Het Spijt van de CEO: de Geheime Tweeling van zijn Verloren Vrouw

ARIA

De misselijkheid overviel me opnieuw in de wachtkamer. Al een week voelde ik me verschrikkelijk—uitgeput, duizelig, niet in staat om te eten.

"Mevrouw Taylor?" riep de verpleegkundige.

Dr. Stevens liet bloedonderzoek doen. Twintig minuten later kwam ze terug met mijn dossier.

"U bent zwanger. Zes weken."

De kamer tolde. Ik klemde me vast aan de stoel, mijn oude rugblessure deed pijn.

"Dat is onmogelijk."

"Het bloedonderzoek is doorslaggevend." Ze schoof het verslag naar me toe.

Ik staarde ernaar. Zwanger. Blakes kind.

"Als iemand het vraagt, wilt u het dan alsjeblieft aan niemand vertellen," zei ik snel. "Dit is privé, oké?"

"Natuurlijk. Maar plan alstublieft snel een vervolgafspraak."

"Zal ik doen," loog ik.

In de lift raakte ik mijn platte buik aan. Een kind. Die gedachte had vreugde moeten brengen. In plaats daarvan voelde ik alleen maar angst. Blake had het duidelijk gemaakt—onze regeling was tijdelijk. Zakelijk, niet persoonlijk.

En een kind was de ultieme complicatie.

Buiten het ziekenhuis sneed de herfstwind door mijn jas. Ik bleef er even staan en keek hoe andere patiënten kwamen en gingen met hun families. Sommigen hielden elkaars hand vast. Sommigen lachten samen.

Ik was alleen.

Mijn telefoon trilde. Drie gemiste oproepen van Jack.

"Aria, waar ben je?" fluisterde hij toen ik terugbelde. "Meneer Morgan wacht al dertig minuten. Hij is woedend. De CFO is net huilend zijn kantoor uitgelopen."

Ik drukte mijn hand tegen mijn onderbuik. Het spijt me, kleintje. Je vader weet niet dat je bestaat.

Twintig minuten later stond ik buiten de deur van Blakes kantoor en haalde diep adem voordat ik aanklopte.

Blake stond bij de ramen van zijn kantoor, zijn rug stijf. De middagzon wierp lange schaduwen over zijn mahoniehouten bureau.

"Je bent vijfendertig minuten te laat." Zijn stem was koud. Hij draaide zich niet om.

"Mijn excuses. Ik had een medische afspraak."

"Je hebt het niet in mijn agenda gezet." Nu draaide hij zich om, ijsblauwe ogen die me doorkliefden. "Jouw taak is mijn agenda te beheren, Aria. Niet hem te verstoren."

"Ja, meneer Morgan."

"Vanavond om zeven uur wonen we het liefdadigheidsgala van de familie Carter bij."

Ik slikte moeizaam. "Ik voel me niet goed. Zou ik—"

"Vraag je het of vertel je het me?" Hij ging zitten en leunde achterover. "Want als je het vraagt, is het antwoord nee."

Altijd zo koud.

"Ik zal klaar zijn," zei ik zacht.

"De Carters zijn belangrijke partners. Productiecontracten ter waarde van miljoenen. Je glimlacht, bent beleefd en onthoudt dat je daar bent als mijn vrouw." Hij pakte een pen op en stuurde me weg. "Kom niet weer te laat."

Toen ik zijn kantoor verliet, dacht ik aan die nacht drie jaar geleden—de nacht die alles veranderde.

Ik bediende op een feest van de familie Morgan. Mijn moeder Christine had het werk geregeld—als straf omdat ik Emma Grant opnieuw had beledigd.

De volgende ochtend werd ik wakker in Blakes suite.

Ze zeiden dat ik hem had gedrogeerd. Dat ik in zijn bed was gekropen. Niemand geloofde mijn protesten.

Blake bood een keuze: een huwelijkscontract van vijf jaar om zijn reputatie te redden, of een strafrechtelijke aanklacht.

Mijn vader Aaron had net een beroerte gehad. De medische rekeningen verpletterden ons.

Ik tekende.

Al drie jaar leid ik dit dubbelleven. Overdag executive assistant, achter gesloten deuren contractvrouw. Niemand weet het behalve Blakes inner circle.

