Het Contracthuisdier van de Miljardair

"Je hebt me VERKOCHT?" zei Emma, haar stem vol walging.

"Hij betaalde $50.000 voor je. Wat kan ik doen? Je bent gekocht en betaald," zei Jane, Emma's stiefmoeder.

"Ik ga niet trouwen."

"Oh, jawel! Hij heeft ons al betaald! Nadat je bent afgestudeerd, ga je trouwen. Ik heb eindelijk een man gevonden die akkoord is gegaan."

Jane pakte een foto van een oudere man. Kaal, dik, lelijk. Hij was minstens vijftig jaar oud. Emma was pas eenentwintig.

Emma's woede borrelde over. "Ik heb een vriend! Ik ben niet van jou om te verkopen! Je had Anna aan deze oude man kunnen verkopen!"

Voordat Emma adem kon halen, sloeg Jane haar hard in het gezicht.

"Stomme trut! Hij heeft al voor je betaald! En het geld is al op! Je gaat met hem trouwen of ik moet het huis verkopen!"

"Je mag blij zijn dat iemand denkt dat je überhaupt iets waard bent," plaagde Anna.

"Je gaat het huis niet verkopen, en ik ga niet met die man trouwen! Ik betaal dat geld zelf wel terug!" Zonder haar spullen stormde Emma het huis uit, de regen in.

Jane was een gemene trut, maar dit was een dieptepunt.

Emma was verkocht. Ze wilde huilen en schreeuwen tegelijk. Haar tranen vermengden zich met de regen, en na een tijdje kon ze het verschil niet meer zien.

Matt, dacht ze. Ik moet hem zien.

Bij hem in de buurt zijn maakte altijd alles beter. Matt had een manier om de slechte gevoelens te laten verdwijnen. Hij was degene met wie ze zou trouwen na haar afstuderen. Niet een of andere perverse oude man. Hij kwam uit een rijke familie. Misschien konden ze haar hiermee helpen.

Ze stormde weg en liep naar Matt's studentenhuis. De regen stopte plotseling. Eigenlijk zou ze niet naar huis gaan als het vanmiddag niet stortregende.

Het laatste wat Emma wilde doen was naar huis gaan. Het was geen thuis. Tenminste niet voor haar. Ze had haar moeder verloren toen ze jong was, en haar vader was sindsdien in verschillende stadia van dronkenschap. In een van zijn nuchtere momenten was hij hertrouwd. Jane was in het begin aardig. Ze kwam met haar eigen dochter, Anna. En de uitbreiding van de familie leek goed te doen voor haar vader. Voor een tijdje in ieder geval. Al snel was hij weer terug bij zijn oude gewoontes. Hij was dronken vanaf 9:00 uur 's ochtends. Hij deed hen nooit pijn of zoiets. Jane zorgde daarvoor. Zij was het kwaad in persoon.

Emma was een dienaar geworden in haar eigen huis. Haar vader leefde in een voortdurende dronken roes. Emma wist niet zeker of hij er nog wel was. Jane maakte daar misbruik van en dwong Emma om alles te doen. Jane en Anna deden nooit iets. Tenzij het natuurlijk tegen Emma was.

Het zien van haar huis was bitterzoet. Terwijl het de kostbare herinneringen van haar jeugd bevatte, hield het ook het diepe trauma van het misbruik dat Jane haar aandeed. De koude regen doordrenkte haar tot op haar ziel.

"Gewoon snel in en uit," verzekerde Emma zichzelf vanmiddag voordat ze het huis binnenging. Ze liep naar de achterdeur en bad dat die niet op slot zou zijn.

Toen ze dichterbij kwam, drongen bekende geluiden tot haar door.

"Jij waardeloze zak stront! Waarom ga je niet gewoon dood? Je bent niets waard voor mij levend!" Jane's venijnige geschreeuw deed het huis trillen.

Dit huis was ooit zo'n gelukkige plek. Die vreugde bestond nu alleen nog in Emma's herinnering. Het huis was donker en verlaten. Jane's geschreeuw en het gebrom van de tv overstemde de geluiden van Emma die rondsluipte. Of dat dacht ze tenminste.

