Flits Huwelijk Miljardair

Shelley Harper liep het stadhuis uit met een huwelijksakte in haar hand.

"Dank u wel, meneer Layton!"

Adrian Layton zwaaide met zijn hand en zei: "Ik moet snel naar een klant. Waar ga jij heen? Ik kan je een lift geven als het op mijn route ligt."

Shelley trok haar wenkbrauwen op, verbaasd dat hij had aangeboden haar een lift te geven.

Ze dacht dat Adrian haar haatte.

Drie maanden geleden had Shelley hem per ongeluk naar het ziekenhuis gebracht toen hij in gevaar was. Maar drie maanden later had ze Adrian gedwongen om met haar te trouwen in ruil voor het redden van zijn leven.

Hoewel Adrian had beloofd dat hij onvoorwaardelijk één ding voor Shelley zou doen, zou iedereen die gedwongen werd om met een vreemde te trouwen zich walgen.

"Dank je, maar ik ben hier met de e-bike gekomen. Ga jij maar je zaken regelen." Adrian zei het waarschijnlijk uit beleefdheid en zijn gentleman-achtige opvoeding. Ze zou zichzelf voor schut zetten als ze akkoord ging.

Het was slechts een verstandshuwelijk. Shelley was dankbaar dat Adrian bereid was om met haar te trouwen. Ze zou nooit verwachten dat hij haar zou behandelen zoals een normale echtgenoot dat zou doen.

Adrian keek op zijn horloge. Hij was al te laat. "Oké, dan zie ik je later. Sorry dat ik je niet kan vergezellen op de eerste dag van het huwelijk."

Shelley schudde haar hoofd en zei: "Het is oké." Ze kreeg steeds meer het gevoel dat Adrian een gentleman was.

Adrian knikte en haastte zich naar een gewone auto die aan de kant van de weg geparkeerd stond. Toen hij de deur opende, herinnerde hij zich iets en keek op.

Hij zag dat Shelley haar donsjas had aangetrokken en op een e-bike in de tegenovergestelde richting wegreed.

Ze was snel vertrokken, wat Adrian even deed verstijven!

Toen Shelley hem vroeg om zijn belofte na te komen en met haar te trouwen, dacht Adrian dat ze andere plannen moest hebben.

Maar nu vroeg ze niets en vertrok gewoon.

"Speelt ze hard to get?" dacht Adrian.

Adrian drukte zijn dunne lippen lichtjes op elkaar. Aangezien ze bereid was om verstandig te zijn, zou hij zichzelf niet in de problemen brengen.

Maar aangezien hij met Shelley was getrouwd, zou hij zijn verantwoordelijkheden nakomen.

De voorwaarde was dat Adrian haar zijn ware identiteit niet zou laten weten.

Adrian wendde zijn blik af, opende de deur, startte de auto en vertrok.

Adrian reed naar het volgende kruispunt en zette de auto aan de kant. Hij stapte uit en stapte in een zwarte Maybach die voor hem stond.

Met de deur gesloten, rapporteerde de chauffeur terwijl hij de auto startte: "Meneer Layton, mevrouw Layton lijkt te weten dat u en mevrouw Harper getrouwd zijn."

"Wat is er gebeurd?"

"U verliet het bedrijf vanochtend zonder reden. Uw jongere broer merkte het op en onderzocht mevrouw Harper. Daarna vertelde hij het aan mevrouw Layton."

Adrian lachte spottend en dacht: "Hij kon niet wachten om de wereld te vertellen dat ik met een gewone vrouw ben getrouwd."

"Voordat mevrouw Layton ingrijpt, wis alle sporen die met Shelley te maken hebben. Laat voorlopig niemand weten over ons huwelijk."

"Ja, meneer Layton!"

Adrian tikte met zijn dunne vingers op het autoraam en zei: "Geef hem iets te doen zodat hij niet te veel vrije tijd heeft."

"Ja," antwoordde de chauffeur, en pauzeerde toen. "Moet ik twee mensen sturen om mevrouw Harper te beschermen?"

Adrians ogen werden plotseling koud. Hij fronste en zei: "Oké. Wees voorzichtig. Laat haar mijn identiteit niet weten zodat ze geen ongepaste gedachten krijgt."

Shelley, die van niets wist, was met de e-bike naar het ziekenhuis gekomen.

De winter in Zee Stad kwam eerder dan op andere plaatsen.

De zeebries gemengd met vochtigheid sloeg in Shelley's gezicht alsof het haar hart zou afkoelen.

Door de winterwinden die haar de hele weg hadden geblazen, trok Shelley haar donsjas strak om zich heen. Vergezeld door de wind die door de hal waaide, stopte ze bij de deur van de ICU van de afdeling Neurochirurgie.

Shelley keek door het dunne glazen raam naar de magere oude dame die binnen lag met buizen over haar hele lichaam, en haar ogen werden plotseling rood omrand.

