Dubbele Verraad

De bruiloftsrepetitie stond op het punt te beginnen, en Margaret Thorne realiseerde zich dat Howard Fields nergens te vinden was.

De ambtenaar drong erop aan dat de bruidegom aanwezig zou zijn, maar Howard nam geen van haar oproepen aan.

Uiteindelijk vertelde een ober haar dat hij Howard naar de lounge had zien gaan.

Margaret rende haastig in die richting, en naarmate ze dichterbij kwam, hoorde ze plotseling wat intieme geluiden van binnen.

"Howard, het voelt zo goed. Straks ben je Margaret's man, maar alleen op momenten zoals deze kun je bewijzen dat je van mij bent."

"Ik heb je beloofd dat ik haar niet zou aanraken. Wees lief, knijp een beetje strakker."

Howard liet een gedempte kreun horen, zijn bewegingen versnelden, en de kreten van de vrouw werden luider. De twee waren volledig verloren in hun genot, zich niet bewust van iets anders.

Margaret, die alles van buitenaf hoorde, voelde zich alsof ze in een ijskelder was gevallen.

De twee mensen die binnen de liefde bedreven, waren haar verloofde van vijf jaar, Howard, en haar nicht, met wie ze was opgegroeid.

De diepgewortelde stemmen maakten het onmogelijk voor haar om zichzelf voor de gek te houden.

Vandaag was haar trouwdag!

Tien minuten geleden dacht ze dat ze de gelukkigste persoon ter wereld was.

Nu realiseerde ze zich dat ze de grootste dwaas was, zich niet bewust dat de twee mensen die haar het dichtst bijstonden al die tijd samen waren geweest!

Haar tante, Layla Waverly, die met haar naar de lounge was gekomen, herkende natuurlijk ook de stem van haar dochter.

Layla's gezicht verstijfde, en instinctief blokkeerde ze de weg, "Er zijn nog veel gasten buiten, Margaret. Ga jij hen eerst vermaken, ik regel dit wel."

Margaret duwde haar opzij, "Nee, waarom zou ik me verstoppen!"

Ze zei dit en duwde direct de deur open. Als ze hun lust niet konden beheersen en haar op haar bruiloft walging bezorgden, dan zou ze iedereen samen in verlegenheid brengen!

De deur zwaaide plotseling open, en de twee mensen in de greep van hun passie verstijfden, het geluid van hun lichamen die zich scheidden deed iedereen blozen.

Haar nicht, Stella Thorne, draaide instinctief haar hoofd en schreeuwde toen ze zoveel mensen bij de deur zag staan.

Ze greep snel haar kleren.

Howard schermde haar snel achter zich af. Toen hij Layla zag, vertoonde zijn gezicht een moment van paniek maar kalmeerde snel.

Hij keek naar Margaret zonder enige schuld of schaamte, zelfs een beetje ongeduldig, "Als je een probleem hebt, neem het dan met mij op, val haar niet lastig."

Bij het horen van Howard's toon, verdween Margaret's laatste beetje genegenheid voor hem.

Haar ogen waren rood van woede, maar ze dwong zichzelf om naar de scène te kijken, haar stem hees, "Ga je het niet uitleggen? Onze trouwceremonie staat op het punt te beginnen, of geniet je gewoon van dit soort spanning?"

Howard pauzeerde, haar blik ontwijkend, "Er valt niets uit te leggen. Wat je ziet is de waarheid."

"Margaret," Stella's met tranen bevlekte gezicht was verward, en ze nam het gesprek over, "Het is mijn schuld, geef Howard niet de schuld. Ik hou zoveel van hem dat ik niet kon helpen dichter bij hem te komen."

"Maar Margaret, het is niet verkeerd om van elkaar te houden!"

Haar tranen vielen, waardoor Howard haar met medelijden aankeek.

Toen ze haar zo gekwetst zag doen, lachte Margaret van woede, maar haar ogen werden rood terwijl ze lachte.

Ze wilde haar slaan.

"Ben ik niet goed genoeg voor je geweest, Stella! Als je hem leuk vond, had je het me kunnen vertellen, dan had ik hem aan jou kunnen geven. Waarom moest je stiekem met hem omgaan?"

Ze was sinds haar jeugd opgevoed in het huis van haar oom John Thorne. Stella was John's enige dochter, en ze had altijd aan Stella toegegeven, haar nooit op enige manier tekortgedaan.