Die avond fonkelde het landgoed van de Carters van licht en luxe auto’s. Ik droeg een eenvoudige zwarte jurk, in de hoop te verdwijnen.

Toen Blake en ik binnenkwamen, verstomden gesprekken terwijl hoofden onze kant op draaiden.

"De dochter van de moordenaar. Hoe durft ze hier te komen?"

"Ik hoorde dat ze Blake heeft verleid voor haar baan."

Ik hield mijn ogen neergeslagen.

Ernest Carter begroette Blake hartelijk. "De contracten liggen klaar om volgende week te worden doorgenomen."

"Ik kijk ernaar uit."

Ernests blik flitste naar mij en toen weer weg. Geen introductie. Alleen een kille afwijzing.

De hele avond voelde ik het—de onzichtbare muur. Leden van de Carter-familie waren beleefd maar afstandelijk. Andere gasten meden me.

De dochter van de moordenaar. Dat is alles wat ik ooit zal zijn.

Toen betrad Charlotte Carter het podium. Ze straalde, haar hand op een kleine babybuik. Haar man, Arthur Pierce, stond naast haar.

"Dank jullie wel dat jullie gekomen zijn," zei Charlotte. "Jullie gulheid zal onderwijs mogelijk maken voor duizenden kinderen."

Applaus vulde de zaal.

"Arthur en ik willen wat nieuws delen. We zijn zwanger."

De ruimte barstte los. Op het scherm verscheen een echo—een piepklein, perfect leven.

"Na twee jaar proberen, talloze teleurstellingen, hadden we bijna opgegeven," ging Charlotte verder, haar stem dik van emotie. "Maar wonderen gebeuren. Dit kind wordt nu al zo geliefd."

Arthur kuste haar op haar slaap. Het perfecte beeld van liefde en partnerschap.

Ik drukte mijn hand tegen mijn buik, verborgen onder mijn jurk. Mijn kind. Dat van Blake en mij. Een wonder dat niemand zal vieren.

"Je lijkt geïnteresseerd in kinderen." Blakes stem klonk koel.

Ik haalde adem. "Als we een kind zouden krijgen—"

"Onmogelijk." Hij kapte me af. "Aria, ik wil geen kinderen met jou. Ons contract is duidelijk. Over twee jaar maken we er een einde aan en gaan we ieder onze eigen weg."

Elk woord stak in mijn hart.

"Dit is zaken," zei hij zacht. "Niets meer."

Hij weet het niet. Hij weet niet dat er al een leven in mij zit.

Ik verontschuldigde me en sloot mezelf op in een wc-hokje, mijn vuist tegen mijn mond gedrukt om het snikken te smoren.

Uren later, terug op het landgoed van de Hamptons, ging ik rechtstreeks naar de badkamer. Mijn handen trilden toen ik het zwangerschapsrapport tevoorschijn haalde. Ik staarde er nog één keer naar—bewijs van het leven dat Blake nooit zou willen.

Toen scheurde ik het in stukken en spoelde ze door het toilet.

Het spijt me, lieverd. Je vader wil je niet.

Ik zat op de koude vloer, sloeg mijn armen om mijn knieën en huilde in stilte.

Toen ik naar buiten kwam, zat Blake op de bank te appen. Zijn blik was zacht, teder—een uitdrukking die hij nooit voor mij had.

"Je was daar lang."

"Gewoon even opgefrist."

"Waar ben je vanmiddag heen gegaan?"

"Naar het ziekenhuis. Ik voelde me niet lekker."

"Wat zeiden ze?"

"Niets ernstigs. Alleen stress."

Blake stond op en liep achter me langs. Zijn armen gleden om mijn middel, zijn lippen streelden mijn hals.

Wat als ik het hem vertelde? Wat als hij dit kind wel wilde?

Toen ging zijn telefoon.

Blake liet me meteen los en nam op. "Hallo?"

Zijn stem werd warm, zijn lippen krulden in een oprechte glimlach.

"Ik weet het. Ik heb er ook aan gedacht," zei hij zacht, terwijl hij zich omdraaide.

Ik bleef daar staan, plotseling koud, en keek hoe mijn man tegen iemand anders sprak met een tederheid die hij mij nooit had getoond.