Ze hield haar tranen in en dwong zichzelf te glimlachen.

"Oma, ik ben getrouwd."

Shelley haalde het trouwcertificaat tevoorschijn en plakte het op het glazen raam, alsof Sienna het kon zien.

"Hij is een aardige man. Hij is lang, slank, knap en een echte heer." Hij was gedwongen zijn gunst terug te betalen, maar hij verontschuldigde zich dat hij haar niet kon vergezellen op de eerste dag van hun huwelijk.

"Maak je dus geen zorgen. Het gaat goed met me. Ik hoop dat het ook goed met jou gaat. Geef alsjeblieft niet op, al is het maar voor mij. Jij bent mijn enige familie. Laat me alsjeblieft niet alleen."

Tranen rolden over Shelley's wangen, maar ze slaagde erin te glimlachen omdat Sienna had gezegd dat ze het het leukst vond om Shelley te zien glimlachen.

Shelley praatte nog een tijdje buiten met Sienna en ging toen naar het kantoor van de dokter om naar Sienna's toestand te vragen.

Sienna's behandelend arts was Keith White. Hoewel hij erg jong was, was hij een autoriteit op het gebied van hersenen. Hij duwde het montuur van zijn bril omhoog en zei: "Mevrouw Harper is oud en heeft zoveel meegemaakt. Het is een wonder dat ze gered kon worden.

"Hoewel ze de afgelopen dagen steeds stabieler is geworden, hangt het ervan af of ze wakker kan worden van haar eigen wilskracht."

Haar nagels boorden zich in haar handpalm. Shelley knikte en zei met rode ogen: "Dank u, dokter White. Zorg alsjeblieft goed voor mijn oma. Het maakt niet uit hoe duur de medicijnen zijn, zolang mijn oma maar wakker wordt. Houd me alsjeblieft onmiddellijk op de hoogte als er iets gebeurt."

Shelley was een verlaten wees. Het was Sienna Harper die haar had opgepikt en mee naar huis had genomen. Ze voedde Shelley op en stuurde haar naar school.

Ze wist niet wat er was gebeurd op de dag dat Sienna flauwviel. Shelley hoorde alleen van de buren dat er iemand naar het huis was gekomen en een hevige ruzie had gehad met Sienna. Nadat die persoon was vertrokken, viel Sienna flauw.

Keith opende zijn mond, hij wilde zeggen dat Sienna oud was en de kleinste kans had om wakker te worden, en dat hoe duur de medicijnen ook waren, het niet zou helpen.

Maar toen hij naar Shelley keek, een dun maar sterk meisje, voelde Keith medelijden met haar en slikte hij zijn woorden in.

"Oké. Ik bel je op tijd als er iets gebeurt."

Toen Shelley het ziekenhuis verliet, blies de koude wind plotseling in haar gezicht.

De sombere lucht drukte op haar hoofd, alsof die elk moment zou instorten.

Shelley veegde de tranen van haar gezicht en liep naar haar e-bike. Het leek erop dat er zware sneeuw zou vallen.

Zodra ze de sleutel erin stak, ging haar telefoon plotseling af.

Shelley deed haar handschoenen uit en haalde haar telefoon uit haar zak. Ze was even verbluft toen ze de persoon zag die het bericht had gestuurd.

Het was een persoon zonder opmerking, WhatsApp noemde hem L, en de profielfoto was een donkere nachtelijke hemel.

Het duurde even voordat Shelley zich realiseerde wie deze persoon was.

Het was Adrian, haar nieuwe echtgenoot!

Toen Shelley vertrok nadat ze Adrian had gered, gaf hij haar een visitekaartje en beloofde één ding voor haar onvoorwaardelijk te doen.

Nadat Sienna gestimuleerd was en flauwviel, vroeg de dokter Shelley om zich voor te bereiden op haar dood.

Shelley dacht dat ze in ieder geval Sienna's grootste wens moest vervullen, namelijk Shelley een gezin zien stichten.

Eigenlijk had Shelley aan veel manieren gedacht, maar de meeste mensen weigerden direct toen ze hoorden dat ze een oma had die op de intensive care lag.

Het was Shelley's wanhopige keuze om Adrian te vinden.

Ze voegde hem voorzichtig toe op WhatsApp en meldde haar naam. Onverwacht voegde Adrian haar niet alleen toe, maar stemde hij er onmiddellijk mee in haar te helpen.

Dat was de reden waarom ze getrouwd waren!

L: [Astoria Villas. Het is mijn plek. Als je vandaag vrij bent, kun je er eerst naartoe verhuizen.]

[Koop wat je nodig hebt. Ik heb het vandaag druk en kom misschien laat thuis.]

Adrian had zelfs tweeduizend euro naar haar rekening overgemaakt!

Shelley keek verbaasd naar de berichten en het geld.

Wilde Adrian dat ze samen zouden leven als een echt getrouwd stel?