Geketend (De Heren Serie)

Dit is het eerste boek in een serie boeken die qua inhoud erg op elkaar zullen lijken. Deze serie zal donkerder zijn dan mijn andere boeken en het is misschien niet voor iedereen geschikt. Dit boek is een donkere romantiek, een reverse harem verhaal (wat betekent dat het meisje in dit boek een relatie zal hebben met meer dan één man). Er zullen elementen van BDSM, bloed- en messen spel, voortplantingsfetisj en andere soorten fetisjen zijn. Marteling, ontvoering en andere gewelddadige handelingen zullen in dit boek voorkomen. Beschouw dit als je triggerwaarschuwing. Het boek bevat triggers van begin tot eind en ik zal ze niet aan het begin van elk hoofdstuk opsommen. Als je besluit verder te gaan, was dit je waarschuwing en hoop ik dat je van het verhaal zult genieten.

Angel

Voor de honderdste keer in het laatste half uur kijk ik over mijn schouder om er zeker van te zijn dat niemand me volgt. Ik loop snel over de drukke straat, probeer oogcontact met iedereen te vermijden en wil niet opgemerkt worden. Als dochter van een van de machtigste hertogen in Veross City ben ik gemakkelijk te herkennen. Het is niet zo dat ik van huis wil weglopen, maar wat moet ik anders doen als mijn vader wil dat ik met Carlos de la Torre trouw?

Carlos, die ook een hertog is, is niet alleen vijfentwintig jaar ouder dan ik—hij is ongeveer even oud als mijn vader—maar hij kent me al sinds ik een kind was. Elke keer dat hij mijn ouders kwam bezoeken, bracht hij meestal speelgoed en snoepjes voor me mee, totdat ik zestien werd en hij bloemen begon te brengen. Kort daarna werden er wekelijks cadeaus naar het landhuis gestuurd. Terwijl ik het eng en ongepast vond, begon mijn vader te denken dat trouwen met Carlos misschien geen slecht idee zou zijn.

Ik stop bij een kruispunt en kijk achterom voordat ik de straat oversteek, hopend dat Carlos' mannen me niet hebben gevonden. Als ze me vinden... ik wil niet eens denken aan wat Carlos met me zou doen. Ik moet niet alleen een plek vinden om me te verstoppen, maar ik moet ook weg uit Veross City. Weg van Carlos. Vandaag nog.

Zelfs nu, zes jaar na het eerste gesprek van mijn vader over mijn huwelijk met Carlos, kan ik nog steeds niet geloven dat hij zoiets met me zou doen. Hoewel de hertogen het geheim proberen te houden, weet iedereen dat Carlos een sadist is die ervan houdt de vrouwen met wie hij slaapt te martelen. Zijn martelmethoden zijn zo ernstig dat hij in de afgelopen vijftien jaar meer dan honderd vrouwen heeft gedood. Althans, dat zeggen de geruchten. Drie van hen waren getrouwd met hem op het moment van hun dood. Hij is nog steeds vrij om te doen wat hij wil omdat meer dan de helft van de politie en rechters in de stad door de hertogen wordt gecontroleerd. De andere helft wordt door de heren gecontroleerd.

Ongeveer drie maanden geleden nodigde mijn vader Carlos uit voor het diner. Ik wist niet dat ik die avond zijn verloofde zou worden. Toen er een ring aan mijn vinger werd gedwongen, was ik te verbijsterd om iets te zeggen. En toen hij probeerde me te kussen, kostte het me al mijn zelfbeheersing om hem niet te slaan. Nadat Carlos vertrok, vroeg ik mijn vader, smeekte ik hem zelfs, om me niet te dwingen te trouwen met een man van wie ik niet hield, maar mijn woorden waren zinloos.

Ik hoef niemand te vertellen hoe mijn leven zou zijn als ik Carlos' vrouw zou worden. Het zou een wonder zijn als ik onze eerste huwelijksverjaardag zou halen. En het idee om met hem te moeten slapen maakt me misselijk.

“Het is de weg van de hertogen, Angel. Elke dochter die geboren wordt uit een hertog moet trouwen met iemand binnen onze Orde. Iemand die door de familie van de toekomstige bruid is gekozen. Ik heb Carlos gekozen om je echtgenoot te zijn. Je zult met hem trouwen, hem kinderen geven, en in ruil daarvoor zul je een leven vol luxe hebben,” vertelde mijn vader me toen ik bleef aandringen op het verbreken van de verloving.

Niet dat ik niet protesteerde. “Ik hou niet van hem!” zei ik, maar het viel in dovemansoren. “En je weet wat hij al die arme vrouwen heeft aangedaan! Hoe kun je me dwingen met hem te trouwen?”

Mijn vader lachte. “Denk je dat ik van je moeder hield toen ik met haar trouwde? Mijn vader vertelde me wie mijn vrouw zou zijn, en ik gehoorzaamde. En met de tijd leerde ik heel veel van haar te houden. Het zal hetzelfde zijn voor Carlos en jou. En er is geen bewijs dat het Carlos was die hen heeft gedood!”

