Mijn Getergde Partner

** Dit verhaal is gebaseerd op enkele waargebeurde gebeurtenissen. Dit was mijn manier om ermee om te gaan en mezelf uit te drukken. Dit verhaal bevat verkrachting **

"Laat me alsjeblieft naar huis gaan, heb je niet genoeg plezier gehad?" huilde ik. Hij lachte terwijl hij zijn hand verder omhoog over mijn dij liet glijden. "Ah!" Ik schreeuw terwijl ik rechtop in bed schiet. Wakker worden in een koud zweet is eigenlijk al vier jaar mijn routine. Ik heb een groot geheim over mijn verleden en huidige situatie dat ik niemand heb verteld. Soms probeer ik te doen alsof mijn leven anders is, maar de nachtmerries, dagelijkse herinneringen en littekens bewijzen het tegendeel.

Mijn naam is Emily. Ik ben 18 en een weerwolf. Ik werd geadopteerd toen ik 4 was in een menselijk gezin, maar gelukkig wisten mijn ouders bij mijn adoptie van mijn aard en waren ze nog steeds blij om me op te nemen. Ik weet niet veel over mijn adoptie behalve dat mijn biologische ouders zwervers waren die niet voor mij konden zorgen. Ik ben een gemiddeld meisje. Ongeveer 1,60 meter, 52 kilo, donkerbruin haar dat losjes golvend halverwege mijn rug valt, en groene ogen. Ik ben een paar maanden geleden afgestudeerd en heb onderzoek gedaan naar verschillende wolvenroedels in mijn omgeving, zodat ik kan beslissen bij welke ik me wil aansluiten. Ik hou van mijn ouders en waardeer alles wat ze voor me hebben gedaan, maar ik moet weg en ik moet bij mijn eigen soort zijn. Mijn hoop is om mijn partner te vinden en daarmee ware liefde en bescherming te vinden.

Naarmate de klok dichter bij 17:00 uur komt, weet ik dat hij me zal bellen om hem buiten te ontmoeten. Het is half augustus en het begint kouder te worden buiten, dus ik pak een jas en ga naar beneden.

"Ga je ergens heen, lieverd?" vraagt mijn moeder terwijl ze opkijkt van het boek dat ze aan het lezen is.

"Ik ga uit met Zach. Ik ben om 21:30 uur thuis," zeg ik met een geruststellende glimlach. Als ze de waarheid maar wist.

"Okee. Zeg hem dat hij je veilig moet houden," zegt ze met een glimlach.

Als ze maar wist dat hij degene was waarvoor ik bescherming nodig had.

Zittend op de veranda neem ik mijn laatste momenten van frisse lucht en stilte in me op. Ik probeer te begrijpen hoe ik in deze situatie terecht ben gekomen of waarom ik dit verdien. Ik hoor het grind knarsen onder de banden terwijl mijn zogenaamde vriendje voorrijdt. Zach is mijn vriend... Of tenminste, zo noemt hij zichzelf. Ik heb andere woorden om hem te noemen, maar dat doe ik niet in zijn gezicht. Ik weet niet hoe ik van hem weg kan komen totdat ik mijn eigen roedel heb gevonden om bij aan te sluiten. Zach is een 20-jarige mens met een obsessieve, gewelddadige kant. Hij is ongeveer 1,83 meter, 90 kilo spiermassa, blond haar en bruine ogen.

Hij draait zijn raampje naar beneden en kijkt me van top tot teen aan. "Draag je dat in mijn aanwezigheid?"

"Wil je dat ik me ga omkleden?" zeg ik terwijl ik mijn tanden op elkaar klem.

"Geen tijd. Stap in, ik wil elke minuut met je doorbrengen," zegt hij met een glimlach.

Als ik in zijn truck stap, ben ik dankbaar dat er een barrière tussen ons is. Het betekent gewoon dat ik mijn lichaam nog een beetje langer voor mezelf kan houden.

"We gaan langs de winkel om condooms te halen," zegt hij terwijl hij de parkeerplaats van de winkel oprijdt.

Ik zeg niets terug terwijl hij een parkeerplaats vindt en mijn deur opent en mijn hand pakt. Terwijl we door de deur lopen, zorgt hij ervoor dat zijn hand stevig om mijn nek ligt. Hij leidt me naar de sectie waar de condooms liggen en pakt een doos. Terwijl we naar de kassa lopen, bots ik per ongeluk tegen iemand aan.

"Sorry," zeg ik terwijl ik opkijk in de ogen van de jongen tegen wie ik aanbotste.

Wanneer onze ogen elkaar ontmoeten, voel ik vonken door me heen gaan en krijg ik kippenvel over mijn hele lichaam.

Mijn onderbewustzijn schreeuwt 'PARTNER!'