De Verboden Alpha

Ik haat haar. Ik haat haar zo verschrikkelijk.

Er is geen tijd. Kom op, doorlopen.

Ik ga zo snel als ik kan.

Mijn ademhaling is onregelmatig, mijn borst brandt, maar mijn benen zijn verrassend sterk. Het voelt alsof ik al eeuwig aan het rennen ben, iedereen is net buiten bereik, en de trappen lijken eindeloos. Uiteindelijk zijn de trappen achter me. Wanneer ik de deur bereik, duw ik met alles wat ik heb, maar hij geeft geen krimp.

Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft.

Mijn paniek neemt toe, maar opgeven is geen optie. Ik neem drie stappen terug en werp mijn schouder naar voren. Hijgend schiet er een scherpe pijn door mijn arm. Er is geen tijd om me zorgen te maken over mezelf. Voor de tweede keer neem ik afstand, adem in door mijn neus en uit door mijn mond, sprint en gooi mijn volledige kracht tegen de deur. Deze keer gaat hij open.

Er is een verblindend licht en ik kan niets zien. Een alruin-granaat is afgegaan en ik knijp mijn ogen samen terwijl vormen beginnen te verschijnen. Plotseling gebeurt alles tegelijk. Het geschreeuw, het gehuil, het gevecht. Ik houd mijn ogen omhoog terwijl ik langs de armen en benen van de gevallenen haast.

Eerder had ik geprobeerd met iedereen, wie dan ook, contact te maken. Er kwam geen antwoord en ik vreesde wat dat zou kunnen betekenen. Ik wilde niet nadenken over wat dat zou kunnen betekenen. Zodra ik hem vind, zal ik naar hen zoeken. Ik til mijn neus op naar de lucht, probeer en faal om hem te ruiken. De effecten van de alruin in mijn systeem hebben mijn zintuigen afgestompt.

Struikelend over iets, val ik op mijn voeten. Ik sta op het punt weer op te staan wanneer een al te bekende tint vuil blond mijn aandacht trekt. Mijn vermoeden werd bevestigd, ik struikelde over een lichaam. Ik ben in shock terwijl ik naar het hoofd van mijn dierbaarste vriend, Gabriel, staar. Er is een trilling in mijn handen terwijl ik naar hem reik. Het klopt niet, in plaats van mooie vloeiende lokken is het vuil en verward met opgedroogd bloed.

De tijd staat stil en voor een moment beweegt iedereen in slow motion. Mijn lippen gaan open terwijl ik mijn mond open om te schreeuwen, maar er komt geen geluid uit. Mijn wolf dringt er bij me op aan om door te gaan, ze belooft dat er een tijd zal zijn om te rouwen, en smeekt me om hem te vinden.

Ik kan haar horen, ze is De visioenen waren duidelijk, ik was er zo zeker van dat ik dingen kon veranderen. Hij had in mij geloofd, had vertrouwen dat ik het kon doen. Al dat vertrouwen was misplaatst.

Er is een beweging vanuit mijn ooghoek. Een stapel ledematen rijst en valt terwijl een vorm door de lichamen duwt. Voordat hij doorbreekt, stokt mijn adem bij de mogelijkheid van wie het zou kunnen zijn.

Voorzichtig leg ik Gabriel neer op de grond. Ik zie zijn zwarte haar en mijn hart vult zich met hoop. Opluchting treft me als een baksteen wanneer mijn partner de omgeving scant. Wanneer zijn ogen de mijne vinden, zie ik dezelfde opluchting over hem heen spoelen.

Ik had het zo mis. Ik had geen recht om hem te zoeken, maar ik moest, het was nodig. Hij staat op en torent boven de anderen uit. Mijn vingers jeuken om hem aan te raken. Mijn gevoelens zijn overweldigend terwijl mijn rots, mijn liefde, mijn thuis een stap naar me toe doet.

Zijn ogen zijn op mijn gezicht gericht terwijl hij nog een stap doet. Mijn schouders schudden, mijn kin trilt, en tranen stromen over mijn gezicht. De paarband is sterk, maar zelfs terwijl de emoties op me neerstorten, wist ik al van de blik op zijn gezicht. Behoefte, opluchting, en dankbaarheid.

Hij bevriest, zijn ogen wijd van schok, en zijn kaak hangt los. De paniek is terug en ik probeer wanhopig te zien wat er mis is. Mijn blik valt op zijn borst, zijn prachtige borst. Een uitgestrekte hand houdt het kloppende hart van mijn partner vast. Ik schreeuw pijnlijk terwijl de paarband breekt.

Een verpletterende pijn scheurt door mijn borst en mijn keel spant zich samen voordat ik op de grond val. Mijn wereld is koud en voor het eerst in lange tijd ben ik alleen.

Het doet te veel pijn om te huilen. Mijn ogen zijn gericht op mijn partner terwijl voetstappen dichterbij komen. Iets valt naast mijn hoofd en ik ben me ervan bewust dat hij zich voorover buigt en me bij mijn haar grijpt. Het laatste wat ik zie voordat mijn hoofd tegen iets hards wordt geslagen, is de lege blik in de ogen van mijn partner.