Czterech albo Martwych

***Ta książka to mroczny romans z elementami reverse harem. Proszę traktować to jako ostrzeżenie. Książka zawiera wyzwalacze od początku do końca i nie będę ich wymieniać na początku każdego rozdziału. Jeśli zdecydujesz się kontynuować czytanie, to jest twoje ostrzeżenie i mam nadzieję, że spodoba ci się ta historia.

Stoję przed lustrem, próbując znaleźć najlepszy sposób na ukrycie blizn, które pokrywają moją skórę na plecach i szyi.

Na szczęście nowe siniaki, które zdobyłam, są na żebrach i można je łatwo ukryć pod koszulą. Stare blizny były trudniejsze do ukrycia, ale musiałam spróbować.

Mój ojciec nie lubił plotek krążących o nas, zwłaszcza że był cenionym członkiem naszej społeczności.

Mieszkaliśmy w ekskluzywnej dzielnicy dzięki sukcesowi firmy mojego ojca, ale to była wersja piekła na ziemi. Mój ojciec był potworem w tych czterech ścianach, a bogiem wśród ludzi w prawdziwym świecie.

Chciałabym móc powiedzieć, że jego nienawiść do mnie zaczęła się z powodu śmierci mojej matki, że nie mógł znieść patrzenia na mnie i dlatego mnie krzywdził. Faktem jest, że nienawidził mnie od chwili, gdy się urodziłam.

Nienawidził mnie od momentu, gdy lekarz powiedział „to dziewczynka”. Chciał syna, który miałby przejąć jego firmę i wszystkie szemrane interesy, które prowadził pod przykrywką legalnego biznesu. Mama nie dała mu tego, czego chciał, a ponieważ pobił ją niemal na śmierć, gdy tylko przywieźli mnie do domu, nigdy więcej nie chciała zajść w ciążę.

Stres wynikający z nadużyć mojego ojca sprawił, że nie mogła znieść jego dotyku, a kiedy dowiedział się, że potajemnie podjęła środki zapobiegawcze, aby nigdy więcej nie zajść w ciążę, podpisała swój wyrok śmierci.

Zginęła w tak zwanym wypadku, ale wiem, że to było kłamstwo. Zniszczyła szansę mojego ojca na posiadanie syna, a on ją za to zabił. Ja również zginęłabym w wypadku, gdyby nie Dobry Samarytanin, który natknął się na wypadek wystarczająco wcześnie, aby mnie wyciągnąć. Tuż po tym, jak mnie wyciągnął z samochodu, cały pojazd wybuchł w płomieniach, potwierdzając, że moja matka nie żyje.

Mój ojciec uznał, że zbyt ryzykowne byłoby ponowne próbowanie mnie zabić, a udawanie zrozpaczonego męża i zdruzgotanego ojca było zbyt dobrą okazją, by ją przegapić. To było tylko na pokaz, ponieważ jak tylko wyzdrowiałam po wypadku, wyładowywał na mnie swoją złość.

Zaczęło się od kilku uderzeń pasa jako dyscypliny, ale zawsze bił mnie po plecach. Potem zaczął być bardziej kreatywny w swoich metodach bicia mnie i używał różnych przedmiotów. Kiedy weszłam w okres dojrzewania, sytuacja tylko się pogorszyła. Jego koledzy zaczęli zwracać na mnie uwagę, a on zostawiał mnie samą z nimi, aby mogli robić ze mną, co chcieli. Potem wchodził i ponownie mnie karał za to, do czego byłam zmuszona.

Miałam nadzieję, że przynajmniej szkoła będzie ucieczką od piekła, które przeżywałam w domu, ale nie miałam tyle szczęścia.

