, dając im znać, że już jesteśmy.

— Serio? To masz na sobie? — westchnął ojciec.

— A co jest z tym nie tak? — zapytałam.

— Biały nigdy nie był twoim kolorem. Mówiłem ci to. Dlaczego ty to robisz? Chcesz mnie skompromitować? Po dzisiejszym wieczorze wszyscy będą wiedzieć, że jesteś moją córką. I to ja będę musiał słuchać, jak przyszłaś na bal par wyglądając tak niechlujnie — wrzasnął ojciec, ściskając palcami nasadę nosa. — Ja już naprawdę nie wiem, co mam z tobą zrobić — dodał, kręcąc głową.

— O czym ty w ogóle mówisz, tato? Moim zdaniem wygląda naprawdę pięknie — odezwał się Ryker.

— Wygląda jak ladacznica — warknął tata.

— Jak możesz mówić coś takiego o własnej córce? Wygląda ślicznie. Każdy mężczyzna miałby szczęście, gdyby ją dostał — wtrąciła mama.

— Co to ma być z tymi włosami? Po co ci te sterczące kosmyki przy twarzy? — spytał ojciec, odrzucając je ruchem dłoni z mojej twarzy, a ja odepchnęłam jego rękę.

— Taki jest styl, tato. To modeluje twarz — odpysknęłam.

— No to pewnie dlatego tak tego nie cierpię. Podepnij je — rozkazał.

— Nie — rzuciłam ostro.

Odwrócił głowę z powrotem w moją stronę i bez żadnego ostrzeżenia uderzył mnie otwartą dłonią w twarz.

— Tato! — krzyknął Ryker.

— Everett! — krzyknęła mama.

— Nigdy więcej mi nie odmawiaj — wycedził ojciec przez zaciśnięte zęby. Powoli spojrzałam z powrotem na niego, ale kątem oka zauważyłam, że Ryker i mama patrzą na niego w osłupieniu. Starałam się nie pozwolić, żeby pieczenie na policzku wzięło nade mną górę. Nie podniosłam ręki do twarzy, bo nie chciałam, żeby ojciec zobaczył, jak bardzo mnie zabolało.

Kiedy odzyskałam panowanie nad sobą, spojrzałam mu prosto w oczy i nic nie powiedziałam. Po prostu patrzyłam na niego wyzywająco. Nie zamierzałam upinać tych włosów. Czy mu się to podobało, czy nie.

– Nie mogę uwierzyć, że właśnie to zrobiłeś. – Mama warknęła na niego.

Ale tata gwałtownie odwrócił głowę i burknął w stronę mamy.

Położyłam dłoń na ramieniu mamy. Odwróciła się do mnie, a ja lekko pokręciłam głową, dając jej do zrozumienia, żeby się tym nie przejmowała. Ale mnie nie posłuchała.

– Naprawdę tak ci ciężko powiedzieć dziewczynie coś pokrzepiającego? Chociaż raz? – zapytała mama.

– A po co mam ją zachęcać? I tak nigdy nie znajdzie sobie partnera. A nawet jeśli znajdzie, to spojrzy na nią raz i odrzuci ją od ręki. Żaden chłopak nie będzie chciał zabrać jej do domu i przedstawić rodzicom – wycedził tata.

– Tato. Czemu nie możesz powiedzieć swojej córce jednej miłej rzeczy przed najważniejszym wieczorem w jej życiu? Chyba byś od tego nie umarł – powiedział Ryker z wyraźną irytacją.

– A skąd, do cholery, możesz to wiedzieć? Jeszcze bym od tego dostał pieprzonego zawału – rzucił tata, odwracając się do mnie plecami i zerkając w lustro, żeby upewnić się, że każdy kosmyk jego włosów leży idealnie.

Bardzo dbał o swój wygląd; zawsze tak było. Zawsze uważałam, że to czyni go próżnym i skupionym wyłącznie na sobie. I wiedziałam, że mam rację. Taki właśnie był. Przez lata nauczyłam się to ignorować. Gdybym tylko miała odwagę powiedzieć mu, że gdyby zrzucił parę kilo, to może znowu byłby choć w połowie takim mężczyzną, jak kiedyś. No ale cóż, można sobie pomarzyć.