Waarom moest Stella haar vriend, Howard, stelen?

Margaret kon zich niet voorstellen hoe vaak die twee achter haar rug om hadden bedrogen als ze er vandaag niet achter was gekomen!

Stella's gezicht werd bleek van de uitbrander, haar lichaam trilde alsof ze elk moment kon instorten.

Howard ondersteunde haar snel en keek Margaret aan met nog meer afkeer, "Genoeg, het is mijn schuld, maar Stella is onschuldig. Ik heb je gezegd, als je een probleem hebt, neem het dan met mij op!"

Toen Layla Stella in nood zag, begon ze ook medelijden met haar te krijgen en sprak, "Margaret, wat gebeurd is, is gebeurd, en Stella heeft gelijk, je kunt gevoelens niet forceren."

Haar eerste woorden waren om excuses te maken voor Stella.

Margaret keek haar ongelovig aan.

Gevoelens kunnen niet geforceerd worden, maar er zou wel een gevoel van schaamte moeten zijn!

Ze had sinds haar kindertijd onder iemand anders' dak gewoond. Hoewel John goed voor haar had gezorgd, had ze geen bloedband met Layla, dus had ze van jongs af aan geleerd om mensen te lezen.

Ze was altijd bijzonder verstandig geweest, uitblinkend in haar studies en werk, en veroorzaakte nooit problemen.

Na haar relatie met Howard, hadden John en Layla hem beiden graag gemogen, en iedereen had geholpen met het plannen van de bruiloft.

Soms voelde ze zich zelfs als onderdeel van hun familie, en er was niets mis met zo'n eenvoudig, gelukkig leven.

Maar nu begreep Margaret dat, hoe goed Layla ook voor haar was, ze nooit kon opwegen tegen haar eigen dochter, Stella.

Zelfs in zo'n situatie kon ze nog excuses maken voor Stella!

Stella huilde nog harder, ze wilde zelfs voor Margaret knielen, "Margaret, ik smeek je om ons te vergeven. Als je Howard aan mij geeft, zal ik alles doen wat je wilt."

"Stella!"

Toen Howard's pijnlijke uitdrukking zag, haalde Margaret diep adem en lachte plotseling.

Ze veegde haar tranen weg en zei, "Goed, er zijn gasten buiten. Als je naar buiten gaat en toegeeft dat je op mijn trouwdag met mijn man Howard was, annuleer ik meteen de bruiloft!"

Stella's lichaam verstijfde, niet in staat om te spreken.

Layla raakte ook in paniek, "Onzin! Onze Thorne-familie heeft een reputatie in Emerald City. Wil je dat Stella door iedereen belachelijk wordt gemaakt?"

"Als zij waardigheid wil, verdien ik dat dan niet ook?"

Op dit punt had Margaret het helemaal door. In deze familie was ze altijd een buitenstaander geweest.

Aangezien dat zo was, zou ze de jaren van opvoeding voor de laatste keer terugbetalen.

Ze wilde de bedrieger Howard niet meer!

Margaret rende plotseling naar buiten.

Maar ze had niet verwacht John tegen te komen, die was komen kijken omdat hij had gemerkt dat ze een tijdje niet waren teruggekeerd.

Toen hij de twee verwarde mensen in de kamer zag en de tranen op Margaret's gezicht.

John begreep alles. Zijn hand trilde toen hij hem ophief, "Jij... jij..."

Voordat hij kon afmaken, greep hij naar zijn borst en viel achterover.

"John!"

"John!"

John viel gewoon neer.

Margaret's hart was in complete chaos.

In het ziekenhuis zei de dokter dat John een beroerte had gehad van de schok en dat hij een operatie nodig had.

Margaret's tranen vielen eindelijk.

Ze gaf niet meer om Howard of de bruiloft.

John was de enige die echt om haar gaf in deze familie, en ze wilde alleen dat hij zou herstellen.

Layla huilde naast haar, maar na het huilen kon ze het niet laten om haar de schuld te geven, "Margaret, je moest vandaag zo'n scène maken. Als het niet door jou was, hoe zou John dan kunnen flauwvallen?"

"Hij is de steunpilaar van onze familie. Als er iets met hem gebeurt, hoe moeten we dan leven?"

Margaret luisterde stil.

