Jego Mały Króliczek

Laurel- Ostrzeżenie o treści drastycznej

Usłyszałam, jak otwiera się drzwi garażu, i ogarnęła mnie panika. Złapałam rękawice kuchenne z blatu i w pośpiechu je założyłam. Carl był punktualny, a ja byłam spóźniona. Już wiedziałam, że będzie na mnie krzyczał, a byłam do tego przyzwyczajona, ale ostatnim razem, gdy byłam spóźniona, uderzył mnie. Wyrwałam pieczeń z piekarnika, zaciskając zęby, gdy para poparzyła mi ręce. Ledwo postawiłam blachę na kuchence, zanim sięgnęłam po jego talerz, na którym już były fasolka szparagowa z boczkiem, puree ziemniaczane i sos. Usłyszałam, jak przekręca klucz w zamku, i wpadłam w jeszcze większą panikę, desperacko próbując odkroić kawałek pieczeni, żeby dokończyć jego talerz. Wyrwał drzwi, gdy dodawałam widelec do talerza, zamarłam, gdy wszedł z impetem. Spojrzał na talerz w moich rękach, a potem zerknął na stół. Gdy zrobił krok w moją stronę, cofnęłam się.

„M-mam twoją kolację, Carl,” wyszeptałam.

Zmrużył oczy, wyraźnie wściekły, że talerz nie był już na stole. Wyrwał mi talerz z rąk i rzucił go na podłogę. Krzyknęłam, gdy talerz się rozbił, a kawałki odbiły się od podłogi i pocięły mi nogi. Podszedł do mnie, chwytając mnie za włosy i zmuszając do uklęknięcia. Pociągnął mnie za włosy, aby spojrzeć mi w oczy, gdy patrzył na mnie z wściekłością.

„Podajesz mi kolację, kiedy wracam do domu! To jedna z niewielu rzeczy, o które cię proszę, a ty nawet tego nie potrafisz zrobić!” syknął.

„P-przepraszam, Carl. Kolacja jest gotowa. Proszę, pozwól mi przynieść ci nowy talerz,” jęknęłam.

„Mam dość twojego nieposłuszeństwa!” krzyknął. „Nie potrafisz zrobić nic dobrze!”

Chwycił garnek z puree ziemniaczanym i sprawdził palcem, czy jest gorące. Gdy stwierdził, że nie jest, jego oczy ponownie spojrzały na mnie.

„CHCIAŁAŚ MI PODAĆ ZIMNE JEDZENIE!” ryknął.

„N-nie. Ja—”

Złapał garść ziemniaków i wepchnął mi je w twarz. „JEDZ TO!”

Otworzyłam usta, przerażona, że nie posłucham go. Wpychał mi kolejne garście puree do ust szybciej, niż mogłam je połknąć, przez co zaczęło mi wypływać z kącików ust. Gdy garnek był pusty, chwycił garnek z sosem, który był jeszcze gorący, bo właśnie się skończył gotować, i wylał go na mnie, sprawiając, że krzyknęłam z bólu, gdy sos poparzył mi skórę. Zepchnął blachę z pieczenią z kuchenki, śmiejąc się zimno, gdy rozprysła się z pojemnika, po czym ponownie chwycił mnie za włosy i wepchnął twarz w pieczeń.

„JEDZ TO!”

Zaczęłam szlochać, gdy gorąca pieczeń poparzyła mi twarz, i odskoczyłam od niego, odpychając się do tyłu tak szybko, jak mogłam, gdy się do mnie zbliżał. Wyciągnęłam ręce, jakby mogły wystarczyć, aby powstrzymać go przed zadaniem mi większego bólu.

„C-Carl, p-proszę. Przepraszam. To się więcej nie powtórzy,” błagałam.

„Masz rację, nie powtórzy się,” warknął, chwytając mnie za gardło i rzucając z powrotem na bałagan na podłodze. „Jedz to! Wszystko!”

„ZOSTAW JĄ, CARL!” krzyknęła moja siostra, wbiegając do pokoju i zatrzymując się gwałtownie.

„Wynoś się, Lauren! To sprawa między mną a moją żoną!”

Lauren rzuciła się na niego, drapiąc go po szyi, ale odepchnął ją, sprawiając, że poślizgnęła się na jedzeniu. Upadła na podłogę, podczas gdy jego ręka zacisnęła się na mojej szyi. Drapałam jego rękę, błagając, żeby mnie puścił.

„MÓWIĘ TERAZ! ZOSTAW JĄ!” krzyknęła Lauren, gdy przeładowała pistolet.

Carl spojrzał na nią, a potem mnie puścił. Osunęłam się na podłogę, dysząc, gdy moja siostra celowała do niego z pistoletu. Spojrzał na nią, potem na mnie i z powrotem, po czym uśmiechnął się złośliwie.

„Posprzątaj to! Idę do Sarah.”

Wyszedł z domu, a moja siostra szła za nim. Leżałam w szoku tam, gdzie mnie zostawił. Po jego odjeździe, Lauren wróciła i kucnęła obok mnie.

„Wszystko w porządku?” zapytała z troską, wciąż trzymając pistolet w ręku.

„N-nie wiem,” jęknęłam.

„Chodź, Laurel. Zabiorę cię do szpitala. Masz poparzenia.”

Ona delikatnie pomogła mi wstać, zanim poprowadziła mnie w stronę drzwi, gdzie zatrzymałam się, żeby spojrzeć na siebie. „Nie mogę wsiąść do twojego samochodu w takim stanie.”