Net toen ze haar kamer bereikte, vlogen er armen om haar middel.

"Emma! Sluip je hier rond in het donker! Wat denk je dat je aan het doen bent?" gilde Anna terwijl haar armen zich strakker om Emma's lichaam sloten.

Emma's lichaam verstijfde. Dit was het laatste wat ze wilde.

Jane was gemeen, maar Anna was geen haar beter. Ze liftte vaak mee op Jane's wreedheid. Anna gedijde erop. "Mam! Kijk eens wie ons probeert te ontwijken!"

Jane marcheerde de woonkamer uit en haar ogen vernauwden zich naar Emma.

"Wat moet je hier?" krijste ze. Anna liet los en giechelde met kwaadaardige vreugde.

"Ik heb wat van mijn spullen nodig," zuchtte Emma.

"Jij en die nietsnut van een vader van je doen niets anders dan nemen, nemen, nemen! Geen van jullie draagt iets bij aan dit gezin! Ik heb ons de afgelopen tien jaar overeind gehouden! En jij! Jij bent zo'n verschrikkelijke last!"

"Ik werk drie parttime banen terwijl ik fulltime naar school ga! Ik betaal je $500 per maand! Ik maak elk weekend dit huis schoon! Wat wil je nog meer van me?" antwoordde Emma.

"De prijzen stijgen. Ben je niet geacht opgeleid te zijn? Je vader heeft ons in zoveel schulden gestoken! Ik kan niets meer betalen!"

Emma was deze discussie zat. Ze was koud en nat. Ze wilde gewoon weg.

"Ik heb de energie niet om dit met je te doen. Ik ga gewoon mijn spullen pakken en vertrekken—"

Haar gedachte werd onderbroken door de plotselinge regen. Ze moest door de storm rennen, en met water dat overal opspatte, bereikte ze uiteindelijk Matt's studentenhuis. Emma klopte op de deur en wachtte. De deur ging open en ze hoopte haar redding aan de andere kant te zien.

"Matt! Ik—" ze stopte abrupt toen Matt's kamergenoot daar stond. "Oh, sorry dat ik je stoor."

"Emma, je bent doorweekt. Gaat het wel goed met je?"

"Ja, sorry. Is Matt hier? Ik moet hem zien."

"Hij is..." zei zijn kamergenoot. Zijn hand krabde aan de achterkant van zijn hoofd en hij keek naar beneden. "Hij is... hij is er niet. Hij rende net weg. Zei dat hij het druk had met... iets."

Emma voelde zich slecht. Matt stond onder veel druk van zijn familie en was meestal bezig om aan hun verwachtingen te voldoen. Ze had beter moeten weten dan zomaar onaangekondigd op te komen dagen.

"Oh. Dat is oké. Ik begrijp het. Bedankt. Ik probeer het later wel," glimlachte ze en draaide zich om om te vertrekken.

"Emma?"

"Ja?" Emma draaide zich om en zag Matt's kamergenoot naar haar reiken met een droevige blik op zijn gezicht. Hij leek ergens mee te worstelen, maar schudde toen zijn hoofd alsof hij van gedachten was veranderd.

"Het is niets. Wees voorzichtig daarbuiten, ja?" Hij glimlachte en sloot toen de deur.

Emma sjokte terug naar haar studentenhuis, zwaar van water, verdriet en spijt. Naakte was het dan maar, grapte ze tegen zichzelf. Na wat de langste dag van haar leven leek, kwam ze eindelijk terug bij haar studentenflat. Toen ze dichter bij haar kamer kwam, dacht ze haar naam te horen.

"Wat kan er vandaag nog meer gebeuren?" fluisterde ze tegen zichzelf. Toen ze dichterbij kwam, werden de stemmen duidelijker.

"Kom op, Matt," klonk een misselijkmakend zoete stem. "Je zult uiteindelijk tussen ons moeten kiezen. Vertel me, schat. Wie van ons is het? Wie hou je echt van?"