Mijn Baas Mijn Geheime Echtgenoot

Het had een romantische avond moeten zijn, de avond waarop mijn vriend eindelijk een aanzoek zou doen.

Terwijl ik onder het vuurwerk stond, ingeklemd tussen mijn vriend en mijn zus Natalie, ergerde ik me weer aan het feit dat zij en haar beste vriendin zichzelf hadden uitgenodigd voor onze romantische trip naar Vegas.

Ik stelde me de ring voor die ik per ongeluk in de rugzak van mijn vriend had gevonden de week ervoor. Zijn hand friemelde aan iets. Is dat een ringdoosje of ben je gewoon blij om me te zien?

Toen de grote finale van het vuurwerk begon, draaide hij zich naar me om. “Hazel?”

“Ja?”

“Wil je...,” hij aarzelde, keek achter me. “Uh, wil je me excuseren?”

Hij duwde me opzij naar waar Natalie stond. Hij ging op één knie. “Natalie, ik weet dat dit gek is, maar... wil je met me trouwen?”

“Oh mijn god,” zeiden Natalie en ik tegelijk.

Natalie barstte in tranen uit. “Ja!”

Mijn brein worstelde om te begrijpen wat mijn ogen zagen: mijn vriend die de ring, die voor mij bedoeld was, om de vinger van mijn zus schoof, mijn zus die huilend van geluk hem naar zich toetrok voor een kus, mijn handen die met alle kracht die ik kon opbrengen de arm van mijn vriend wegduwden.

“Wat is dit in hemelsnaam?” schreeuwde ik, terwijl ik heen en weer keek tussen hem en Natalie.

“Hazel, het spijt me, ik...,” begon hij.

“Oh ja? Het spijt je? Rot op.” Ik stak mijn middelvinger naar hen op en draaide me om, hete tranen stroomden over mijn gezicht. Ik rende zo snel als ik kon door de menigte. Ik wilde zo ver mogelijk bij hen vandaan zijn.

“Hazel, wacht!” riep mijn vriend achter me aan, maar het was te laat.

Ik was al weg.

Ze zeggen dat een kater niet eeuwig duurt, maar dronken herinneringen wel.

Dat probeerde ik te geloven toen ik de volgende ochtend wakker werd, gedesoriënteerd, met een bonkende hoofdpijn. Ik sloot mijn ogen tegen het zonlicht dat door de gordijnen scheen en reikte naar het nachtkastje, hopend dat ik mijn aspirine daar had achtergelaten.

Ik kreunde en trok de deken over mijn hoofd. Plotseling hoorde ik de douche in de badkamer aangaan.

“Schat?” riep ik. “Heb je mijn aspirine gezien?” Ik trok de deken naar beneden en wreef in mijn ogen.

Dit is niet mijn hotelkamer. De realisatie deed me schudden. En dat zijn niet de kleren van mijn vriend die tussen de mijne op de vloer liggen.

“Oh, god.” Heb ik een onenightstand gehad met iemand?

Ik sloop langs de badkamerdeur, pakte mijn tas en glipte de gang op. Ik wist niet hoe ik daar was gekomen, realiseerde ik me... Ik zou een taxi moeten bellen.

Mijn telefoon trilde in mijn tas. Ik haalde hem tevoorschijn. Er stonden minstens vijftig meldingen op. Sms'jes van mijn familie, gemiste oproepen van dezelfde, voicemails. Ik had niet genoeg cafeïne in mijn systeem om met dit alles om te gaan. Ik wilde mijn telefoon net terug in mijn tas stoppen toen hij begon te rinkelen. “Mam” flitste over het scherm. Na een moment van aarzeling drukte ik op de acceptknop.

“Hallo?”

“Hazel, waar ben je geweest? We waren doodongerust.”

Zeker, dat waren ze. “Ik ben in orde, mam.”

“Je zus is erg overstuur,” ging ze verder.

Ik was verbijsterd. “Zij is overstuur?"

“Je hebt haar niet gefeliciteerd met haar verloving. Je liep gewoon weg bij haar en haar verloofde na het aanzoek.”

“Excuseer me dat ik niet enthousiast ben dat mijn zus met mijn vriend gaat trouwen,” snauwde ik.

“Neem die toon niet tegen mij aan. Het is niet haar schuld dat jij je mannen niet kunt vasthouden,” snauwde mam terug.

