Piosenka miłosna (GXG)

Punkt widzenia Ayleen

Serce waliło mi jak młot, gdy stałam przed nowym uniwersytetem, a moje odbicie patrzyło na mnie z szyby wysokiego budynku. Moja krótka, kwiecista sukienka lekko kołysała się na wietrze, stanowiąc wyraźny kontrast do wysokiej panoramy miasta za mną. To było to - nowy początek. Nowy rozdział.

Więc dlaczego wciąż dręczyły mnie wątpliwości?

Opuszczenie domu było najtrudniejszą decyzją w moim życiu. Moja rodzina nie popierała mojego wyjazdu do Nowego Jorku, a tym bardziej dążenia do kariery muzycznej. Ale oto stałam na progu przyszłości, którą walczyłam, aby sobie wywalczyć. Podekscytowanie powinno przeważać nad strachem, ale moje palce drżały, gdy poprawiałam pasek torby.

Spojrzałam na zegarek, moje blade nadgarstki wyraźnie odznaczały się na tle ciemnego skórzanego paska. Serena się spóźniała. W pierwszy dzień.

Typowe.

Gdy w końcu dotarła, nie traciła czasu, by skomentować mój strój.

"Przepraszam za spóźnienie - czekaj, co ty masz na sobie?" Jej oczy prześlizgnęły się po mnie, a w jej głosie wyraźnie słychać było ocenę. "Czy ukradłaś to od swojej młodszej siostry? Wyglądasz jak dziecko."

Westchnęłam, już przyzwyczajona do jej bezpośrednich uwag. "Miło cię też widzieć, Serena."

"Serio, Ayleen, to nasz pierwszy dzień na studiach, a nie piknik kościelny," kontynuowała, wskazując na swój obcisły crop top i podarte dżinsy.

Przewróciłam oczami. "No, przepraszam, że nie dostałam memo, że powinnam ubrać się jak na przesłuchanie do teledysku."

Uśmiechnęła się złośliwie, ale odpuściła, zaplatając swoje ramię w moje, gdy przepychałyśmy się przez zatłoczony korytarz.

W klasie instynktownie próbowałam skierować nas na tył, ale Serena miała inne plany. Pewnym krokiem ruszyła do środkowego rzędu, przyciągając spojrzenia studentów, gdy zarzuciła swoje rude loki przez ramię.

Byłyśmy przeciwieństwami pod każdym względem. Podczas gdy moje falujące czarne włosy opadały miękkimi falami na plecy, dzikie loki Sereny otaczały jej ostre brązowe oczy. Ona kwitła w centrum uwagi, a ja robiłam wszystko, by jej unikać.

Gdy tylko usiadłyśmy, nachyliła się. "Znalazłaś już pracę?"

Westchnęłam. "Nie."

"Ayleen." Jej ton zmienił się, wkradła się panika. "Jeśli nie znajdziesz czegoś do końca tygodnia, jesteśmy skończone. Wiesz, że moi rodzice też nic mi nie przysyłają. Nie będziemy miały wyboru, jak tylko wrócić do Utah."

"Wiem," mruknęłam, czując, jak niepokój skręca mi żołądek. "Coś wymyślę, dobrze? Daj mi tylko trochę czasu."

Profesor wszedł do klasy, uciszając salę, gdy przedstawiał się i wyjaśniał, jak działa system prywatnych korepetytorów. Każdy student miał być przydzielony do instruktora w zależności od wybranego instrumentu. Grałam na pianinie. Serena grała na skrzypcach. Mieliśmy mieć wspólne niektóre zajęcia, ale nasi korepetytorzy mieli być osobni.

"Masz profesora Marcelo, prawda?" zapytała, zaglądając na mój plan zajęć.

Kiwnęłam głową. "Tak. Podobno jest bardzo surowy."

"Dasz sobie radę. Jesteś najbardziej zdyscyplinowaną osobą, jaką znam," powiedziała, po czym uśmiechnęła się. "W przeciwieństwie do mnie."

Parsknęłam śmiechem. Przynajmniej była świadoma swoich wad.

"Wiesz co? Potrzebujesz przerwy," oznajmiła. "Mój kuzyn gra dziś wieczorem w barze. Chodźmy go posłuchać."

Spojrzałam na nią znacząco. "Już zapomniałaś, o czym rozmawiałyśmy? Potrzebuję pracy."

"Tak, ale stresowanie się przez całą noc magicznie jej nie znajdzie. No dalej! Będzie fajnie. I obiecuję, że jeśli pójdziesz ze mną, jutro pomogę ci szukać pracy."

Wahałam się, przygryzając wargę. Powinnam spędzić wieczór na poszukiwaniu pracy. Ale w głębi duszy wiedziałam, że miała rację. Jeśli miałabym opuścić Nowy Jork, żałowałabym, że nie wzięłam choć jednej nocy, żeby się nim nacieszyć.

"...Dobrze," zgodziłam się. "Ale jutro naprawdę mi pomożesz."