Wtedy ktoś zapukał do drzwi. Tata poszedł otworzyć, a za nimi stał kierowca limuzyny, która miała nas zawieźć na przyjęcie. Sięgnęłam więc po kopertówkę, którą położyłam na komodzie obok schodów, a Ryker objął mnie ochronnym gestem w pasie i wyprowadził na zewnątrz.

Mama i tata wyszli za nami na werandę, a tata obsypywał Rykera całym tym wsparciem, którego mnie nigdy nie dawał. Mówił mu, że to jego rok. Że czuje to w kościach. Że tej nocy na pewno odnajdzie swoją Lunę. Ale kiedy spojrzał na mnie, tylko zmarszczył brwi z niesmakiem. Za to mama, jak zawsze, miała na twarzy uśmiech. Przynajmniej przy mnie zawsze go miała. Szturchnęła tatę łokciem w żebra i na chwilę przestał posyłać mi to ponure spojrzenie.

– Powodzenia, Summer. Będzie ci potrzebne całe szczęście, jakie tylko da się wykrzesać – prychnął tata.

Nigdy nie rozumiałam, dlaczego ojciec nienawidzi mnie aż tak bardzo. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek zrobiła coś, co doprowadziłoby go do takiej nienawiści. Zawsze zakładałam, że chodzi o to, że urodziłam się dziewczynką. On chciał tylko synów. Nigdy nie słyszałam, żeby powiedział to wprost. Aż do kilku lat temu, kiedy przypadkiem odkryłam, co naprawdę myśli o kobietach. Zobaczyłam wtedy, jak ciągnął przez dom te biedne, porwane dziewczyny i zamykał je w lochu. Wszystko dla swojego handlu ludźmi i dla kilku dodatkowych groszy, które chciał na nich zarobić.

W chwili, gdy ja i Ryker mieliśmy już wsiadać do limuzyny, tata zszedł o stopień niżej z werandy, żeby zwrócić na siebie naszą uwagę.

– Pamiętaj, żeby dziś wieczorem przywitać się z Alfą Jamesem. Strasznie się cieszy, że znowu cię zobaczy – powiedział tata z paskudnym uśmieszkiem.

A gdy tylko padło imię Alfa James, znieruchomiałam. I to sprawiło ojcu ogromną satysfakcję. Wyglądał na potwornie zadowolonego z siebie, podczas gdy ja stałam jak wryta, niezdolna się ruszyć.

W oczach mamy pojawił się niepokój. Poczułam ramiona Rykera, kiedy delikatnie pociągnął mnie w stronę limuzyny i pomógł mi do niej wsiąść. Byłam kompletnie oszołomiona i wstrząśnięta, a inne emocje kotłujące się we mnie były jeszcze zbyt mgliste, by je nazwać. Dopiero po chwili dotarła do mnie panika. Wiedziałam, że tata to ustawił. Nie było żadnego powodu, żeby Alfa James pojawił się na tym balu par. Nie miał swojej partnerki, ale wiedziałam też, że co roku unikał tych bali jak ognia. Więc dlaczego miałby przyjść akurat wtedy, kiedy ja szłam na niego po raz pierwszy?

Nagle zrobiło mi się niedobrze i strasznie nie chciałam tam jechać. Ale nie miałam wyboru. Ryker robił wszystko, żeby mnie uspokoić, tylko że ja nie byłam już nawet w stanie sklecić słowa. Wiedziałam, jaki jest Alfa James. To jeden z najlepszych przyjaciół mojego ojca i przygląda mi się w ten sposób, odkąd skończyłam trzynaście lat. Od lat go nie znoszę, odkąd pierwszy raz próbował mnie dotykać.

Wiedziałam, że Ryker pomoże mi tej nocy, ale jeśli Alfa James naprawdę tam będzie, to kto jeszcze mi pomoże? Im jestem starsza, tym bardziej on sobie pozwala. Czy ktoś go powstrzyma, czy znowu zostanę z tym sama? Wiedziałam, co robił innym dziewczynom, i byłam przerażona, że mnie też to spotka. Zawsze wierzyłam, że zachowam siebie dla swojego partnera. Nie chciałam, żeby ten pasożyt mi to odebrał. A po nim mogłam się spodziewać wszystkiego. Nawet tego, że spróbuje na balu. Zwłaszcza jeśli uda mu się dorwać mnie samą.