Vergeef me, alsjeblieft

Sakshi's POV:

"Vanaf vandaag ben je dood," zei Randhir, waardoor mijn angst toenam.

"Het spijt me, alsjeblieft," zei ik.

"Ik zal je nooit vergeven. Jij bent degene die mijn leven heeft verpest. Ik ben met je getrouwd om je te laten zien hoe pijnlijk het is om bedrogen te worden door iemand die je vertrouwt," zei Randhir terwijl hij naar me toe kwam.

"Ik heb mijn fout ingezien. Alsjeblieft, vertrouw me," smeekte ik hem.

"Je verdient het om gehaat, gestraft en weggegooid te worden, niet om vertrouwd, geliefd of vergeven te worden, mijn geliefde," was Randhirs onmiddellijke antwoord.

Ik deinsde achteruit, hoewel ik goed wist dat ik niet aan hem kon ontsnappen. Randhir was mijn man, en niemand wist dat hij met mij was getrouwd uit wraak.

"Blijf daar staan. Waag het niet om nog één stap te zetten zonder mijn toestemming."

Ik bleef staan waar ik was, bevangen door angst. Mijn lichaam zweette. Ik kon niet eens raden wat er hierna zou gebeuren. Randhir kwam naar me toe en kuste me op de lippen, en de herinneringen aan het verleden brachten tranen in mijn ogen. Plots beet hij in mijn onderlip en ik opende mijn mond, waardoor het een diepe open mondkus werd. Het verlangen ontwaakte in mij door zijn ene kus, even vergat ik zijn wraak. Langzaam liet hij ons beiden op het bed vallen, ik in zijn armen.

"Ben je klaar voor de eerste nacht of bang voor mij?"

"Je bent mijn man en ik ben bereid je je recht te geven," zei ik, terwijl ik verborgen hield dat ik van hem hield.

Hij kuste toen mijn nek. Hij liet langzaam kussen achter tot mijn schouder, waar hij me een liefdesbeet gaf. Ik greep de lakens vast en beet op mijn lip zodat ik niet zou schreeuwen wanneer hij mijn maagdelijkheid brak. Hij deed het licht uit en voltrok ons huwelijk. Ik accepteerde hem omdat ik van hem houd en ik weet dat hij van mij houdt. Mijn tranen stroomden en maakten mijn kussen nat bij de gedachte dat hij met mij was getrouwd uit wraak. Ik hoop dat mijn liefde niet zal vervagen door zijn woorden en daden.

Mijn lichaam deed vreselijk pijn door de zwakte en vermoeidheid veroorzaakt door de huwelijksrituelen. Of moet ik zeggen dat het komt door de emotionele pijn die ik heb doorstaan, wetende dat Randhir mijn levenspartner is. Het is niet omdat Randhir een slecht persoon is, maar omdat ik nooit liefde van mijn man kan krijgen. Als het niet ik was, zou een ander meisje geluk hebben gehad met een man als Randhir die alles opoffert voor zijn geliefde. En ik was die geliefde in het verleden. En nu weet ik niet meer wie ik ben in zijn leven.

"Ik had nooit gedacht dat onze eerste nacht zo gelukkig en plezierig zou zijn. Sta nu op, lieve geliefde."

Ik begreep niet meteen wat hij zei, maar langzaam begreep ik het en stond op van het bed.

"Kleed je aan en ga op het balkon slapen. Daar hoor je te zijn en dat verdien je. Je zult niet langer als een prinses worden behandeld en Sakshi Arora is vanaf vandaag dood. Je bent vanaf vandaag mevrouw Sakshi Randhir en mijn woord is jouw bevel. Gedraag je goed als mijn vrouw of ik aarzel niet om je te leren hoe je een goede vrouw moet zijn."

Zijn woorden deden me huiveren toen ik dacht aan het koude weer buiten. Ik keek naar het raam en vervolgens naar Randhir, smeekte hem met mijn ogen om genade. Maar hij stond meteen op, pakte mijn schouders vast en duwde me op het balkon, waarna hij de deur sloot.

Ik zat op het balkon, mijn knieën omarmend en sloot mijn ogen. Ik was in een saree zonder andere kleding om me te beschermen tegen deze koude. Tranen begonnen te stromen toen ik me herinnerde hoe liefdevol hij me vroeger behandelde en hoe alles was veranderd door mijn ene fout. De koude lucht ging door mijn huid en deed me rillen. Ik klopte op de deur.

"Randhir, alsjeblieft, doe de deur open. Ik kan dit niet verdragen," zei ik.

Randhir opende de deur.

"Ik weet hoe je bent opgegroeid en dit zou je zeker pijn doen. Maar niet meer dan de pijn die mijn hart door jou heeft gedragen. Je kunt geen genade vinden in een bloedend hart. En je weet goed de reden achter mijn pijn. Nu zal ik genieten door je lichaam elke seconde pijn te doen. Natuurlijk kan ik je hart geen pijn doen, want ik heb daar geen plaats in," zei Randhir en sloot de deur.