De Lycan Luna

Ik sloop voorzichtig door de lange gang, mijn rug tegen de muur gedrukt. Ik kon ze in de keuken horen, en ik had een grote deuropening voor me. Ik moest er alleen ongezien langs gaan op het juiste moment.

Om de hoek kijkend, zag ik de groep vrouwen van me wegkijken. Dus nam ik een diepe ademhaling en maakte me klaar voordat ik over de twee meter brede opening sprong. Ik vervloekte mezelf intern toen de jurk die ik droeg ritselde terwijl ik wankelde, en toen viel ik op de grond. Ik hield mijn adem in van anticipatie, wetende dat ik betrapt was. Op dat moment kwam er een paar zwarte schoenen in mijn gezichtsveld.

Slikkend keek ik op naar de verwaande grimas van Nicole. Ze streek haar rechte, glanzende, zwarte haar naar achteren, haar hazelnootkleurige ogen keken neer op mij. Haar rondingen waren gehuld in een strakke, zwarte jurk terwijl ze daar stond, armen gekruist. Ze was verbluffend en een perfecte afbeelding van alles wat een vrouw zou moeten zijn. Maar ze koesterde een intense haat jegens mij. Haar twee dochters achter haar hadden dezelfde gevoelens tegenover mij.

"Wat ben je aan het doen, Camila?" gromde ze. "En waar ben je geweest? hè?" Haar stem was somber.

Ik bleef waar ik was op de grond, wegkijkend van haar ogen naar de vloer.

"I-ik... ik wilde gewoon n-n-naar mijn kamer gaan. Ik-ik beloof dat ik alles al h-h-heb gedaan wat je me hebt gezegd." Ik stamelde, zonder te antwoorden waar ik was geweest. Ze vernauwde haar ogen naar mij en snoof.

"Wat dacht je van de gastenkamers die ik je had gezegd te schoonmaken? Want ik ging naar boven, en het was nog steeds zoals ik het had achtergelaten," vroeg Hailey, haar oudere tweelingdochter, me met minachting.

Verdomme. Mompelde ik in gedachten.

Gisteravond hadden de meisjes veel mensen uitgenodigd en een feestje georganiseerd. Het feest was zo luidruchtig, en veel van hen waren dronken geworden; sommigen sliepen daar en vertrokken vanmorgen via de gastenkamer. Dus vanmorgen, voordat ze allemaal naar hun verschillende werkplekken vertrokken, instrueerden ze me om hun rommel op te ruimen. Dus met een zware hoofdpijn vanwege de luide muziek en een slapeloze nacht, maakte ik overal schoon. Het was moeilijk, maar ik klaagde niet en slaagde erin om het te doen.

Nu realiseer ik me dat ik de gastenkamer niet heb schoongemaakt.

Hoe werd er van mij verwacht dat ik alles kon onthouden wat ze zei toen ik zo'n hevige hoofdpijn had?

Met ingehouden adem, "I-ik-ik w-was ziek, en t-t-then ik ik was-" stamelde ik, niet wetend hoe ik mezelf moest uitleggen.

"I-ik-ik w-was. Het spijt me, we kunnen je niet duidelijk verstaan door je verdomde gestotter." Bailey, de andere tweeling, lachte. Ze zijn allebei blond, maar met verschillende oogkleuren. Hailey heeft groene ogen zoals ik, maar Bailey heeft blauwe ogen. Hun stralende, lichte huid en slanke lichamen, in tegenstelling tot de mijne, waren werkelijk verbluffend. Ik kon gewoon niet concurreren met een van hen.

"Aww, Hailey, doe niet zo. Het is niet alsof het Camila's schuld is dat haar vader is overleden, haar achterlatend zonder iets in zijn testament voor haar. Arme meid." Hailey klikte met haar tong tegen haar tanden. Haar tweelingzus lachte gemeen om de zieke grap van haar zus.

Mijn hart deed pijn toen mijn ogen begonnen te tranen, en ik probeerde ze weg te knipperen. Deze mensen zijn zo wreed, en ik vroeg me altijd af waarom papa ooit hertrouwde na mama's dood. Hij had me alleen kunnen opvoeden. Ik mis mijn vader. Zijn overmatige vriendelijkheid en zachte aard maakten hem niet in staat om de ware aard van de persoon te zien met wie hij trouwde. Ik probeerde altijd haar ware aard te onthullen, maar hij weigerde me te geloven. Kijk waar het me heeft gebracht.

Ik keek op om hen boos aan te staren voor het gebrek aan respect voor mijn vader. Ze deden alsof ze om hem gaven toen hij nog leefde, zelfs toen hij ziek was. Ze deden alsof ze van hem hielden, en ik vertrouwde hen niet. Ik zag altijd door hen heen. Papa niet, verblind door zijn stomme liefde voor Nicole.

Nicole vernauwde haar ogen naar mij en staarde terug voordat ze haar hoofd naar de tweeling knikte. Na de boodschap ontvangen te hebben, stapte Hailey naar voren en hurkte voor me. Voordat ik de kans kreeg om achteruit te gaan, greep ze me bij mijn haar en trok me omhoog. Ik stond op tegelijk met haar en kreunde toen ze mijn haar in haar greep hield. Ik kreunde van pijn toen haar hand zich vastklemde aan mijn wortels voordat ze me losliet.

Ik zuchtte opgelucht toen een hand met volle kracht me in het gezicht sloeg, en ik viel op de grond met een kreun. Ik kreunde weer toen mijn linkerkaak zo heet aanvoelde. Een hand trok me omhoog bij mijn haar, en ik stond op om Nicole boos naar me te zien staren.

"Jij ondankbare, verwende snotaap." Ze spuugde venijnig. "Ik heb je gevoed, je toegestaan in mijn huis te blijven, en je opgenomen na de dood van de oude man, maar je beloont me met gebrek aan respect en ongehoorzaamheid. Domme meid, wat je ook doet, je zult altijd onder mij en mijn dochters staan. Je ouders hebben je verlaten; geen familie wil je opnemen, maar ik wed dat de mannen op straat dat wel zouden doen. Ik zou je nu eruit kunnen gooien en je laten zorgen voor jezelf op straat zonder plaats om heen te gaan. Is dat wat je wilt?" Ze spuugde, terwijl ze mijn kaak ruw vastpakte met haar hand.

"Nee, het spijt me." Ik hikte, tranen dreigend mijn wangen te bevlekken.

"Goed, waarom ga je niet de kamers schoonmaken?"

Ik knikte, mijn groene ogen ontmoetten die van haar voorzichtig.

"Gebruik je woorden," zegt ze, snauwend naar me.