GECLAIMD DOOR DE LIJFWACHT: Een Mafia Erfgename Romantiek

Ik ben wat je zou noemen de verwende, rijke, adembenemend mooie, enige dochter van de beruchte Gregori Mafia-familie - royalty in de Italiaanse onderwereld.

Het kroonjuweel van bloedbevlekte traditie.

Mijn Papa? Oh, hij is die Gregori. Je weet wel, degene die een burgemeester liet verdwijnen tijdens het diner en toch nog tijd had om mij 's avonds in te stoppen.

Mijn overgrootvader bouwde ons imperium na de Tweede Wereldoorlog - met kogels, bloed en een wijnkelder om u tegen te zeggen.

Ik? Ik groeide op in Gucci gouden zijden lakens en Hermes schandalen.

Noem maar op - Versace fopspenen, Chanel schooluniformen, en een lijfwacht genaamd Marco die ooit een kogel ving voor mijn hond. Ik doe niet aan normaal. Ik doe gala jurken, champagne brunches, privé schermlessen, en discrete steekpenningen om uit de strafstudie te komen op Italië's meest exclusieve kostschool voor meisjes.

Ik ben wat de tabloids achter gesloten deuren "La Principessa Andria" noemen.

De Gregori Prinses. Leuk, toch?

En vandaag? Afstudeerdag. Ik straalde praktisch in Dior en diamanten, zittend achterin mijn op maat gemaakte Maserati met twee geblindeerde SUV's die me volgden als een koninklijke parade. Ik was fanmail aan het openen - want ja, ik krijg fanmail - toen ik het zag.

Geen retouradres.

Geen handtekening.

Slechts één zin:

"Je bent gemarkeerd. De Diablo Mafia eet prinsessen voor ontbijt."

Ik knipperde. Toen knipperde ik weer. Dat moest toch een slechte grap zijn van een verbitterde ex of een jaloerse trut. Maar Marco - die op de comms zat - merkte dat ik midden in het scrollen was gestopt met ademen.

"Signorina? Wat is er aan de hand?" vroeg hij, zijn ogen al de omgeving scannend als een havik in een Armani pak.

"Ik heb net een doodsbedreiging gekregen," zei ik, mijn zonnebril optillend, "in Arial. Kun je het je voorstellen? Vermoord me tenminste met wat typografie."

Binnen vijf minuten was mijn konvooi omgedraaid alsof we een bom ontweken.

En tegen de tijd dat ik bij de familievilla in het Comomeer aankwam, huilde Mama in haar parels en had Papa zijn tweede telefoon tegen de marmeren open haard gegooid.

"De Diablos?" schreeuwde hij, ijsberend als een man die persoonlijk rivalen had onthoofd maar niet kon omgaan met zijn dochter die op een hitlijst stond. "Ze zouden het niet durven! Dit is Gregori-territorium!"

"Papa, je zegt dat alsof we hun magazijn niet hebben opgeblazen afgelopen kerst als een soort gestoorde versie van Secret Santa," antwoordde ik, nippend aan mijn geïmporteerde kokoswater met een opgetrokken wenkbrauw.

Mijn moeder snikte naast me. "We hadden haar naar dat klooster in Zwitserland moeten sturen," jammerde ze, haar rozenkrans vasthoudend die natuurlijk diamanten had in plaats van kralen. "Ze had kaas kunnen leren maken en geen oorlog!"

Maar mijn vader wilde er niets van weten. "Nee. Nee, ze blijft hier. We verdubbelen de bewaking. Versterken de villa. Ik bel Luca."

Iedereen verstijfde.

Verdomme!

Luca. Niet hij! Alsjeblieft!

De laatste keer dat Papa die naam zei, verliet de ziel van een man zijn lichaam zonder formeel afscheid.

"Bedoel je Luca Bianchi?" vroeg ik, een wenkbrauw optrekkend. "De Schaduwprins van Napels? De 'ik-dood-met-mijn-pinkring' kerel? Vertrouw je hem met mij?"

Papa keek niet op van zijn burner telefoon. "Hij is me een gunst verschuldigd. En hij is de enige die je in leven kan houden."

Mama liet een kreet horen alsof we een begrafenis hielden. Ik rolde met mijn ogen.

"Mag ik tenminste afstuderen voordat we volledig La Femme Nikita gaan?" vroeg ik. "Of moet ik mijn diploma foto's maken in Kevlar?"