Czułam, jakbym urodziła się na tym świecie, aby stać się miejscem, gdzie ludzie mogą wyładować swoją złość. Niektóre z tych blizn pochodziły z wielu prób nauczenia mnie, kto rządzi na korytarzach mojej szkoły. Długą bliznę na brzuchu miałam od grupy dziewczyn, które znienawidziły mnie od pierwszego dnia w pierwszej klasie liceum. Popychały mnie, a było tam złamane poręcze na trybunach, i uderzyłam w nie tak mocno, że przecięły mi skórę na tyle głęboko, że potrzebowałam szwów.

Zostawiły mnie tam krwawiącą i w szoku, aż znalazł mnie nauczyciel. Andrea, typowa złośliwa dziewczyna, i jej ekipa sprawiały, że moje życie było jeszcze gorsze. A potem byli czterej chłopcy, którzy kręcili się wokół niej, sami w sobie byli tyranami.

The Dark Angels... Asher, Logan, Jayden i Leo.

To była nazwa ich ekipy, chociaż nie wiedziałam zbyt wiele o tym wszystkim. Andrea i Asher byli razem odkąd pamiętam, a chociaż pozostali kręcili się wokół nich, nie trzymali się jednej dziewczyny dłużej niż tydzień. Asher miał nawet kilka dziewczyn tu i tam, których Andrea udawała, że nie widzi. Bardziej zależało jej na statusie bycia z liderem The Dark Angels niż na jego lojalności.

The Dark Angels mieli swój własny sposób na dręczenie mnie, w formie bardziej seksualnego nękania. Od klapsów w tyłek po popychanie mnie do ciemnego kąta i ocieranie się o mnie, zanim uciekli śmiejąc się.

Nie miałam pojęcia, dlaczego ktokolwiek z nich mnie atakował, skoro zawsze starałam się trzymać na uboczu i unikać interakcji z kimkolwiek. Nie miałam ani jednego przyjaciela, ponieważ nie mogłam nikomu zaufać.

"Emma Grace! Pośpiesz się!" Mój ojciec krzyknął do mnie z salonu.

Zamknęłam oczy i westchnęłam, zakładając moją zwykłą dżinsową kurtkę, żeby ukryć blizny. Starłam zbłąkaną łzę z policzka, zanim otworzyłam drzwi do sypialni i zaczęłam schodzić po schodach. Przełknęłam ślinę, gdy zobaczyłam tatę opierającego się o ścianę obok drzwi, czekającego na mnie. Podniósł wzrok, gdy mnie usłyszał i uśmiechnął się słodko, ale wiedziałam, że ten uśmiech był zabójczy. Powoli podeszłam do niego, zarzuciłam plecak na plecy i ostrożnie sięgnęłam do klamki. Przez chwilę myślałam, że naprawdę pozwoli mi wyjść, ale gdy tylko otworzyłam drzwi, pociągnął mnie za włosy i mocno je ścisnął.

„Pamiętaj o zasadach, Emma. Trzymaj głowę nisko i buzię na kłódkę. Zrozumiano?” zapytał, wtulając nos w moje włosy.

Mocno zacisnęłam oczy i próbowałam myśleć o czymś innym, a kiedy w końcu mnie puścił, wybiegłam przez drzwi i zbiegłam po schodach. Mój rower był ukryty z boku domu, więc pobiegłam, żeby go złapać i w jednej chwili wskoczyłam na siodełko.

Moja szkoła w żaden sposób nie była azylem, ale bałam się tu zostać choćby chwilę dłużej. Jedno wiedziałam na pewno: chociaż dzieci w szkole lubiły mnie krzywdzić, mój ojciec z pewnością czerpałby przyjemność z mojego zabicia. Z jakiegoś powodu wciąż chciałam żyć, choć to mogło się zmienić w każdej chwili. W końcu, jakie życie jest warte życia, jeśli jest pełne bólu?