Po zajęciach wróciliśmy do naszego mieszkania, gdzie spędziłam godziny przeglądając oferty pracy. Nic. Pianistów nie szukano, przynajmniej nie do płatnych występów.

W mojej frustracji przeszkodziło pukanie do drzwi.

Serena wychyliła głowę. „Jeszcze nie jesteś gotowa?”

„Szukam pracy,” wymamrotałam.

„Masz jakieś szczęście?”

Pokręciłam głową. „Nikt nie zatrudnia pianistów.”

Przewróciła oczami. „To przestań szukać pracy dla pianistów. Spróbuj czegoś innego.”

Ta myśl wywołała we mnie niepokój, ale nie chciałam się kłócić.

„Chodźmy po prostu,” powiedziałam, zamykając laptopa.

Serena spojrzała na moją sukienkę. „Masz zamiar to założyć?”

„Co z nią nie tak?”

„To ta sama sukienka, co rano.”

„I co z tego?”

Westchnęła dramatycznie. „Jesteś niemożliwa. Dobra, chodźmy.”

Kiedy dotarliśmy do baru, było tam tłoczno. W powietrzu unosił się zapach piwa i potu, a muzyka dudniła w tle. Serena prowadziła drogę, lawirując przez tłum, aż dostrzegliśmy George'a przy scenie. Jego rude loki były jeszcze bardziej rozczochrane niż Sereny.

„Cieszę się, że przyszłyście!” powiedział, przytulając ją.

„Pomyślałam, że powinnam przeżyć choć jedną noc na mieście, zanim wrócę do Utah,” wymamrotałam.

Zanim George zdążył odpowiedzieć, pojawił się chłopak z ciemnymi lokami i zaniepokojoną miną.

„George, mamy problem,” powiedział.

„Co teraz, Marcus?”

„Steven znowu nie przyszedł. A mamy występ za piętnaście minut.”

George jęknął. „Jeśli znowu odwołamy, to koniec. Przysięgałeś, że przyjdzie.”

„Myślałem, że przyjdzie! Jest niesamowitym pianistą, ale ciągle nas wystawia.”

Serena nagle się ożywiła. „Moja przyjaciółka Ayleen gra na pianinie.”

Moje serce zamarło. Nie. Nie ma mowy.

Wszystkie oczy zwróciły się na mnie.

Marcus zmarszczył brwi. „Czy ty w ogóle jesteś pełnoletnia, żeby być w tym barze?”

„Jestem” powiedziałam, lekko urażona.

„Naprawdę umiesz grać?” zapytał George, sceptycznie.

„Studiuje w najlepszej szkole muzycznej w mieście,” wtrąciła Serena. „Uwierz mi, jest niesamowita.”

George i Marcus wymienili spojrzenia, po czym Marcus westchnął. „Nie mamy wyboru. Albo ona, albo w ogóle nie będzie pianisty.”

„Bez presji,” wymamrotałam.

George podał mi zestaw nut. „Zagrasz to?”

Przejrzałam nuty. Ich styl był bardziej punk rockowy niż cokolwiek, do czego byłam przyzwyczajona, ale mogłam sobie z tym poradzić.

„Tak, nie ma problemu,” powiedziałam.

„Będziemy na scenie za pięć minut. Możesz użyć tamtego keyboardu.” Marcus wskazał na instrument.

Serena prawie pisnęła z radości. „Widzisz? Mówiłam, że wyjście było dobrym pomysłem!”

„To nie jest praca,” przypomniałam jej.

„Jeszcze,” uśmiechnęła się. „Zachwyć ich, a zastąpią Stevena.”

Nerwowo bawiłam się sukienką. „A jeśli ich nie zachwycę?”

Serena spojrzała na mnie znacząco. „Zawsze to robisz.”

Kiedy zespół się przygotowywał, spojrzałam na George'a i Marcusa, zauważając ich bliską relację. „Są parą?” zapytałam, ciekawa.

Serena wyglądała na przerażoną. „Co?! Nie! Mój kuzyn nie jest gejem.”

„Okej, ale dlaczego jesteś taka obronna?” Uniosłam brew.

Skrzyżowała ramiona. „Pochodzimy z konserwatywnej rodziny, wiesz o tym.”

„Ale gdyby był gejem, to byś to zaakceptowała... prawda?”

Serena zawahała się. „Chyba tak,” wymamrotała.

Zanim mogłam naciskać dalej, światła na scenie zamigotały.

Wzięłam głęboki oddech, podeszłam do keyboardu i usiadłam przed nim. Moje palce przesunęły się po chłodnych klawiszach w znajomym rytuale, wyczuwając instrument.

Dziwny dreszcz przeszedł mi po plecach.

Przeskanowałam tłum. Nikt jeszcze nie zwracał uwagi, zajęci swoimi drinkami i rozmowami.

Wypuściłam powietrze.

Skupienie.

To była ta chwila.

Jedna piosenka, by udowodnić, że tu należę — albo wszystko stracić.