Nog een Kans voor de Beta

HAYLEY

Mijn telefoon rinkelt luid terwijl ik door de stapel formulieren werk die op mijn bureau liggen.

Ik grom hardop.

Ik pak mijn telefoon en staar naar het scherm naar de naam die me belt: Mam.

Waarom in hemelsnaam belt ze me?

Ik zucht en neem de oproep aan, met een nepglimlach op mijn gezicht. "Hey mam, ik kan niet praten. Ik zit tot over mijn oren in de formulieren. Is het belangrijk?" vraag ik terwijl ik naar mijn kantoordeur staar en zie hoe mijn assistent met mijn vriend werkt.

Ik kan het niet laten om mijn ogen op hen gericht te houden.

"Hey Hayley, ik ben blij dat ik je te pakken heb, ik vroeg me af of je met Kerstmis naar huis komt," vraagt ze. "Ik heb besloten om onze beroemde familiekerstfeestjes te houden zoals we vroeger deden, de hele roedel is uitgenodigd, maar ik wil dat mijn dochter er is," zegt ze.

"Mam, ik kan niet..." maar ze onderbreekt me met een diepe zucht. "Zeg me niet dat je de hele kerst moet werken, het feest is over vijf maanden, je kunt vrij nemen en een paar dagen blijven," zegt ze. "Bovendien, beide van je broers zullen hier zijn en aangezien Harvey met je samenwerkt en hij vrij heeft genomen om tijd met ons door te brengen, kun jij dat ook. Het wordt leuk," zegt ze.

"Oké, ik laat het je weten. Ik moet weer aan het werk, ik heb nog veel te doen," zeg ik en hang op.

Ik zucht opnieuw, luid.

Ik staar naar het paar voor me; aangezien ik een weerwolf ben, kan ik een paar meter verderop horen. Ik luisterde naar waar ze het over hadden.

"Dus ik moet de afspraak in de agenda zetten voor jou en ik zorg ervoor dat alles naar Hayley wordt gestuurd zodra het klaar is," zegt Maxine tegen Shane, die nu zijn rug naar me toe heeft gekeerd.

Ik kan er niet meer naar luisteren; als er nog meer werk naar me wordt gestuurd, trek ik weer een nacht door.

Ik kijk om me heen in mijn kantoor; er zijn al zes stapels formulieren om door te komen. Ik zucht opnieuw en leg mijn hoofd neer, verdergaand met het werk dat ik voor me had.

Na een uur door de formulieren te hebben gewerkt, pak ik de stapel die ik heb voltooid. Hoewel er nog meer waren; ik dacht dat meneer Harris ze kon ondertekenen voordat ik de rest doornam. Ik loop het kantoor uit, geen teken van Maxine of Shane, maar ik haal mijn schouders op en ga naar het kantoor van meneer Norris.

Eenmaal binnen, klop ik op de deur en loop naar binnen. Ik kan het niet laten om naar de man te kijken.

Hij was een grote man, maar hij had een hart van goud, maar hij kon niet goed met zijn geld omgaan, vandaar dat ik hier ben. Ik ben degene die elke deal en investering hier goedkeurt, of het nu groot of klein is.

Ik legde de formulieren op zijn bureau en was van plan de deur uit te lopen. "Hayley, kan ik je even spreken?" zegt hij vanachter zijn bureau.

Ik draai me om en glimlach naar hem. "Ja meneer"

Hij glimlacht naar me. "Sluit de deur en neem plaats, alsjeblieft."

Ik sluit de deur en neem de stoel tegenover hem. Hij kijkt me aan. "Je weet dat je een aanwinst bent voor dit bedrijf, maar ik heb me afgevraagd of je wat vakantiedagen wilt opnemen," zegt hij. "Je hebt de meeste van vorig jaar en dit jaar nog niet gebruikt."

Ik zeg niets.

Hij kijkt me aan. "Hayley, je bent goed in je werk en ik zal het redden, ik zet Shane aan jouw bureau terwijl je vrij neemt," zegt hij. "Ik hou niet van waar dit heen gaat. Harvey noemde dat er een groot familiefeest aankomt ongeveer twee weken voor Kerstmis, waarom neem je die tijd niet vrij en breng je drie weken door met je familie?"

Ik staar hem aan.

Ik wil niet naar huis.

"Meneer, ik wil echt niet..." maar hij onderbreekt me door zijn hand op te steken en zijn hoofd te schudden. "Hayley, je neemt vrij. Je verdient het en bovendien, wie wil er nou niet bij familie zijn met Kerst?" zegt hij met een zweem van verdriet in zijn stem.

Ik knik. "Als u het zeker weet, kan ik wat werk meenemen en u heeft mijn e-mail," zeg ik, maar hij schudt opnieuw zijn hoofd. "Dat is niet nodig, Hayley, je gaat de feestdagen doorbrengen met je familie. Als je terugkomt, gaan we alles doornemen," zegt hij.

"Oké, dank u wel, meneer," zeg ik en sta op uit de stoel.

Ik loop de deur uit en ga rechtstreeks naar mijn bureau waar Shane wacht.

"Hé knapperd, wat wilde de baas?" vraagt hij.

"Blijkbaar moet ik vrij nemen en tijd doorbrengen met mijn familie," zeg ik sarcastisch.

Shane kijkt me een moment aan. "Schat, dat is een geweldig idee; je kunt terug naar huis gaan naar je moeder en ervoor zorgen dat het goed met haar gaat. Ik zal ervoor zorgen dat alles hier goed verloopt. Je kunt haar ook over ons vertellen," zegt hij met een glimlach.

Mijn wolf Raina gromt. "Geen sprake van," zegt ze. Ze heeft al vijf maanden een hekel aan Shane sinds we zijn gaan samenwonen.

Ik glimlach naar hem. "Weet je zeker dat je de financiën van de baas aankunt? De meeste zullen mijn handtekening nodig hebben, maar ik weet dat mijn moeder een printer en scanner in huis heeft, je kunt ze naar me mailen en ik stuur ze terug," zeg ik.

Shane glimlacht naar me. "Nou, dat is dan geregeld, wanneer vertrek je? Ik wil je meenemen uit eten," zegt hij.

"Over drie weken," zeg ik.

Shane blijft nog even, maar vertrekt zodra Maxine binnenkomt met een nieuwe stapel formulieren die ik moet sorteren.

Zodra ze beiden weg zijn, ga ik weer aan het werk.

Blijkbaar ga ik terug naar huis, naar de roedel voor drie weken.

"We kunnen onze metgezel vinden," zegt Raina in mijn hoofd.

Ik zeg niets.

Metgezellen zijn iets waar ik wel van houd, maar ik ben in het verleden gekwetst door een wolf uit de roedel. Ik hoop alleen dat ik het aankan om weer thuis te zijn bij mijn moeder, broers en ik hoop ook dat hij er niet is.