Przeklęła pod nosem, po czym pobiegła do mojej sypialni, wracając mniej niż 60 sekund później z ręcznikami, czystymi ubraniami i nową parą butów.

„Możesz się wykąpać w szpitalu. Musisz być zbadana, ale nie chcę, żebyśmy tu były, kiedy on wróci do domu,” powiedziała, prowadząc mnie do swojego samochodu.

Pokryła fotel pasażera ręcznikami, zanim delikatnie wepchnęła mnie do środka. Obiegła samochód, wsiadła na miejsce kierowcy i natychmiast ruszyła z piskiem opon, ściskając moją dłoń, podczas gdy ja siedziałam cicho, wciąż w szoku po tym, co się stało. Kiedy dotarłyśmy do szpitala, wzięła moje ubrania, zanim wysiadła, żeby mi pomóc. W drodze do szpitala oddała kluczyki od samochodu parkingowemu, niecierpliwie czekając na bilet, zanim wprowadziła mnie do środka. Gdy tylko dotarłyśmy do recepcji, kobieta za ladą zaprowadziła nas do pokoju, mówiąc, żebym poszła pod prysznic, podczas gdy pytała Lauren, co się stało. Kiedy się suszyłam, Lauren weszła do łazienki i oparła się o ścianę, obserwując mnie, jak się ubieram.

„Jak się czujesz?” zapytała cicho, jej oczy pełne litości, której nie chciałam widzieć.

„Nie wiem,” odpowiedziałam, mój głos był tak samo otępiały jak ja.

„Co się stało, Laurel?”

„Nie miałam gotowej jego kolacji,” wyszeptałam.

Objęła mnie ostrożnie od tyłu, przytulając. „Och, Laurel! Tak mi przykro. Powinnam była przyjechać wcześniej. Czułam, że coś jest nie tak. Bardzo przepraszam. Powinnam była poprosić Lacy, żeby odebrała Ty z przedszkola.”

Pokręciłam głową, gdy moje szlochy odnowiły się. „To nie twoja wina.”

„Ciii, Laurel. Jesteś teraz bezpieczna. Obiecuję ci, że on już nigdy cię nie dotknie,” mruczała uspokajająco.

„Jesteśmy małżeństwem, Lauren. I on zadbał o to, żeby nic mi nie zostało,” płakałam, odwracając się, żeby ją przytulić.

Jej ramiona zacisnęły się wokół mnie. „Mylisz się, Laurel. Masz mnie. Nie jesteśmy tylko siostrami; jesteśmy bliźniaczkami. Jesteś moją najlepszą przyjaciółką i nie pozwolę, żeby cię skrzywdził. Czułaś to, kiedy byłam skrzywdzona lata temu, a ja czułam twój ból. Byłaś moją siłą wtedy, kiedy cię potrzebowałam; pozwól mi być twoją teraz.”

Zawahałam się, zanim uniosłam głowę, żeby spojrzeć jej w oczy. „A co, jeśli skrzywdzi Ty albo ciebie za to, że mi pomogłaś?”

Jej oczy pociemniały, gdy trzymała mój wzrok. „Niech tylko spróbuje skrzywdzić Ty! Wpakuję mu 13 kul między oczy i będę się tłumaczyć chwilowym szaleństwem!”

„Lauren…”

Wzięła głęboki oddech, po czym go wypuściła. „Posłuchaj mnie, Laurel. Mam cię. On nie skrzywdzi ani ciebie, ani mnie, ani Ty. Obiecuję ci. Jeśli zrobisz to, co ci powiem, to wszyscy będziemy bezpieczni przed nim.”

Zawahałam się, zanim zapytałam, „Co chcesz, żebym zrobiła?”

„Chcę, żebyś złożyła wniosek o zakaz zbliżania. Chcę, żebyś porozmawiała z policjantami, kiedy przyjdą do ciebie. Chcę, żebyś złożyła oskarżenie,” powiedziała mi.

Opuściłam głowę. „Co to da? Kartka papieru nie powstrzyma go przed skrzywdzeniem nas.”

„Nie, ale mój pistolet tak. Mam pozwolenie na broń. Jeśli będzie zakaz zbliżania i on przyjdzie do domu, próbując coś zacząć, to go zastrzelę. I wyjdę z tego bez szwanku.”

Patrzyłam na nią w szoku. „Nie jestem pewna, czy to tak działa…”

Uniosła brew. „A nie?”

Westchnęłam, chowając twarz w jej szyi. „Myślę, że to czas, Lauren.”

„Czas na co?”

„Czas, żebym się rozwiodła. Ostatnim razem, kiedy mnie uderzył, tylko mnie spoliczkował. On szybko eskaluje.” Wzięłam drżący oddech. „Boję się, że następnym razem mnie zabije.”

Ścisnęła mnie mocno. „Dobrze. Pomogę ci się z nim rozwieść. Ale najpierw musisz porozmawiać z policjantami. Właśnie weszli.”

Powoli podniosłam głowę, żeby spojrzeć na policjantów, którzy weszli do pokoju z pielęgniarką. Przełknęłam ślinę i skinęłam głową. Pozwoliłam, żeby moje ramiona opadły z Lauren, zanim wzięłam ją za rękę.

„Nie zostawiaj mnie,” błagałam.

„Nigdy, Laurel. Ja i ty przeciwko światu.”

Wzięłam głęboki oddech, zanim odwróciłam się do policjantów. To było dosłownie teraz albo nigdy, i wybrałam teraz.