Je Wees Een Zilveren Wolf Af

Hoofdstuk Eén – Haar Verjaardag

Rihanna's POV

Het was de verjaardag van de Prinses; ze had weer een jaar geleefd om mij het leven zuur te maken. De roze en witte versieringen in de balzaal deden me walgen. Dat hadden ze altijd gedaan, eigenlijk. Ze herinnerden me aan het ergste jaar van mijn leven, steeds weer opnieuw.

Ik was toen negen jaar oud, gekleed in een schattige rode baljurk, met lichte sieraden op mijn hoofd en een gouden ketting die van mijn moeder was. Prinses Vanessa vierde haar tiende verjaardag, en de balzaal was gevuld met witte en roze ontwerpen. Ik sloop naar de lange tafel waar maaltijden van verschillende culturen en oorsprong waren uitgestald, naast cocktails en wijnen. Ik tilde mijn benen naar waar haar taart werd bewaard, op de hoogste tafel, en keek er kwaadaardig naar.

Mijn tweelingbroer, Raymond, was verantwoordelijk voor het weghouden van de kleine pups van de tafel, maar hij was ver buiten de balzaal, kijkend hoe de Alpha Koning de gasten uitnodigde. Ik wist dat mijn broer in de problemen zou komen voor wat ik ging doen, maar ik moest het doen. Prinses Vanessa was mij alles verschuldigd.

Ik sloeg de taart neer, verspreidde het over de tafel. Het maakte een smeltend geluid, en de hoge stappen vielen op de grond. Van binnen voelde ik me slecht omdat ik het had verpest, maar dit was wraak. Ik was kinderachtig, maar dat was alles wat mijn negenjarige ik kon bedenken. Ik hoorde voetstappen van buiten de balzaal en stelde me de Luna Koningin en de bedienden voor die kwamen.

Ik was vroeg veranderd, dus ik had mijn wolf. Ze zei me weg te rennen, maar ik was koppig en deed het niet. Het kon me niet schelen—ik wilde dat ze me zagen. Ik wilde dat Prinses Vanessa me zag. Ik had haar taart verpest! Maar Raymond verscheen. Zijn uitdrukking veranderde van verrassing naar woede en toen angst. Hij trok me aan mijn oor, maar ik sloeg zijn handen weg.

"Dat verdient Prinses Vanessa!"

Mijn stem was klein en licht, dus ik maakte een geluid door zo te schreeuwen.

"En jij krijgt binnenkort straf..." hij maakte zijn zin niet af toen onze Luna Koningin de keuken binnenliep.

Ze droeg een glimlach op haar lippen, die ook felrood waren gesmeerd, passend bij haar kastanjebruine haar. Haar felgroene ogen werden donkerder toen ze de verpeste taart zag.

Langzaam, met een vernietigende blik, draaide ze zich naar mijn broer en mij. Haar ogen rustten op mijn met taart bevlekte jurk. Ik maakte het snel schoon, bang als haar sterke aura de kamer vulde.

"Rihanna, nee!" ze probeerde mijn haar te trekken, maar Raymond duwde me opzij. Ze greep hem en trok aan zijn haar, maar ik beet snel in haar hand.

Ze gooide me gemakkelijk weg, en haar klauwen kwamen tevoorschijn, doorboorden de nek van mijn broer. Ik wist dat ik haar Luna wolf had losgelaten, en het zou niet gemakkelijk zijn om te controleren.

Ik begon te schreeuwen terwijl ik taart naar haar gooide. Ze was erg geïrriteerd dat ik haar jurk verpestte, maar het kon me nog steeds niet schelen. Ik haatte haar zoals ik haar dochter haatte. Mijn moeder kwam binnen, rennend op haar blauwe stiletto's die ik elk moment voelde breken.

Een triomfantelijke grijns was op mijn gezicht geëtst toen alle gasten binnenkwamen, de taart en de Luna Koningin zagen. Zelfs Prinses Vanessa kwam binnen, en mijn wolf begon te lachen.