Totdat Howard sprak, "Margaret, je bent onredelijk."

Ze keek naar hem op.

Het was duidelijk Stella's schuld, maar iedereen gaf haar de schuld. Waarom?

Gewoon omdat zij niet de favoriete was.

Stella trok aan Howards mouw, "Doe niet zo, Howard. Margaret deed het niet expres."

Margaret kon haar sarcasme niet onderdrukken toen ze Stellas woorden hoorde, "Is dit niet het resultaat dat je het meest wilde?"

"Ik..." Stella keek nog steeds gekwetst.

Layla onderbrak haar, zuchtend, "Goed, Margaret, aangezien de bruiloft vandaag niet doorgaat, laten we het dan maar annuleren. Stella kan in plaats daarvan met hem trouwen."

Layla had veel gezegd, maar dit was haar echte bedoeling.

Margaret grijnsde en knikte, "Prima, leg het maar uit aan de familie Fields. Vertel meneer Fields dat Stella in Howards bed kroop. Zolang hij ermee instemt om Stella in de familie Fields op te nemen, ga ik akkoord."

Bij deze woorden veranderden de gezichten van de anderen iets.

Iedereen wist dat Arthur Fields Margaret leuk vond en al lang had gezegd dat Howards vrouw zij moest zijn.

Toen ze Stellas tranen zag stromen, bijna flauwvallend van het huilen, fronste Howard, "Ik zal met opa praten. Hij zal Stella accepteren."

"Echt? Ik herinner me dat meneer Fields een hekel heeft aan mensen die andermans relaties kapot maken."

Margarets woorden deden Howards gezicht weer verbleken.

Ze waren vijf jaar samen geweest, en iedereen in de familie Fields wist van haar.

Ze zouden gaan trouwen, maar plotseling was er een nieuwe bruid. Het zou moeilijk uit te leggen zijn aan de familie Fields, vooral omdat Arthur altijd streng was.

Maar niets van dit alles deed er nog toe voor Margaret.

Vanaf het moment dat hij met Stella samenkwam, wilde ze Howard niet meer!

Ze pakte haar tas en verspilde geen tijd meer aan hen, "Ik ga naar beneden om de rekening te betalen."

Margaret liep de trap af.

Voor anderen verscheen ze altijd sterk, alleen als ze alleen was, liet ze een beetje emotie zien.

Howard was ooit de man geweest van wie ze diep hield. Haar bruiloft was verpest; hoe kon ze niet van streek zijn?

Ongeveer een jaar geleden had Howard haar verteld dat hij een secretaresse nodig had, en Stella had net internationale handel gestudeerd op de universiteit.

Dus kwam Stella natuurlijk in zijn bedrijf werken en kwam dicht bij hem.

Het moet toen zijn begonnen.

Ze waren de hele tijd samen, en door haar dwaze vertrouwen in Stella had Margaret hen nooit verdacht.

Haar vertrouwen werd de beste voorwaarde voor zijn affaire. Er aan denken was ironisch.

Margaret strompelde de trap af, haar tranen waren allang opgedroogd, maar haar hart deed zo veel pijn dat ze nauwelijks kon ademen.

Ze woonde al sinds haar kindertijd bij iemand anders in huis. Hoewel John goed voor haar zorgde en Layla haar oppervlakkig goed behandelde, begreep alleen zij de voorzichtigheid, bang dat één verkeerde stap anderen haar zou laten afkeuren.

Ze was beleefd tegen iedereen, verbergend haar ware emoties.

Het was Howard die naar haar toe kwam, voor haar zorgde.

Hij opende langzaam zijn hart voor haar.

Hij vertelde haar dat ze zichzelf moest zijn, dat ze al briljant was en ieders liefde verdiende.

Op dat moment was hij als een lichtstraal uit de hemel, die de donkere twintig jaar van haar leven verlichtte.

Margaret werd zonder aarzeling verliefd op hem.

Vijf jaar lang had ze gedroomd van een gezin met hem, een schattig kind krijgen, en samen gelukkig leven.

Maar nu was de droom in duigen gevallen, en de werkelijkheid sloeg haar in het gezicht.

Margaret liep gevoelloos naar de betalingsbalie.

Ze droeg een trouwjurk, wat onderweg veel vreemde blikken aantrok, maar ze had de energie niet om zich erom te bekommeren.

