Gekroond door het Lot

Skye's POV

"Het Jachtfestival is onze meest heilige traditie. Vanavond vieren we onze kracht, onze snelheid, onze ware natuur als wolven." begon Alpha James. Zijn stem droeg over de open plek. "Vanavond jagen we zoals onze voorouders dat deden. We bewijzen dat we ons erfgoed waardig zijn."

Onze adem vormde wolkjes in de ijzige Alaskaanse lucht terwijl de hele Frostshadow Pack zich verzamelde rond het enorme vreugdevuur.

Alpha James stond voor ons. Zijn krachtige gestalte was afgetekend tegen de vlammen. Leon, zijn zoon, stond aan zijn rechterkant. Hij was lang en trots. Die doordringende blauwe ogen leken door iedereen heen te kijken.

Nu begonnen de packleden om me heen te veranderen. Menselijke vormen smolten in krachtige wolvengestalten. Sommigen waren enorm, zoals Leon's donkerbruine wolf. Anderen waren kleiner maar niet minder intimiderend.

Al snel waren er slechts drie groepen in de open plek. De ouderen die ervoor kozen niet te jagen. De kinderen die te jong waren om deel te nemen. En ik. De volwassene zonder wolf.

"Skye," Alpha James naderde. "Aangezien dit je eerste Jachtfestival als volwassene is, mag je dit gebruiken."

Hij stak zijn arm uit en bood me een jachtgeweer aan.

Fluisteringen gingen door de resterende menigte. Dit was ongekend. Wapens waren doorgaans niet toegestaan tijdens het Jachtfestival.

"Dank u, Alpha," zei ik. Ik accepteerde het geweer met vaste handen, ondanks de vernedering die in mijn borst brandde.

"Succes," zei hij, maar zijn ogen hielden medelijden.

Terwijl de wolven in het bos verdwenen, voelde ik het gewicht van sympathieke blikken. Iedereen geloofde dat ik zou falen. Dat ik met lege handen zou terugkeren.

Ik klemde het geweer steviger vast. Ik zal hen het tegendeel bewijzen.

Middernacht vond me diep in het bos. Ik was alleen met het geweer en mijn vastberadenheid. De volle maan verlichtte de sneeuw met een buitenaardse gloed. Het veranderde het landschap in een zee van zilver en schaduw.

Mijn adem vormde kristallen in de lucht terwijl ik een sneeuwschoenhaas door het struikgewas volgde.

Niet de meest indrukwekkende prooi, maar het zou iets zijn. Beter dan met lege handen terugkeren.

Ik positioneerde mezelf achter een omgevallen boomstam. Ik richtte langs de loop terwijl de haas pauzeerde om aan blootliggende schors te knabbelen. Mijn vinger spande zich om de trekker.

Toen sloeg het toe. Een geur zo krachtig dat het me duizelig maakte.

Den en sneeuw en iets wilds dat ik niet kon benoemen. De geur drong mijn zintuigen binnen. Het was overweldigend in zijn intensiteit. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Mijn neus was nog nooit zo gevoelig geweest.

Mijn hart bonsde tegen mijn ribben terwijl het besef doordrong. Dit was wat ze hadden beschreven. Dit was wat er gebeurde als je je partner vond.

Maar dit kan niet gebeuren.

Zonder mijn wolf zou ik de geur van een partner niet moeten kunnen detecteren. Toch was ik hier. Aangetrokken door een onzichtbare draad die ik niet kon verklaren of weerstaan.

De geur trok me dieper het bos in. Het leidde me weg van de bekende jachtgronden van de Frostshadow Pack.

Misschien was dit een teken dat mijn wolf eindelijk kwam.

De geur werd onvoorstelbaar sterker. Het maakte me duizelig door zijn intensiteit. Ik sloot mijn ogen, probeerde mezelf te stabiliseren.

Toen ik mijn ogen weer opende, verdwenen alle gedachten aan partners en wolven in een oogwenk.

Ik vond geen partner. Alleen een monster...

Niet twintig meter verderop stond een enorme grizzlybeer, zijn adem zichtbaar in de koude nachtelijke lucht.

In het maanlicht kon ik de zilveren punten van zijn bruine vacht zien, de enorme poten die me met één klap konden verscheuren.

Ik was ver van het jachtgebied van de roedel afgedwaald, ver van enige hulp. En zonder mijn wolf was ik slechts een menselijk meisje dat een van de gevaarlijkste roofdieren van de natuur onder ogen moest zien.