"Raymond, wie heeft dit gedaan?" mijn vader blafte. Hij was de Beta van ons Koninkrijk, en hij zag er angstaanjagend uit in zijn zwarte pak, torenend boven mijn broer. Maar waarom gaf hij erom wie het deed? Kon hij niet zien dat de Luna Koningin zijn zoon bijna vermoordde?

De Alpha Koning duwde mijn vader opzij en kwam naar voren. Zijn uitdrukking veranderde in iets anders. De gasten kwamen één voor één dichterbij, kijkend naar de gesmolten taart op de grond. Ik zag een gast, Hertogin Vivian, met een geïmponeerde grijns.

Maar toen barstte Prinses Vanessa in tranen uit. Ik kon het niet helpen en lachte samen met Lana, mijn wolf. Iedereen draaide zich naar mij, en Raymond keek bang. Ik schudde hard mijn hoofd terwijl ik zo hard lachte dat een stuk sieraden viel.

Ze moeten allemaal de taart op mij hebben gezien. Ik lachte als een gekke wolf ondanks dat iedereen naar me keek.

"Ik heb Rihanna in de taart geduwd. Het is mijn schuld," schreeuwde Raymond toen de Alpha Koning naar mij toe kwam. Ik stopte met lachen.

Mijn moeder vernauwde haar ogen naar hem. "Raymond, zij is degene met taart op haar jurk..."

"Maar ik heb haar erin geduwd, mam," herhaalde hij.

Hij was een sfeerbedorver; waarom nam hij de schuld op zich? Wat zouden ze doen als ze wisten dat ik het had gedaan? De handen van de Luna Koningin waren strak om hem heen.

"Wat heeft Prinses Vanessa jou aangedaan?" schreeuwde ze. Iedereen stond te kijken. Ze wurgde hem, en niemand zei iets?

Ik stormde op haar af en gaf haar een kopstoot in haar buik. Ze wankelde en gooide me aan mijn haar. Mam hield Raymond vast toen hij viel.

"Sam, wat is er mis met je kinderen?" schreeuwde de Alpha Koning naar mijn vader.

Ik wilde terugschreeuwen, over wat er mis was met zijn vrouw. Het was moeiteloos om de Luna te overmeesteren, dus beet ik haar hand meerdere keren. Ik was een beest, dat wist ik. Maar haar dochter was een heks en een pestkop.

De bedienden vochten en sleepten me weg van haar, hijgend van de inspanning.

"Alsjeblieft, laat haar gaan. Ik heb de taart verpest, niet zij!" stotterde Raymond; zijn kleine pak was al bevlekt met vuil. Zijn donkere haar zat vol zand. Ik wierp hem en de Luna Koningin een boze blik toe.

"Hou je mond. Ik heb het gedaan. Prinses Vanessa, ik ben zo blij om je te zien huilen!" schreeuwde ik tot afgrijzen van iedereen.

Raymond duwde me omver, en ik viel op de taart. Hij herhaalde zijn bewering dat hij de taart had verpest. Waar was hij zo bang voor? Waarom beschermde hij mij?

"Raymond? Rihanna? Wie heeft deze taart verpest en waarom?" vroeg mijn vader kalm.

Met Raymond achter me, gaf hij me een teken met zijn vingers om niet te spreken. Ik gehoorzaamde nors.

"Ik deed het, papa. Het was een ongeluk. Rihanna irriteerde me, dus duwde ik haar erin. Daarom zat er taart op haar lichaam..."

"En niet in haar haar? En overal op haar handen? Je liegt!" riep prinses Vanessa.

Haar kleine oogmake-up liep uit door haar tranen en bevlekte haar witte baljurk. Haar moeder zuchtte en sleurde haar weg van ons.

