De Blozende Bruid van het Maffiabeest

Zorah Maria Esposito hief haar kin op en probeerde de kracht van de Heer over zich te laten komen terwijl ze haar solo zong tijdens de mis, terwijl de communie werd uitgedeeld. Ze was echter te afgeleid en hoewel ze dit lied in haar slaap kon zingen zonder een noot te missen, voelde ze dat haar hart niet op de juiste plek zat omdat ze zich niet volledig op de prachtige tekst, een ode aan Jezus, kon concentreren.

Haar oom, de broer van haar moeder, pater Ippocrate Giannone, leidde de dienst en op dat moment was hij de reden waarom ze nerveus was. Hij had haar eerder benaderd, met een trotse houding, zijn gewaden ritselend met zijn bruusk bewegingen, en aangekondigd dat hij haar onmiddellijk na de mis wilde spreken.

De vijfentwintig andere koorleden keken allemaal met grote ogen toe terwijl zijn oordelende blik op haar neerdaalde. Het enige wat ze kon uitbrengen was een zwak "ja, pater Giannone" voordat hij met een zwierige beweging de kamer verliet.

Nu, kijkend vanuit de achterkant van de kerk, in de hoge galerij met uitzicht op de kerk, merkte ze dat zijn ogen steeds naar een man op de voorste rij flitsten. Ze kon het gezicht van de andere man niet zien, maar wist zeker dat hij niet iemand uit hun parochie was; ze zou de man alleen al aan zijn postuur hebben herkend.

Toen ze terugstapte naar haar plaats in het koor, gaf haar beste vriendin Sidonia haar een por en fluisterde: "Wat denk je dat hij wil?"

"Ik wist het de laatste zes keer dat je het vroeg ook niet." Ze zuchtte trillend.

"Denk je dat hij erachter is gekomen dat we donderdagavond laat zijn gebleven? Ik bedoel, we waren alleen aan het bidden. We hebben toch op slot gedaan? We zijn niet vergeten de kapel op slot te doen toen we weggingen?"

"We hebben op slot gedaan, Sidonia. Hij zou niet boos zijn dat we langer bleven om te bidden."

"Heb je een zonde opgebiecht?"

"Nee."

De koordirigent draaide zich om en wierp hen waarschuwende blikken toe terwijl de communiedienst ten einde liep en ze verstijfden.

Tegen de tijd dat Zorah haar gewaad ophing en Sidonia verzekerde dat ze haar terug in hun appartement zou ontmoeten, was ze beslist nerveuzer dan voorheen. Treuzelend, biedend aan om de kamer op te ruimen, bleef ze achter tot de laatste koorleden vertrokken waren.

Haar oom was nooit een vriendelijke man, ondanks dat hij priester was. Waar sommigen warm, vriendelijk en liefdevol waren, vergevend in de naam van Jezus, neigde haar oom ertoe oordelen van hel, vuur en zwavel te vellen zonder er twee keer over na te denken. Haar huid had meer dan eens de zweep van zijn gesel gevoeld, gebruikt om haar te straffen voor de zonden die ze ongetwijfeld in haar gedachten beging.

Sinds de dood van zijn ouders had Ippocrate zichzelf uitgeroepen tot hoofd van de familie, die bestond uit hemzelf, Zipporah, zijn enige zus, en haar dochter Zorah. Zipporah bracht meer tijd op haar knieën door met bidden dan Zorah, en dat wilde wat zeggen. Haar moeder had sinds haar zestiende berouw getoond, nadat ze zwanger was geraakt door de zoete woorden van een foute jongen. Haar ouders weigerden adoptie te overwegen voor hun enige kind en stonden erop dat alle kinderen zegeningen waren, en dwongen Zipporah haar baby op te voeden. Toen stierven ze toen Zorah nog maar twee was, en dat liet moeder en kind onder de waakzame en altijd neerbuigende ogen van pater Ippocrate.

Ze schrok van beweging bij de deur, aangezien ze alleen zou moeten zijn, en keek geschrokken op. De man met de brede schouders die op de voorste rij van de dienst had gezeten, stond in de koorkamer.