Natuurlijk was er geen bewijs. De hertogen zorgden ervoor dat het verdween, want Carlos is niet alleen zeer machtig, maar ook een toekomstige Patriarch.

Mijn vader hield heel veel van mijn moeder, en zelfs nu, tien jaar na het tragische ongeluk dat haar leven kostte, rouwt hij nog steeds om haar. Maar Carlos is niet zoals mijn vader. Niet alleen zou hij nooit van me houden, ik twijfel er niet aan dat hij me ernstig zou verwonden.

Sinds mijn verloving heeft Carlos mijn bewegingsvrijheid beperkt. Ik mag alleen naar buiten als hij het toestaat. Als ik een wandeling door de tuin wil maken, moet ik hem eerst bellen. Hij heeft zelfs twee lijfwachten ingehuurd om elke beweging die ik maak in de gaten te houden. Winkelen was vroeger leuk; nu is het een nachtmerrie.

“Voor je veiligheid, Muñeca. Je weet dat ik een belangrijk man ben. Veel mensen zouden je willen schaden omdat je mijn verloofde bent,” zei Carlos de dag dat hij de lijfwachten inhuurde.

Carlos mag dan machtig zijn en veel connecties hebben, ik weiger met hem te trouwen. Ik ben al dagen mijn ontsnapping aan het plannen en eindelijk, vandaag, kan ik het in werking stellen.

Met als reden dat ik dingen voor de bruiloft moet kopen, kon ik eindelijk naar het winkelcentrum. Eenmaal daar was het niet erg moeilijk om Carlos' mannen te misleiden. Ik hoefde alleen maar te doen alsof ik ongesteld werd en erge krampen had. De lijfwachten reageerden precies zoals ik had verwacht—alsof het einde van de wereld was aangebroken. Dus deed ik wat elke vrouw tijdens haar menstruatie zou doen—naar de apotheek gaan om hygiëneproducten te kopen voordat ik naar het toilet ging. Een kleine commotie in een nabijgelegen winkel was genoeg om de lijfwachten even af te leiden en voor mij om in de menigte te verdwijnen. Een uitgang vinden was niet zo moeilijk, en voordat ik het winkelcentrum verliet, gooide ik mijn telefoon en de ring in een prullenbak. Nadat ik wat geld had opgenomen bij een geldautomaat, gooide ik ook mijn creditcard weg, bang dat ik opgespoord kon worden als ik die bij me hield.

Dat gebeurde ongeveer een uur geleden, en sindsdien loop ik door de stad, nadenkend over een manier om de stad uit te komen. Het geld dat ik heb is niet genoeg om ver te komen, niet nu Carlos ongetwijfeld naar me op zoek is.

Terwijl ik de straat oversteek, zie ik iets dat mijn interesse wekt—Alanes Tech Company—het grootste technologiebedrijf van het land.

Ik denk dat ik zojuist een oplossing voor mijn problemen heb gevonden.

Na diep adem te hebben gehaald en mijn handen over mijn kleren te hebben gestreken om eventuele kreukels weg te werken, betreed ik de lobby van het bedrijf samen met een groep medewerkers.

In het midden staat een groot aquarium, waarin zeldzame exotische soorten zwemmen. De receptie bevindt zich aan het einde van de lobby. De twee beveiligingsbeambten zien me, en voordat ze me kunnen vragen wie ik ben en wat ik wil, loop ik naar de receptie. Een vrouw met blond haar en lange roze nagels zit achter de balie, haar ogen vastgeplakt aan het scherm van een computer.

“Hallo.” De vrouw kijkt op naar me. Met mijn beste glimlach zeg ik, “Ik zou graag meneer Alekos Raptou willen spreken.”

Ze vernauwt haar ogen en kijkt me aan vanonder lange, nepwimpers alsof ze probeert te achterhalen wie ik ben. “Heeft u een afspraak met meneer Raptou?”

Ik had moeten weten dat ik een afspraak nodig had. Als ik niet zo wanhopig was, zou ik het bedrijf niet eens zijn binnengegaan. Maar ik moet Alekos zien, wat er ook gebeurt. “Dat heb ik niet. Maar dit is belangrijk.” Ik kan niet geloven hoe wanhopig ik klink.

De vrouw kijkt me verontschuldigend aan. “Het spijt me. Zonder afspraak kunt u meneer Alekos niet zien.”

Hoe kan ik haar overtuigen... ummm...

Haar naamplaatje laat me weten dat ze Cherry heet.

“Meneer Alekos en ik gingen naar dezelfde middelbare school. Zeg hem dat Angelica Hernandez hem zoekt.”

Cherry lijkt niet overtuigd. Niet dat ik het haar kwalijk neem. “Je bent niet de eerste die dat zegt. Als ik een cent kreeg voor elke vrouw die beweerde meneer Raptou te kennen, zou ik nu rijk zijn.”

Zoveel, hè? Alekos is een van de rijkste mannen in de stad. Om nog maar te zwijgen van het feit dat hij single, machtig en knap is. Vrouwen zwermen om hem heen als bijen naar bloemen.

Wanneer ik zeg, “Ik heb niets te winnen door tegen je te liegen,” snuift Cherry.