Ze negeerden me. Natuurlijk deden ze dat.

Want als je de prinses bent van Italië's meest gevreesde maffia-dynastie, wordt je stem slechts half gehoord... totdat je schreeuwt.

Maar hier is het ding:

Ze hadden mij eerst moeten vragen.

Want niemand rotzooit met mijn familie.

En niemand—niemand—bedreigt deze Gregori-meid en leeft om erover op te scheppen.

Laat de Diablos maar komen.

Ik heb stiletto's, lef en een vendetta.

Die nacht arriveerde hij als een verdomde orkaan, gehuld in kasjmier en arrogantie.

Luca Bianchi.

De Schaduwprins van Napels. De man, de mythe, de absolute wandelende hoofdpijn in een op maat gemaakt zwart pak en een houding die steden kon doen branden. En helaas, dezelfde man die mijn Papa vertrouwde om "me in leven te houden." Alsof ik een antieke vaas was die bubbeltjesplastic en weinig licht nodig had.

Hij liep de kamer binnen alsof hij eigenaar was van de Gregori-villa. Klopte niet. Pauzeerde niet. Hij liep gewoon Papa's privéstudie binnen alsof de marmeren vloeren waren uitgerold voor zijn zelfvoldane, perfect gepoetste leren schoenen.

En toen onze ogen elkaar ontmoetten?

Ugh.

Zijn blauwe ogen leken nog steeds gesmeed uit bevroren arrogantie en pokeravonden met hoge inzet. En die spieren? Gesculpt door een wrede Romeinse god met te veel tijd en te weinig fatsoen. De brutaliteit. De zelfvoldaanheid. Ik bedoel—hoe durft iemand overal een expert in te zijn? Hij kon een man tussen de ogen schieten, een speedboot blinddoek rijden, mijn moeder charmeren om familierecepten over te dragen, en blijkbaar bas spelen in een jazzband? Hij werkte waarschijnlijk ook als Michelin-chef. Walgelijk.

En om het nog erger te maken?

Hij negeerde me.

Ik stond daar—gehuld in zijde, met rode lippenstift, eruitziend als een bedreiging verpakt in Cartier—en hij keek niet eens naar me. Hij gaf mijn Papa alleen een knikje, nam het glas wijn dat hem werd aangereikt als een antiheld uit een Griekse tragedie, en liet zich op de donkerfluwelen bank vallen alsof hij daar thuishoorde.

Ik kookte van woede.

“Pardon,” zei ik, terwijl ik mijn haar als een wapen omdraaide en voor hem stampte op vier-inch Louboutins, “denk je dat ik onzichtbaar ben? Of gewoon irrelevant nu je weer speelt voor lijfwacht?”

Luca hief zijn ogen op—die ogen—en nam een langzame, neerbuigende slok wijn. “Hallo, Andria.”

God. Zijn stem. Diep. Glad. Zelfvoldaan. Zo zelfvoldaan dat het in minstens drie landen illegaal zou moeten zijn.

“Ik zie dat de driftbuien zijn gerijpt als goede wijn,” voegde hij eraan toe met een luie grijns.

Ik ontplofte bijna.

“Driftbui?” hijgde ik, handen in mijn zij. “Dit is geen driftbui, Luca. Dit is woede. Omdat blijkbaar mijn leven in gevaar is, en in plaats van een getrainde huurmoordenaar te sturen of letterlijk iemand bekwaam, besloot Papa zijn favoriete gouden jongen uit het zuiden erbij te slepen. Die nog steeds denkt dat ik tien jaar oud ben en geobsedeerd door zijn stomme motor.”

Hij trok een wenkbrauw op. “Was je dat niet?”

“Ik dacht ook dat pindakaas een voedselgroep was en probeerde onze chauffeur twee keer te trouwen. Ik ben geëvolueerd.”

Hij lachte.

Ik haatte dat hij lachte.

“Kijk, Signorina Gregori,” zei hij, terwijl hij de wijn neerzette en opstond tot zijn volle, irritante lengte, “je mag dan een designer garderobe hebben en genoeg lef om een klein land te runnen, maar dit is een serieuze situatie. De Diablos sturen geen waarschuwingen tenzij ze het menen. Dus tenzij je plotseling kogelvrij bent geworden of getraind in tactische oorlogsvoering, zul je naar me luisteren.”