"Hallo," knikte ze nerveus. Ze was zelden alleen in de buurt van een jongen of man. Ze werkte in een tandartspraktijk, dus er waren momenten dat patiënten in de kamer wachtten, maar dit voelde anders. Hij was een van de knapste mannen die ze ooit had gezien. Donkerblauwe ogen, de kleur van overrijpe bosbessen die op de tong zouden ploffen, boorden zich in haar lichtbruine ogen. Zijn haar was dik, zwart en glanzend, naar achteren gekamd van zijn slapen. Zijn schouders waren zo breed dat ze waarschijnlijk drie van haar naast elkaar kon plaatsen en er zou nog ruimte over zijn, en hij was ruim boven de zes voet lang. Terwijl haar ogen zijn gestalte afzochten, zag ze dat hij slank en fit was. Haar blik gleed terug naar zijn gezicht en ze merkte de rechte neus en dikke lippen op, en ze was gefascineerd toen hij zijn tong over zijn onderlip liet glijden, die zich in een klein glimlachje krulde.

"Scusi," zijn dikke Italiaanse accent rolde van een tong die een grommende stem bood. Zijn ogen spotten met haar terwijl hij haar betrapte op het kijken naar zijn lichaam.

Ze bloosde felrood, "kan ik u helpen?"

"Wat ben je aan het doen?" vroeg hij, knikkend naar het boek in haar hand.

Ze slikte nerveus, "ik was de laatste gezangboeken op hun juiste plaats aan het zetten. Directeur Mallorca had me gevraagd dit te doen voordat ik naar huis ging."

"En waar is thuis?"

De nieuwsgierige toon in zijn stem deed haar aarzelen en ze fluisterde, "het is niet ver lopen van hier." Ze haalde diep adem en zei snel, "kan ik u helpen, meneer? Ik moet mijn oom zien, hij wacht op me."

"Meneer?" hij lachte, "oh lieve Zorah, is dit hoe je me zou aanspreken?"

"Kennen wij elkaar?" fronste ze naar hem. Ze kon hem niet plaatsen. Als er iets was, zouden zijn ogen iets zijn om te onthouden, daar was ze zeker van.

"Nog niet, amoré."

Hij stapte verder de kamer in, en ze wist dat haar ogen karikaturaal wijd waren terwijl hij naar haar toe bewoog. Van de manier waarop hij bewoog, vroeg ze zich bijna af of de man zweefde, zijn ogen gefocust op haar als een havik die zijn prooi in de gaten houdt. Ze stond met haar rug tegen de boekenplanken, haar vingers stevig om het gezangboek in haar hand geklemd en haar adem stokte. Haar ogen sloten zich en ze draaide haar hoofd weg van hem terwijl hij over haar heen leunde, zijn neus langs de zijkant van haar nek strijkend alsof hij haar rook, zijn adem heet in haar oor toen hij fluisterde.

"Zo verdomd onschuldig. Bijna de moeite waard om een dankgebed te zeggen." Hij ging rechtop staan en pakte haar kin vast, "ik zie je snel." Zijn lippen brandden een kus op haar voorhoofd.

Zonder verder oponthoud ging hij rechtop staan en liep terug naar de deur. Ze trilde van angst en een bewustzijn van een man zoals ze nog nooit eerder had ervaren. De manier waarop hij intiem tegen haar nek ademde, bezorgde haar kippenvel en ze kon zijn lippen nog steeds op haar voorhoofd voelen.

"Zorah," draaide hij zich om bij de deur, haar een harde blik gevend, deze keer eng, dreigend en ze worstelde om adem te halen bij zijn ijzige gelaat, "je blijft maar beter onaangeraakt tot dan, anders zal er hel te betalen zijn."

Daarmee verdween hij in de kerk, en ze greep de boekenplank achter zich, zich afvragend wat er gebeurde en waarom haar hart zo hard bonkte. Angst was zeker een reden, maar een andere emotie, een die ze zichzelf nooit eerder had toegestaan te ervaren, plaagde haar brein. Ze viel bijna op haar knieën in berouw.