Logan

-Emory-

Beep, beep, beep, beep... Beep, beep, beep, beep... Beep, beep, beep, beep. Ik sloeg op de "dismiss" knop van mijn telefoon om de auditieve marteling te beëindigen. De meeste mensen stellen hun ochtendwekker in op een soort vooraf ingestelde muziek die hen zachtjes wakker maakt. Ik daarentegen heb het meest irritante geluid nodig om op tijd uit bed te komen, anders droom ik gewoon verder over liften.

Ik wil niet uit bed komen. Het is knus en warm, om te beginnen. Bovendien had ik gisteren met een kater getraind en dat voelde ik vandaag. Als ik zeg "voelen", bedoel ik dat ik drie pijnstillers nodig had om weer van het toilet op te kunnen staan. Maar ik zal niet falen! Ik kan niet die persoon zijn die op dag drie al zijn goede voornemens voor het nieuwe jaar opgeeft. Ik kijk naar de klok - shit, al 7:15 uur - en pas snel mijn plan voor de ochtend aan.

Hoe graag ik me ook ziek wil melden, ik heb deze baan nodig. Ik heb het nodig zoals ik eten nodig heb. Nou ja, ik heb het nodig omdat ik moet eten. Ik wist beter dan een diploma interieurontwerp te halen, maar ik hield zo van al die leuke texturen en kleuren, en het kunnen transformeren van een ruimte is misschien wel mijn favoriete gevoel ter wereld. Ik weet niet hoe oud ik was toen ik het besefte, maar zolang ik me kan herinneren, hou ik ervan om ruimtes te veranderen en opnieuw in te richten. Dat gezegd hebbende, wist ik van tevoren dat banen niet aan bomen groeiden... niet dit soort in ieder geval. Dus toen ik eindelijk, eindelijk werd aangenomen bij de ontwerpafdeling van Úlfur Industries, wist ik dat ik moest uitblinken of ik kon mijn naam wel veranderen in McBoned.

Het was mijn vastberadenheid om de beste te zijn die leidde tot deze overambitieuze lijst van goede voornemens voor dit jaar: de beste zijn in mijn werk, een vriendje vinden dat ik leuker zou vinden dan een rustige avond alleen, en 7 kilo afvallen. Hopelijk zouden er maar twee van deze onmogelijk zijn. In mijn vastberadenheid om alles te hebben, besluit ik dat ik gewoon ga lopen in plaats van een taxi te nemen, en de trap neem in plaats van de lift op het werk. Ik werk op de 8e verdieping, dus ik voel me vrij zeker over het tellen van trappen als mijn workout. Vijf keer per week, baby! 3 januari, ik kom op werk met mijn gloednieuwe workoutplan, ik begin mijn reis met de eerste stap.

Negen stadsblokken - in een dikke jas, zakelijke kleding en een paar Louboutin schoenen, niet minder - en vijf verdiepingen later, ben ik een rood, zweterig, wrak en ik ga te laat komen op werk. Ik heb me volledig neergelegd bij dit feit. Ik sleep mezelf de trap op aan de leuning in een symbolische weerstand tegen het vinden van een lift en ik denk niet dat ik het veel langer volhoud. Ik heb me ook neergelegd bij de schaamte om ingehaald en voorbijgestreefd te worden door de fitste man die ik ooit in het echt heb gezien. Serieus, hij ziet eruit als een anatomisch model in een leerboek, maar dan met een gebeeldhouwde kaaklijn en donker golvend haar en, oh God, natuurlijk gebruinde huid die het hele jaar door dat heerlijke kleurtje heeft. Niet dat ik hem echt opmerkte toen hij achter me aankwam, want mijn zicht werd wazig. Misschien is hij een engel, hier om me te vertellen dat mijn hart is geëxplodeerd en ik toch niet naar de hel ga. Misschien moet ik hier gaan liggen en mijn hiernamaals accepteren. Misschien zal de engel me naar de hemel dragen en mag ik mijn hoofd op zijn enorme schouder leggen en zien of hij ook hemels ruikt. Ik glijd met mijn kont naar de betonnen vloer van het trappenhuis in totale acceptatie. Ik ben er klaar voor.

-Logan-

Ik weet niet hoe lang ik nog achter deze vrouw kan lopen zonder gek te worden. Meestal ren ik hard de vijftien verdiepingen van deze trap op om genoeg energie te verbranden om de dag aan mijn bureau door te komen. Dit was nadat ik hierheen was gerend vanaf mijn appartement en dat was weer na een snelle run in het nabijgelegen park in mijn wolvengedaante om 5 uur 's ochtends. Hoe meer ik mezelf kan afmatten, hoe beter ik mijn wolf onder controle heb. Na al die jaren alleen, begint hij minder op een wolf te lijken qua temperament en meer op een Siberische husky - mooi om te zien, maar hooggespannen, mondig en geneigd om alles te vernietigen zonder zorgvuldige beheersing.