Mijn moeder keek me teleurgesteld aan. Ze wisten vast dat ik het was. Raymond was nooit roekeloos; daarom werd hij gevraagd om op de taart te letten. Ik was het kleine heksje in huis. Maar omdat Raymond de schuld op zich nam, werd hij gestraft. En ik wist niet dat dat kon gebeuren.

Waarom was de taart van prinses Vanessa zo kostbaar?

Mijn broer kreeg er vijftien slagen voor! Wie durfde de zoon van de Beta slagen te geven? Natuurlijk, de Luna. Ik was zo boos, maar toen ik hoorde dat het de Alpha Koning zelf was, zakte ik ineen. Ik haatte iedereen hier.

Prinses Vanessa had me eerder geërgerd door mijn vader een domme hond te noemen die alleen naar haar vader luisterde zonder een eigen wil te hebben. Ik rapporteerde het aan de Delta, maar zij werd niet gestraft.

Het excuus van de Delta was dat het haar verjaardag was, dus niemand zou gestraft worden. Toch werd mijn broer voor het feest begon geslagen. Mijn haat voor prinses Vanessa nam toe, maar in ruil daarvoor haatte de hele roedel mij. Ze hielden niet van mijn zelfvertrouwen om voor mezelf op te komen of mijn ondeugendheid.

Ze vervloekten me, zeggend dat ik de reden was voor de littekens op de rug van mijn broer. En niemand speelde met me; ik vond het niet erg totdat ik het uiteindelijk wel begon te vinden. Mijn moeder haatte me, en ik werd een schande voor mijn vader.

Alles wat ik wilde, was wraak op prinses Vanessa, die mijn vader beledigde. Ik nam wraak op de pijnlijkste manier die ik als kind kon bedenken, maar mijn daden bleven me achtervolgen. Prinses Vanessa verspreidde af en toe leugens over mij, bewerend dat ik weer iets had vernield, en mensen geloofden haar, waardoor ze me nog meer haatten. Ik werd timide.

Ik was afgekoeld, maar de naam en haat verlieten me nooit. Ik was nu klein geworden door gebrek aan liefde en zorg. Ik had geen zelfvertrouwen meer. Ik was de meest gehate in de roedel, allemaal dankzij prinses Vanessa.

Haar verjaardag was weer aangebroken, en plotseling voelde ik een stroom van energie, zelfvertrouwen en ondeugendheid. Mijn wolf, Lana, was bij me, dus ik zou niet zo gemakkelijk worden neergeslagen. Ik herinnerde me altijd mijn trieste verhaal op al haar verjaardagen.

Vandaag zou ze haar metgezel vinden, en dat rook naar meer problemen voor mij. Ik stond ver weg. We waren op het open veld en niet in de balzaal—de vrienden van prinses Vanessa konden er niet allemaal in. Ik bleef op afstand zodat ik niet weer ergens van beschuldigd zou worden.

Alle gasten verzamelden zich om haar heen, inclusief enkele belangrijke leden van ons koninkrijk. Ons koninkrijk bestond uit een groep roedels, waarbij de onze, Black Hills, de machtigste was, vandaar dat onze Alpha de Koning was. Ik had altijd het gevoel dat hij het niet verdiende.

De gasten kwamen uit verschillende roedels, en er zouden er nog meer komen. Ze zongen liederen voor de prinses en gaven haar kostbare stenen uit hun land. Hertogin Vivian gaf haar een armband met een veronderstelde wenssteen die iemands diepste wensen vervulde.

Dat was een gevaarlijk cadeau om aan iemand als prinses Vanessa te geven.

Ik bleef op de heuvel om ervoor te zorgen dat ik hun stemming of eetlust niet zou bederven. Ik had geen formele jurk aan—alleen een jas met lange mouwen en een spijkerbroek.

"Rih, wat doe je daar?"

Ik verwachtte mijn broer Raymond te zien, maar ik draaide me om en zag de zoon van de Alpha Koning, prins Chris. Mijn wangen kleurden een beetje, en ik sprong van de boom waar ik op zat.