Tweede Kans Miljardair

"Schat, sneller!" De kamer was doordrenkt met verlangen, lakens lagen overal, en de ruwe grommen van Ryan Martin vulden de lucht.

Amelia Smith was overweldigd door Ryans mannelijke geur en kon niet weerstaan om zich op het bed voorover te buigen om zijn krachtige avances te ontmoeten.

Het was eeuwen geleden dat ze zo dicht bij elkaar waren geweest.

Ryan was altijd zo verfijnd en serieus geweest.

Zelfs als ze een met kant afgewerkte jurk droeg, op zijn schoot zat en hem kuste, gaf hij niet toe.

'Vandaag is mijn geluksdag, denk ik,' dacht Amelia.

Met die gedachte sloeg ze haar benen om zijn middel.

Ze kreunde, "Ryan..."

Aangespoord door de panische roep van zijn naam, versnelde Ryan zijn tempo en bereikte al snel het hoogtepunt te midden van een stortvloed aan kreunen.

Ryan keek naar beneden naar Amelia, en een flikkering van tederheid gleed door zijn ogen. Hij ritste zijn broek dicht met een uitdrukkingsloos gezicht en zei: "Laten we scheiden."

Amelia, nog steeds op adem komend van hun opwindende ontmoeting, draaide haar hoofd om in ongeloof naar Ryans ogen te kijken.

Ryans kille houding liet haar verward achter.

Ze klemde haar benen steviger om zijn middel en hijgde, "Heb ik iets verkeerds gedaan?"

Ryan, een topmagnaat in Pinecrest City, kon de hele stad beïnvloeden met een enkele zakelijke zet. Bovendien was hij de droomman voor elke vrouw in de stad.

Amelia, ook uit een rijke familie, wilde Ryan na vijf jaar huwelijk niet opgeven.

"Denk er niet te veel over na," zei Ryan, terwijl hij probeerde haar gerust te stellen.

Hij maakte voorzichtig haar benen los van zijn middel.

Amelia barstte uiteindelijk los, "Hoe kan ik er niet te veel over nadenken? Jij bent degene die om een scheiding vraagt!"

Ze was zo overstuur dat ze begon te huilen.

Ryan stond op, haalde een pakje sigaretten tevoorschijn en stak er een op.

De geur maakte dat Amelia begon te hoesten.

Als een gewond dier sloeg ze de sigaret uit zijn hand. "Niet roken! Als je me niet vertelt waarom, laat ik je niet gaan!"

Zolang ze niet instemde, kon de scheiding worden tegengehouden.

Ryan keek geïrriteerd toen de sigaret op de grond viel.

Toen hij Amelia's wanhoop zag, werd hij boos. "Amelia, denk niet dat ik niet weet dat je in je slaap de naam van een andere man roept!"

"En nu geef je mij de schuld terwijl jij degene bent die om een scheiding vraagt?" kaatste Amelia terug.

"Ja, dat klopt. Sophia is terug," antwoordde Ryan.

Met zijn sigaret weg, deed hij geen moeite om een nieuwe aan te steken.

Met die kille uitspraak verliet hij de slaapkamer.

Amelia zakte in elkaar op het bed. "Geen wonder."

Dus hij wilde scheiden vanwege Sophia Brown, zijn ex-vriendin die hij nog steeds diep liefhad.

Amelia voelde zich alsof haar longen werden vastgegrepen door een gigantische onzichtbare hand, waardoor het moeilijk was om te ademen.

Zelfs na vijf jaar huwelijk had Sophia nog steeds een greep op hem.

Tranen vulden haar ogen, en het voelde alsof haar hart met een mes werd gesneden.

Ze veegde snel de resten van hun vrijpartij weg en trok een jurk aan.

Ze liep de trap af.

Geen verrassing, Ryan zat in de woonkamer.

Ze opende haar mond om iets te zeggen, maar zag toen een cheque op de tafel liggen—drie miljard dollar. Ryan was zeker genereus.

"Ik ga mijn gezicht wassen," zei Amelia met schorre stem. Ze deed alsof het haar niets kon schelen en ontweek Ryan's blik, op weg naar de badkamer.

In de badkamer draaide ze de kraan open en kon het niet helpen weer te huilen.

Waarom verloor ze altijd wat ze aan Sophia moest geven? Waarom kreeg ze nooit wat ze wilde, en wat ze kreeg, was nooit echt van haar?

Ze gooide water in haar gezicht, de kou maakte haar ogen nog roder.

Het geluid van haar huilen vermengde zich met het stromende water, waardoor er een verwarrende mengeling ontstond.

Ryan, die ongeduldig begon te worden, riep: "Amelia, wat doe je daarbinnen?"

Toen ze zijn stem hoorde, veegde Amelia haar gezicht af met een handdoek en liep naar buiten.

Ryan's blik bleef hangen op haar gezwollen ogen. "Je ogen?" vroeg hij, hoewel het meer een constatering was.

Amelia forceerde een glimlach. "Niets, ze zijn gewoon om de een of andere reden opgezwollen."

"Je hebt gehuild," stelde Ryan vast.

Amelia haalde haar schouders op. "En wat dan nog? Je bent vastbesloten om van me te scheiden, en er ligt een cheque van drie miljard dollar."

Ze pakte de cheque op en liet hem aan hem zien, terwijl ze moeite deed om de spieren in haar wangen onder controle te houden om kalm te lijken, maar zich van binnen volledig verwoest voelde.

'Ryan, je zult hier spijt van krijgen,' dacht ze, terwijl ze haar tranen inhield.

"Ja, die is voor jou," zei Ryan, terwijl hij haar recht in de ogen keek.

"En dan? Ga je daarna met Sophia trouwen?" vroeg Amelia, zich voorbereidend op het ergste.

"Je hebt geen recht om dat te weten," antwoordde Ryan kil, terwijl hij zijn bril rechtzette.

Amelia liet een bittere lach horen. Ze stopte de cheque in haar zak. "Dan wens ik je alvast veel geluk."

Zonder op zijn antwoord te wachten, rende ze naar boven en begon haar spullen te pakken.

Toen ze met haar bagage weer naar beneden kwam, zat Ryan nog steeds in de woonkamer.

"Waarom ben je nog niet naar je werk?" vroeg ze verbaasd.

Ryan keek serieus op. "Ik wacht op jou."

Een simpele zin verwarmde haar hart, maar stelde haar ook teleur.

'We gaan scheiden, waarom voel ik me nog steeds geraakt?' bespotte ze zichzelf.

Met haar zware bagage keek ze naar Ryan. "Neem contact met me op als je iets nodig hebt."

Daarmee draaide ze zich om en liep weg zonder om te kijken.

Plotseling kwam er een diepe, schorre stem van achteren, die haar bijna deed instorten. "Wie is Christopher?"

'Hoe weet hij van Christopher?' vroeg ze zich af.

Amelia stopte in haar sporen, tranen barstten uit haar ogen als een rivier die doorbreekt.

Ze dacht dat ze het goed verborgen had, maar er waren toch nog fouten.

Toen ze verstijfde bij zijn woorden, glimlachte Ryan. "Hij moet heel goed voor je zijn, toch? Ik wens jou ook veel geluk."