Van Slaaf Tot Partner

[Pandora’s POV]

“Opstaan!” De stem galmt om me heen en schrikt me wakker uit de lichte sluimer die ik net had bereikt. “Opstaan, nu!”

Happend naar adem voel ik mijn kraag omhoog getrokken worden en val ik met een klap op de grond. Mijn ogen vliegen open en als ik omhoog kijk, zie ik Geoffrey, mijn bewaker, die met een geamuseerde blik op mij neerkijkt.

“Eindelijk.” Gromt hij, terwijl hij weer aan mijn ketting trekt. “Kom op, sta op.”

“Ik sta al,” sis ik, terwijl ik mijn handen optil en de schrammen opneem. “Was dit allemaal echt nodig?”

Terwijl ik spreek, sta ik langzaam op zodat hij de verwondingen op mijn huid kan zien. Tot niemands verbazing grijnst hij en een trotse blik flitst door zijn donkere ogen, wat een rilling door me heen jaagt.

“Als je de eerste keer was opgestaan, was dit niet gebeurd.” Wijst hij uit, terwijl hij mijn ketting losmaakt. “Kom op.”

Hij wacht niet op mijn reactie voordat hij me naar voren trekt, me uit mijn cel leidt en de gang in waar al anderen zoals ik in een rij staan.

Ze staan stijf, hun gezichten uitdrukkingsloos, hun ogen hol. Het is hier de norm, maar elke keer dat ik het zie, maakt het me onrustig.

Ik woon hier al zeven jaar, wachtend en hopend dat ik ooit vrij zou kunnen zijn, maar geen enkele hoop bracht mijn wens ooit in vervulling. Op dit punt begon ik te denken dat het misschien nooit zou gebeuren omdat niemand me wilde kopen.

Zie je, ik ben vervloekt, tenminste, dat is wat ze over me zeggen. Met mijn witte haar en gouden ogen val ik te veel op. En hoewel je zou denken dat iemand me zou kopen vanwege deze kenmerken, vermeden ze me.

Misschien was het vanwege de geruchten die over me rondgingen. Dat ik een demon in wolfskleren was die wachtte op mijn kans om degene die me kocht te vernietigen. Dat ik de reden was dat mijn hele roedel werd vernietigd. Dat ik ongeluk bracht aan iedereen die ik tegenkwam.

Zie je, ik was niet altijd een gevangene van deze plek. Ik was ooit de trotse dochter van de Crimson Moon roedel. Mijn vader en moeder waren de alpha en luna van die roedel en daarom was ik de volgende in lijn om over te nemen. Tenminste, dat was wat er zou gebeuren, maar uiteindelijk kreeg ik nooit de kans.

Op een verschrikkelijke nacht werd mijn roedel aangevallen. Iedereen die ik kende en liefhad werd gedood en ik werd meegenomen.

Zelfs nu herinner ik me die dag alsof het gisteren was, geen enkel aantal jaren dat voorbijging liet het uit mijn geheugen verdwijnen en eerlijk gezegd wilde ik het ook niet laten verdwijnen. Het was een nacht die ik me moest herinneren, aangezien iedereen stierf terwijl ik niets kon doen om het te stoppen.

Het spijt me. Denk ik stilletjes, mijn hart pijnlijk samentrekkend, mijn adem stokt. Het spijt me zo.

“Schiet op,” snuift Geoffrey, terwijl hij me uit mijn gepeins trekt. “Stop met treuzelen.”

“Sorry,” snuif ik, terwijl ik probeer niet te vallen. “Misschien als je niet zo snel ging, kon ik…AH!”

Ik krijg mijn woorden niet af voordat ik voorover val, mijn lichaam de grond raakt en mijn hoofd tegen het cement stuitert.

“Verdomme,” sis ik, terwijl ik probeer op te staan, maar ik word meegesleept.

“Ik zei toch dat je bij moest blijven.”