Totdat ze tegen een mannenborst botste en terug in de realiteit werd gebracht.

Margaret keek in paniek omhoog, "Het spijt me!"

De man droeg randloze bril en een eenvoudige witte jas, maar dat kon zijn lange en goed geproportioneerde figuur niet verbergen.

Zijn gelaatstrekken waren diep, vooral de traanmoedervlek onder zijn oog, die erg opvallend was.

Hij bekeek haar van top tot teen en zei op een afstandelijke toon, "Zo ellendig aan het huilen, ben je in de steek gelaten?"

Margaret bloosde, zich beschaamd voelend.

Ze wilde snel weggaan, maar de man hield haar tegen, zijn toon serieus maar op een onverklaarbare manier geruststellend, "Weet je wat de beste manier is om wraak te nemen op iemand die vreemdgaat?"

Margaret was een beetje verbijsterd.

De man moest een dokter in dit ziekenhuis zijn, maar ze was er zeker van dat ze elkaar niet kenden.

Hij doorzag haar situatie in één oogopslag, maar ze begreep niet wat hij bedoelde en had geen energie om met een vreemde te praten.

Margaret duwde hem weg, "Sorry, als je een grap wilt maken, zoek dan iemand anders."

Ze liep snel weg, niet ziend hoe de diepe blik van de man haar volgde.

Na het snel betalen van de rekening en terugkeren naar de zaal, troostte Howard Stella, terwijl hij haar tranen afveegde.

Margaret keek een seconde voordat ze haar blik naar de dokter verlegde.

De voorbereidingen voor de operatie waren gedaan, en John zou zo naar de operatiekamer worden gereden.

Ze volgde instinctief en vroeg, "Dokter, is er enig risico aan deze operatie?"

De man in de witte jas draaide zich om, onthullend diepe ogen met een traanmoedervlek onder één.

Het was de dokter waar ze net beneden tegenaan was gebotst!

Zijn diepe, magnetische stem klonk, "Elke operatie heeft risico's, maar mijn handen kunnen ze minimaliseren."

Het was een arrogante uitspraak, maar op een onverklaarbare manier overtuigend.

In Margaret's verwarring deed hij plotseling een stap dichterbij en fluisterde, "Bovendien zal de operatie niet lang duren. Je kunt goed nadenken over de vraag die ik je beneden stelde."

Hij was uitgesproken en ging de operatiekamer binnen zonder Margaret's reactie af te wachten.

Het rode licht ging al snel aan, en Margaret zat op het bankje in de gang, laat nadenkend over zijn woorden.

Wat is de beste manier om wraak te nemen op iemand die vreemdgaat?

Het moet zijn om zelf ook vreemd te gaan, toch?

Margaret wist niet of ze te veel nadacht.

Ze hadden elkaar net voor het eerst ontmoet; waarom zou hij zulke dingen tegen haar zeggen?

Hij brak zijn belofte niet; de operatie was binnen een uur voorbij.

De operatie verliep goed, maar John was nog niet wakker. Hij werd door een verpleegster naar de zaal gereden voor observatie.

Margaret stond in de zaal, met het gevoel dat iemand naar haar keek. Ze draaide zich om en zag de dokter bij de deur.

"Familielid, kom even naar buiten."

Layla wilde instinctief naar buiten gaan toen ze "familielid" hoorde.

Maar de man voegde er koud aan toe, "Degene die net de rekening ging betalen."

Layla trok haar voet terug, "Margaret, had je een probleem met de betaling?"

Margaret antwoordde niet en liep naar buiten.

"Wat is er aan de hand?"

Ze keek omhoog, slechts reikend tot de borst van de man.

De man, koud en afstandelijk, antwoordde niet, en leidde haar naar het terras van het ziekenhuis.

Daar stonden Howard en Stella samen.

Ze praatten over iets totdat Stella's ogen die van Margaret ontmoetten.

Howard stond met zijn rug naar hen toe en zag niets.

Stella toonde snel een uitdagende blik.

Ze glimlachte plotseling, leunend zachtjes op Howard's schouder, haar ogen gericht op Margaret, alsof ze zei, "Kijk, Howard is nu van mij."

Ze deed het expres, er totaal anders uitziend dan haar eerder zielige zelf!

De dokter naast haar sprak kalm, "Dus, heb je nagedacht over het antwoord op mijn vraag?"