"Oh God, nee..."

De beer viel op vier poten en deed een stap naar me toe.

Ik draaide me om en rende weg, mijn laarzen slipten op de met sneeuw bedekte grond. Achter me hoorde ik de hijgende adem van de beer, het geluid van zijn enorme lichaam dat door het struikgewas brak.

Mijn voet bleef haken aan een blootliggende wortel die onder de sneeuw verborgen lag, en ik viel hard neer.

Het geweer—het cadeau van Alpha James dat ik bijna vergeten was—tuimelde in de sneeuw naast me. Terwijl het gegrom van de beer dichterbij kwam, sloten mijn vingers zich om het koude metaal van het geweer.

Ik rolde op mijn rug en hief het geweer met trillende handen.

Ik schoot.

Een keer. Twee keer. Drie keer.

De knallen weerklonken door het stille bos, elke schot liet mijn armen trillen. De beer brulde, maar bleef komen.

Ik kneep mijn ogen dicht, zeker dat ik op het punt stond te sterven.

Toen kwam er een geluid dat ik niet had verwacht—de pijnlijke brul van de beer, gevolgd door een zware plof.

Had ik hem echt geraakt? Had ik een grizzlybeer neergehaald?

Mijn ogen schoten open. In het zilveren maanlicht zag ik niet alleen de gevallen beer, maar ook de enorme bruine wolf die eroverheen stond, zijn tanden ontbloot in een stille snauw. Bloed kleefde aan de vacht rond zijn snuit, bewijs van zijn aanval op de beer.

Ik kende die wolf.

"Leon," fluisterde ik.

Het hoofd van de wolf draaide naar me toe, die blauwe ogen ontmoetten de mijne.

Ik zou me opgelucht moeten voelen. Dankbaar.

Leon had mijn leven gered.

"Dank je, Leon!" riep ik, terwijl ik door de sneeuw naar hem toe ging. Mijn stem brak van emotie. "Als je niet was gekomen, was ik zeker dood geweest. Je zult zeker de kampioen van dit Jachtfestival zijn!"

Maar toen ik dichterbij kwam, maakte iets in zijn ijsblauwe wolvenogen dat ik stopte. Er was geen warmte daar. In plaats daarvan was zijn blik koud, bijna... afstandelijk.

Voordat ik zijn uitdrukking kon ontcijferen, begon Leon te veranderen. De transformatie was vloeiend en gracieus—vacht die terugtrok in huid, botten en spieren die zich herschikten onder het bleke maanlicht.

Ik had mensen eerder zien veranderen, natuurlijk, maar iets aan het kijken naar Leon's transformatie liet warmte naar mijn wangen stijgen.

Leon stond minstens zes voet twee, zijn lange gestalte domineerde de open plek. Zijn gouden haar, nu verward door de transformatie, ving het maanlicht als gesponnen zilver. De gedefinieerde spieren van zijn borst en buik golfden bij elke ademhaling, een bewijs van jaren training en zijn Alpha bloedlijn.

Geen wonder dat Leon de fantasie was van bijna elk meisje in de roedel. Zelfs Maya, het populairste meisje in onze roedel, wist dat hij niet haar partner was maar hing toch om hem heen als een mot naar een vlam.

Toen ik nu naar hem keek, sterk en volledig naakt, sloeg ik eindelijk mijn blik neer in verlegenheid.

Maar het was niet alleen mijn gezicht dat brandde; een vreemde warmte roerde zich in mijn onderbuik, een gevoel dat ik nog nooit eerder had gevoeld. Warmte en vochtigheid verzamelden zich tussen mijn benen.

Toen raakte de geur me weer—sterker, bedwelmender dan voorheen. Dennen en sneeuw en wildheid, maar nu met een andere toon. Iets metaalachtigs. Bloed.

Kon hij echt mijn partner zijn?

Ik vroeg me af, mijn hart racete terwijl de geur me omhulde. Wacht, er is iets anders. Deze bloedgeur... het is niet van de beer.

Langzaam hief ik mijn ogen terug naar Leon en bevroor in afschuw. Daar, op zijn linkerschouder, was een onmiskenbare wond—een kogelgat dat langzaam aan het sluiten was.

In mijn paniek had ik wild op de beer geschoten... en Leon geraakt.