Vuur & Benzine : Wanneer Klappen Sneller Vliegen Dan Vonken

Vuur & Benzine:::

Rosa strekte haar lange ledematen uit onder de zijden lakens, de wekker zoemde op het nachtkastje en met een lui gebaar tikte ze hem uit.

Weer een dag vol met de gebruikelijke klusjes. Ze draaide zich om in bed en staarde weemoedig naar de lege plek naast haar. Waarom was Jax weggegaan? Het sloeg nergens op, ze waren gelukkig, of tenminste, dat dacht ze.

Het was een week geleden dat Jax was vertrokken, al zijn spullen had hij meegenomen. Ze herinnerde zich de tranen die ze had gehuild terwijl ze hem smeekte om uit te leggen waarom. Het enige wat Jax haar had gegeven waren kille blikken en een vluchtige kus op haar wang voordat hij de deur uit liep.

Rosa haatte het om het toe te geven, maar ze voelde zich eenzaam zonder hem. Ze miste zijn aanraking, de geur van zijn aftershave en de manier waarop hij altijd vals zong onder de douche.

Ze ging rechtop zitten, sloeg haar benen over de rand van het bed en stond op, terwijl ze haar armen boven haar hoofd uitstrekte. Haar volle borsten spanden tegen het zachte hemdje dat ze droeg.

Ze liep naar de badkamer, zette de douche aan en stopte toen om naar haar spiegelbeeld te staren. Langzaam kleedde ze zich uit voor de spiegel, haar ogen pikten elke kleine fout en imperfectie eruit die ze wist dat ze had.

Jax had altijd gegrapt dat hij ervan hield om iets extra's vast te houden als ze de liefde bedreven, er was altijd die extra ondertoon in zijn stem als hij dat zei, de toon van zijn stem suggereerde dat wat hij zei verder ging dan plagen.

Natuurlijk had het haar altijd onzeker gemaakt, maar het leek niet uit te maken hoeveel ze naar de sportschool ging, haar lichaam was gewoon niet gemaakt om dun en fragiel te zijn.

Met een zucht stapte Rosa onder de douche en liet het hete water over haar zachte, naakte huid stromen. "Waarom liet ik zulke gedachten me storen?" zei ze hardop. Het was stom, ze wist dat ze niet zo slecht over haar lichaam moest denken. Als ze niet van zichzelf hield, hoe kon ze dan verwachten dat iemand anders van haar zou houden? Of tenminste, dat was het advies dat alle tijdschriften gaven.

Ze moest een sterke, zelfverzekerde en onafhankelijke vrouw zijn, en toch vulden de knagende twijfels haar geest met het idee dat ze niet goed genoeg was en dat niemand ooit van haar zou houden op de manier die ze zo wanhopig verlangde.

Ze pakte de douchegel, spoot wat in haar hand en begon haar lichaam heftig in te zepen. Elke keer dat haar handen haar tepels aanraakten, werden ze een beetje stijver, wat aangaf hoe lang het geleden was dat ze seks had gehad, en nu begon ze eronder te lijden.

Zichzelf verwennend liet ze haar hand tussen haar benen glijden, wreef lui over haar clitoris, ze kreunde en drukte haar vrije hand tegen haar borst, knijpend en spelend totdat de tepel pijnlijk erect was.

De telefoon ging.

De dringende, scherpe toon liet Rosa verstijven, 'negeer het gewoon, het gaat naar de voicemail' drong het stemmetje in haar hoofd aan. Haar hand begon langzaam weer cirkels te maken over haar clitoris toen het antwoordapparaat aansloeg. Het geluid van haar verontschuldigende begroeting maakte de woede in haar weer naar boven komen en ze gleed haar vingers in haar kut.

'Waarom was ik altijd zo verontschuldigend over alles?' siste ze.

De gladde stem van haar baas klonk uit het antwoordapparaat, Rosa verstijfde. Het geluid van zijn stem stuurde rillingen van passie langs haar ruggengraat, nu was daar een man die wist hoe hij de controle moest hebben. Ze had vaak gedacht hoe het zou zijn om zich over te geven aan een man die alle macht had.

Een man die haar met slechts de toon van zijn stem kon reduceren tot een trillend hoopje.

Er klikte iets in haar hoofd. Wat zei hij in hemelsnaam? Rosa stormde de douche uit en de hal in, staande daar met water dat op de houten vloer druppelde van haar naakte lichaam, luisterde ze aandachtig naar het bericht.

“Kijk Rosa, ik heb je hier zo snel mogelijk nodig. Deze hele deal is naar de knoppen en ik heb je hier nodig... We moeten...” Hij zuchtte aan de andere kant van de lijn.

Rosa kon hem zich voorstellen, zittend achter zijn bureau, zijn hand achteloos door zijn donkere haar strijkend. De telefoon klikte dood.

Hij had waarschijnlijk op de verkeerde knop gedrukt, dat leek hij de laatste tijd steeds vaker te doen. Een deel van haar vroeg zich af waarom, toen ze terug de badkamer in ging en een handdoek pakte. Toen ze net bij meneer Axel was begonnen, was hij meer dan capabel om met alle fancy gadgets om te gaan die hij tot zijn beschikking had. Echter, naarmate de tijd verstreek, leek hij steeds vaker haar hulp nodig te hebben bij het gebruik ervan. Het was vreemd en buiten zijn karakter.