"Dat is alles wat Geoffrey zegt, voordat hij verdergaat terwijl ik mezelf weer op mijn voeten werk en wanneer we eindelijk onze bestemming bereiken, staan de badmeisjes al te wachten.

"Wacht," sis ik terwijl ik naar de badkuipen word geleid die bedoeld zijn voor degenen die geveild zullen worden. "Waarom word ik hierheen gebracht?"

Omdat ik nooit verkocht werd, maakte de madam zich meestal niet druk om me te baden. In plaats daarvan hield ze me gewoon aan de ketting aan de zijkant zodat ik kon toekijken hoe de anderen werden verkocht terwijl ik bleef.

"Dit is jouw geluksavond." Een gladde, zoete stem spint en als ik me omdraai, zie ik de madam. "Jij bent de ster van de avond."

Ster? Waar had ze het over? Wat gebeurde er?

Met elke voorbijgaande minuut voelde ik mijn angst groeien.

"Ik begrijp het niet," zeg ik. "Waarom zou ik..."

"Zorg ervoor dat ze extra schoon is." De madam beveelt, negerend me volledig. "Anders gaat het om jouw hoofd."

"Natuurlijk," grinnikt Geoffrey. "We zullen ervoor zorgen dat ze onze gast tevreden stelt en alles aan ons teruggeeft wat ze ons verschuldigd is."

"Wat?" hijg ik, nog steeds niet begrijpend wat er aan de hand was. "Wat betekent dat?"

Natuurlijk wist ik wat het betekende. Ik wist wat er gebeurde bij deze veilingen, maar dat ze zulke dingen over mij zeiden, sloeg nergens op.

"Kom op, mormel," beveelt Geoffrey, me weer trekkend. "Hou op met treuzelen. Als je denkt dat je niet geveild wordt door tijd te verspillen, heb je het mis."

"Nee!" hijg ik, beginnend te vechten. "Nee! Ik wil niet!"

Hoewel ik wist dat vechten me nergens zou brengen, kon ik mezelf niet tegenhouden om te proberen Geoffrey tegen te houden.

"Wees gehoorzaam." Gromt Geoffrey, ruw aan mijn ketting trekkend zodat ik voor hem op mijn knieën val. "Wil je dat je koper je bedekt met verwondingen ziet?"

"Betekent dat dat mijn waarde minder wordt?" daag ik uit en heb er meteen spijt van als de madam's vingers zich in mijn haar draaien en trekken.

"Luister hier, jij gemene kleine schepsel." Ze gromt, me optillend zodat we oog in oog zijn. "Ik heb veel tijd en geld aan jou verspild en het is tijd dat je dat allemaal aan mij teruggeeft."

"Ik heb je niet gevraagd dat te doen." Grom ik.

Onmiddellijk vindt de vrije hand van de madam mijn wang en mijn hoofd slaat opzij terwijl mijn oor suist en de smaak van bloed mijn mond vult.

"Ondankbare, ellendeling!" Snauwt ze, haar ogen gevaarlijk flitsend. "Ik hoop echt dat je nieuwe eigenaar je goed in toom slaat, want als je hier zou blijven, zou ik het zelf doen."

"Ik zal geen koper hebben," zeg ik tegen haar, mijn lippen trekkend in een spottende grijns. "Niemand koopt me ooit! Daarom ben ik nog steeds hier."

"Niet vanavond." De glimlach van de madam is nu vol triomf, koud en messcherp en absoluut zeker. "Vanavond zal je gekocht worden. Je koper heeft zeer specifieke regelingen getroffen om ervoor te zorgen dat je vanavond de zijne wordt." Ze duwt me met achteloze geweld naar de badkuipen. "Nu opschieten."

En zo kantelt de wereld weer.

Iemand wil me.

Iemand heeft geregeld om mij specifiek te kopen.

De vraag is niet meer of ik verkocht word.

De vraag is: waarom?