Duivels Heiligen: Taz

*Mijn vrouw gaf me twee zonen. Het leven gaf me jou. – Brute tegen Taz

Jasmine opende haar ogen en keek rond in de vreemde kamer. Haar oom Brute zat aan de rand van haar bed en hield haar hand vast. Hij rustte met zijn wang op zijn arm die op de bedrail lag.

Ze probeerde haar hoofd te bewegen om haar ouders te zoeken. Haar hoofd leek niet te kunnen bewegen. Toen ze haar linkerarm probeerde op te tillen, ontdekte ze dat dat ook niet lukte.

Wat er ook in haar keel zat, het deed pijn en ze wilde het eruit hebben. Toen ze haar rechterhand uit de hand van haar oom trok, werd Brute wakker.

"Niet doen, lieverd," zei hij zachtjes terwijl hij haar hand terug op het bed legde. Hij drukte op de oproepknop aan het lange snoer.

"Verpleegster Williams." Klonk een krakende vrouwenstem. "Hoe kan ik helpen?"

"Ze is wakker," zei Brute terwijl Jasmine verward om zich heen keek.

"Ik laat het de dokter weten," kwam het antwoord.

"Het is oké, lieverd," zei Brute terwijl hij zijn vrouw belde. "Hey schat, ze is wakker."

De deur ging open en Jasmine draaide haar ogen om een oudere man en twee verpleegsters binnen te zien komen. De dokter glimlachte naar haar en gaf de verpleegsters enkele stille instructies.

"Laten we die beademingsbuis eruit halen," zei de grijsharige man zachtjes tegen Jasmine.

De verpleegster gaf zachte instructies aan het zevenjarige meisje en waarschuwde haar dat het ongemakkelijk zou zijn. Daarna werd de voedingsbuis uit haar neus verwijderd.

Jasmine kokhalsde en hoestte schor een moment. Ze probeerde te spreken, maar haar keel deed te veel pijn.

De tweede verpleegster hield een beker met water en een rietje voor Jasmine. "Kleine slokjes, lieverd."

De eerste slok brandde zo erg dat het weer omhoog kwam. Het kleine meisje begon te huilen en haar oom kuste haar slaap.

"Ik weet het, liefje, ik weet het," fluisterde hij tegen haar haar terwijl de tranen vielen.

"Laten we het nog eens proberen, lieverd," moedigde de verpleegster aan.

De tweede slok brandde nog steeds, maar het verzachtte ook terwijl het naar beneden ging.

"Pappa?" fluisterde ze schor terwijl ze naar haar oom keek.

"Je keel zal een tijdje pijnlijk zijn," vertelde de dokter haar terwijl hij de nekkraag verwijderde. "Ik weet dat je vragen hebt, maar laten we proberen niet te praten. Voelt dit beter? Knikt of schudt gewoon je hoofd."

Jasmine knikte terwijl ze bleef huilen.

"Goed. Ik zal een paar tests bestellen," zei hij terwijl hij zijn penlicht pakte en in haar ogen keek. "Kun je het licht volgen? Goed. Doe nu je mond wijd open en laat me binnenin kijken. Hmmmm... precies zoals ik vermoedde."

Hij keek naar de verpleegster die nog in de kamer was. "Deze patiënt heeft dringend een behandeling met chocolade-ijs nodig. Waarschijnlijk moet dit zo snel mogelijk toegediend worden. Nabehandeling minstens twee keer per dag."

"Ik zal de apotheek op de hoogte brengen," antwoordde de verpleegster terwijl ze hem een spuit overhandigde.

"Dit zal helpen tegen de pijn en kan je slaperig maken," zei hij terwijl hij het medicijn in haar infuus injecteerde. "Je zult een paar dagen zacht voedsel moeten eten. Ik hoop dat je van bananenpudding houdt."

Jasmine glimlachte naar hem.

"Ik ben blij dat je besloten hebt om bij ons terug te komen," zei Brute zachtjes terwijl zijn ogen zich vulden met tranen. Hij veegde ze weg en draaide zich om toen haar tante de kamer binnenkwam. "Je bent een geluksvogel."

De dokter liet hen alleen terwijl haar tante haar eigen tranen liet vallen en het kleine meisje omhelsde. Hij benijdde hen niet. Ze moesten de wereld van het kleine meisje verbrijzelen.

Haar ouders, broers en verschillende anderen waren dood. Van de bijna dertig slachtoffers was zij de enige overlevende.