Terwijl ik me zo erger aan het tempo dat ik het gevoel heb dat ik uitslag krijg, betrap ik mezelf erop dat ik steeds weer naar de... troeven van mijn obstakel kijk. Ze heeft een aangename gloed op haar huid, vermoedelijk van de inspanning. Ze weet blijkbaar niet hoe ze haar tempo moet doseren voor cardio. Die gloed verlicht zelfs het decolleté dat zichtbaar is vanuit haar top. Het is duidelijk dat het te lang geleden is voor mij als ik niet kan stoppen met kijken. Het is een opluchting wanneer ze eindelijk stopt om op adem te komen, zodat ik kan stoppen met staren naar haar kont. Ik ben er zeker van dat ik een of andere regel bij HR heb overtreden door zo over iemand in dit gebouw te denken - hopelijk merkt ze niet waar mijn gedachten zijn.

Proberend mijn kalmte te herwinnen, sta ik als een idioot een moment stil voordat ik bedenk haar een hand aan te bieden om op te staan. Ik schraap mijn keel om haar aandacht te trekken, of in ieder geval om haar ogen te laten openen. Ik hoop dat ze niet is flauwgevallen. Ik weet niet of ik die opwinding vandaag aankan met hoe mijn wolf zich nu gedraagt.

-Emory-

Na een minuut realiseer ik me dat ik niet dood ben. Ik wou dat ik dat wel was, want Mr. Anatomie ziet er alleen maar uit als een engel en hij staart naar me alsof hij op het punt staat een ambulance te bellen. Dat kan ik me echt niet veroorloven, zowel financieel als qua trots. Proberend snel te denken, zeg ik: "Kan ik je helpen?" Het enige antwoord is een opgetrokken wenkbrauw, want wat betekent dat in hemelsnaam?

"Kan ik... je helpen? Gaat het?" Nee. Nee, dat gaat het niet. Ik wou dat ik in de vloer kon smelten, door de fundering van het gebouw, naar het midden van de aarde en aan de andere kant eruit kon komen op een plek waar niemand me ooit heeft ontmoet en ik kan verdwijnen. Voor altijd.

"Ja, het gaat goed. Ik neem gewoon even een minuutje - ik was de trappen aan het rennen voor een uur of twee voor werk en ik denk dat ik het overdreven heb. Ik zal in de toekomst minder cardio doen." Dat klonk geloofwaardig, toch? Het klonk geloofwaardig voor mij.

"Ik neem aan dat je normaal gesproken geen cardio doet in een blouse of hakken. Misschien ben je gewend om in betere kleding te trainen en heb je onderschat wat voor verschil dat maakt?" God, dat was veel geloofwaardiger dan wat ik zei. Ik wil het niet bevestigen of ontkennen, dus ik zeg gewoon iets als "Waarschijnlijk!"

Mr. Anatomie - ik zou zijn naam binnenkort moeten vragen voordat dat per ongeluk in een gesprek naar buiten komt - grijnst naar me en maakt een licht ongelovig geluid voordat hij een hand uitsteekt om me te helpen opstaan. "Als je er klaar voor bent? We moeten waarschijnlijk allebei naar onze bureaus." Oh shit, ik ben zo laat. Dit is niet de manier om de beste te zijn in mijn werk. Ik pak zijn hand en probeer te negeren hoe fijn het voelt in de mijne. Er is een schok van... herkenning, bijna. Alsof onze handen bij elkaar horen, trouwen in een handkerk en handbaby's krijgen en samen ouderdomsvlekken en rimpels krijgen, maar dat is gek.

Mijn gedachten dwalen weer af, dus ik stem weer in net op tijd om Mr. Anatomie's donkere ogen te zien verwijden en zijn neusvleugels te zien uitzetten, alsof hij net het strand rook, of misschien versgebakken chocoladekoekjes, terwijl hij in het midden van een vuilnisbelt stond. Hij keek alsof hij dacht dat ik een geest was en ik hem verraste door lichamelijk te zijn. Ik ben nog nooit voor iets anders dan stevig aangezien - ik ben niet, zeg maar, zwaar, maar ik zou wel vijftien kilo kunnen verliezen. Oké, twintig. Voeg daar mijn golvende rode haar en voorliefde voor hakken aan toe, ondanks dat ik 1,73 meter ben, en het zorgt ervoor dat ik nooit in de achtergrond verdwijn, hoe graag ik dat soms ook wil. Misschien was het mijn parfum? Of, nog gênanter, mijn zweterige handen? Helaas worden ze alleen maar zweteriger terwijl hij me overeind trekt en ik besef dat hij nog steeds langer is dan ik in mijn hakken van acht centimeter.

Om zijn gedachten af te leiden van de mogelijke zweetniveaus van mijn huid, gebruik ik het moment om mezelf voor te stellen. "Ik ben Emory, trouwens. Bedankt voor de hulp." Ik krijg een trage knippering voordat hij antwoordt: "Logan. Graag gedaan," en om me heen loopt om de trap op te sprinten. Nou ja, de manier waarop hij bewoog leek op joggen, maar hij was veel sneller dan ik ooit had kunnen doen, zelfs voor mijn "uren van cardio op hakken." Ik kan niet geloven dat ik probeerde iets zo doms te spelen. Hij wilde waarschijnlijk uit het trappenhuis en achter zijn bureau voordat hij de gekte van mij oppikte. Nu ik weer op mijn voeten ben gehesen, maak ik de laatste drie verdiepingen af, aangedreven door pure schaamte.