Nie spieszyłam się do szkoły, żeby móc choć trochę nacieszyć się spokojem i świeżym powietrzem, zanim znów wejdę do jaskini lwa. Spokój jednak nie trwał długo i wkrótce zobaczyłam budynek mojej szkoły. Inni uczniowie śmiali się i uśmiechali, wchodząc do głównego wejścia, a ja ostrożnie zaparkowałam rower. Ukucnęłam, żeby przypiąć go łańcuchem, i głupio odwróciłam się plecami. Powinnam była wiedzieć, że nie będzie wytchnienia, zanim znowu zacznie się dręczenie. Zanim zarejestrowałam dźwięk zbliżających się kroków, moja twarz z hukiem uderzyła w łańcuch roweru, co sprawiło, że krzyknęłam z szoku i bólu. Upadłam na tyłek i przyłożyłam ręce do twarzy, która pulsowała z bólu. Jak się spodziewałam, strumień krwi zaczął spływać z mojego nosa, a ja odchyliłam głowę do tyłu, ale krew już kapała na moje ubrania.

Słyszałam chichot nad sobą i spotkałam wzrok Andrei, która uśmiechała się złośliwie.

„Witamy w ostatnim roku!” powiedziała, po czym odwróciła się i z minionkami ruszyła w stronę wejścia do szkoły.

Wypuściłam drżący oddech, podniosłam się z podłogi i starałam się trzymać głowę lekko odchyloną do tyłu, choć pewnie niewiele by to pomogło.

Pierwszy dzień, a ja już cała we krwi, świetnie. Usłyszałam kolejny chichot, gdy Czarne Anioły przechodziły obok mnie w kierunku drzwi wejściowych.

„Hej, Słoneczko! Masz coś na koszulce!” zawołał Logan z uśmiechem.

Słoneczko.

Nie najgorsza ksywka, ale irytowało mnie, że ten drań nawet nie znał mojego imienia, chociaż jego ekipa nękała mnie od trzech lat. Zaczął nazywać mnie Słoneczkiem, bo moje włosy miały tendencję do przybierania złotego odcienia na słońcu. Więc na początku roku po wakacjach moje włosy zazwyczaj były jaśniejsze, ale to nie był cały żart. Często robił komentarze na temat tego, czy inne moje włosy wyglądają tak samo i czy opalam się nago, żeby wszystko pasowało. To było głupie, ale on i jego kumple uważali to za zabawne, więc ignorowałam te komentarze.

Pozwoliłam im przejść bez odpowiedzi i poczekałam kilka chwil dłużej, zanim sama weszłam do środka i od razu skierowałam się do łazienki. Szybko umyłam twarz i upewniłam się, że krwawienie z nosa ustało. Po zakończeniu, przyjrzałam się swojemu nosowi w lustrze i doszłam do wniosku, że nos nie jest złamany, ale pojawiały się lekkie siniaki na grzbietach i wewnętrznych kącikach oczu. Na szczęście nosiłam ze sobą korektor, który udało mi się ukryć przed ojcem, i szybko przykryłam tyle, ile mogłam.

Mój ojciec nie pozwalał mi nosić makijażu, więc ten jeden korektor był rzadkim skarbem, który udało mi się przed nim ukryć. Musiałam go używać oszczędnie, więc miałam nadzieję, że moje przyszłe starcia z pomiotami diabła będą skutkować obrażeniami ciała, a nie twarzy.

Pewnie zastanawiasz się, dlaczego nigdy nie walczyłam z powrotem ani nie narzekałam na ból. Prawda jest taka, że dziewięćdziesiąt procent czasu mam poważne obrażenia, które sprawiają, że te drobne są niewarte mojego oddechu. W tej chwili miałam posiniaczone żebra i nogi, które bolały znacznie bardziej, sprawiając, że uraz twarzy wydawał się jak papierowe cięcie. Byłam przyzwyczajona do bólu każdego dnia mojego życia. Westchnęłam, gdy zdałam sobie sprawę, że są obszary, które makijaż nie pokrywa dobrze, i zrezygnowałam. Kiedy zbliżyłam się do drzwi, usłyszałam głosy po drugiej stronie i szybko schowałam się w jednej z kabin.