Ik was woedend. "Oké mam, fijn om met je te praten." Ik hing op voordat ze kon antwoorden. Mijn ouders gaven altijd de voorkeur aan mijn zus. Het maakte niet uit dat mijn zus mijn vriend van me had afgepakt. Het was toch op de een of andere manier mijn schuld.

Ik propte mijn telefoon in mijn tas en toen zag ik het eindelijk: een gigantische ring aan mijn linkerhand. Hij is ongelooflijk groot en glanzend. Ik denk dat het een speelgoedring moet zijn.

Maar waar komt die vandaan?

Twee dagen later liep ik om tien voor acht naar mijn werk. Ik hield mijn hoofd laag en liep rechtstreeks naar mijn bureau, iedereen die ik tegenkwam ontwijkend. Ik was nog niet klaar om vragen over mijn vakantie te beantwoorden.

Eenmaal bij mijn bureau drukte ik op de aan-knop van mijn computer. Mijn beste vriendin Maria zag me van de andere kant van de kamer en rende praktisch naar me toe. Ik zuchtte.

Ik opende mijn e-mail op mijn desktop. 102 ongelezen berichten. Dat is wat ik kreeg voor een week vrij nemen.

"Het gaat me een week kosten om al deze e-mails bij te werken," zuchtte ik.

"Ik denk dat ik ook wat echt werk moet gaan doen." Ze gaf me een knuffel. "Ik hou van je, we praten later meer, oké?"

Ik knikte en ze ging terug naar haar bureau. Mijn ogen scanden eerst de nieuwste e-mails. Ik leek niets te hebben gemist dat te belangrijk was, alleen wat memo's over parkeren en vergaderingsmeldingen en... wacht, wat is dit?

Mijn ogen stopten bij een onderwerpregel die "TRANSFER NOTICE" las. Ik klikte erop. Ik scande de hele e-mail snel - te snel - en moest hem nog twee keer lezen voordat ik het begreep. Mijn hart zonk. Onze CEO werd overgeplaatst naar een andere vestiging, en ik was zijn assistent.

Tranen welden op in mijn ogen. Eerst mijn vriend, en nu dit? Mijn hele leven was hier. Mijn vrienden, mijn carrière, mijn favoriete kapper, alles. Ik wilde niet weg. Ik wilde mijn vriend niet verliezen aan mijn zus. Maakte het iemand iets uit wat ik wilde?

Uit mijn ooghoek zag ik Elena naar me toe schrijden. Elena, die al sinds ze hier begon mijn baan als assistent van de CEO probeerde te bemachtigen. Ze was prachtig en kon alles en iedereen krijgen die ze wilde, maar stond erop het enige goede dat ik had van me af te nemen.

Haar borsten bereikten me tien minuten voordat zij dat deed.

"Hoi Hazel," glimlachte ze. Haar vriendelijkheid maakte me wantrouwig.

"Elena," zei ik.

"Ik hoorde dat je ons binnenkort verlaat," zei ze met een pruillip.

Spaar me. "Ja, ik heb net de e-mail gezien," zei ik.

"Dat is jammer. Ach ja. Ik denk dat ik de nieuwe assistent van de CEO zal zijn. Ik hoor dat hij veel betere smaak heeft dan de vorige."

Mijn wangen brandden.

Plotseling hoorde ik voetstappen achter me. Elena en ik draaiden ons allebei om. Mijn mond viel open. Naar ons toe liep misschien wel de knapste man die ik ooit had gezien. Hij was lang en donker en slank, zijn krijtstreeppak omhelsde hem strak op alle juiste plaatsen.

"Excuseer me, iedereen," zei hij. Hij had een bevelende manier van doen. Iedereen richtte onmiddellijk zijn aandacht op hem. "Mijn naam is Logan. Ik ben jullie nieuwe CEO. We hebben over vijf minuten een vergadering in de vergaderzaal. Iedereen."

Hij draaide zich om om te vertrekken.

"Hij hoeft het me geen twee keer te vragen," zei Elena, op weg naar de vergaderzaal.

Ik zuchtte. Wat nu?

Enkele minuten eerder stond Logan in zijn kantoor, wachtend op de komst van zijn persoonlijke assistenten. Uiteindelijk ging de deur open en kwamen er twee mannen binnen.

Hij haalde een foto uit de binnenzak van zijn pak. "Ik heb jullie hulp nodig om deze vrouw op te sporen," zei Logan. "Ze is mijn nieuwe vrouw."

De vrouw op de foto draagt een gigantische ring.