
Pan Regnante
Serena Light · Zakończone · 76.4k słów
Wstęp
To jednak nie powstrzymało ich historii.
Nie mieli spotkać się w taki sposób, w jaki to się stało.
W końcu ona była tylko studentką, a on był duchem.
Nieistniejącym, plotką, opowieścią, którą opowiadasz dzieciom na dobranoc.
Ale kiedy najbardziej nieprzewidziane okoliczności sprawiają, że ich drogi krzyżują się nie raz, nie dwa, ale trzy razy - spotkanie, które kończy się przysięgą unikania. Nie mają wyboru, muszą przyznać, że muszą trzymać się z daleka, zanim jedno z nich zostanie zranione.
Co dokładnie się dzieje.
To powoduje kolejne spotkanie między nimi, ale tym razem z obietnicą bezpieczeństwa i ochrony, ponieważ on jest jej winien swoje życie.
Rozdział 1
Toskańskie słońce lało się na przechodniów, którzy kręcili się przy swoich sprawach. Rozsiedli się w ogródkach kawiarnianych, gadali jeden przez drugiego, a jednak wszyscy chłonęli pogodę.
Zima już się czaiła za rogiem, a pierwszy śnieg jeszcze nie spadł, więc ludzie mieli chwilę, żeby nacieszyć się ostatnimi miłymi dniami, zanim zamkną się w czterech ścianach z kaloryferem na full i „świętym spokojem”.
Korzystając z tego, wyciskali z czasu, ile się dało.
Dziewczyna o jasnokasztanowych włosach, w kwiecistej sukience, zgarnęła swoje rzeczy i ruszyła do samochodu. Ledwo zapięła pas, kiedy drzwi od strony pasażera rozleciały się z impetem. Aż podskoczyła i pisnęła, gdy obcy facet wpakował się na siedzenie obok.
— Jedź! — warknął, a ona tylko gapiła się na jego stan.
Ciemne włosy miał zlepione i przyklejone do czoła, oczy latały mu na wszystkie strony. Obie dłonie ubrudzone krwią: jedną dociskał ranę w brzuchu, w drugiej trzymał czarny pistolet.
— Kurwa, jedź! — ryknął znowu, a ona wreszcie się otrząsnęła. Wcisnęła gaz i ruszyła na oślep jak wariatka, jakby od tego zależało jej życie.
Bo mogło.
— Na… trasę. Już — jęknął przez zaciśnięte zęby i odchylił głowę do tyłu, zaciskając powieki, a krew zaczęła kapać na jej siedzenia. Przesiąkała przez koszulę i zbierała się mu na kolanach. Dziewczynie podeszła żółć do gardła i wiedziała, że musi coś zrobić, zanim on umrze w jej aucie, a tłumaczenie się z obecności trupa to będzie dopiero osobna jazda.
— Pozwól, że ci pomogę. — Głos jej drżał, kiedy kierowała się w stronę drogi szybkiego ruchu, co chwilę zerkając w lusterka. Za nimi ciągnął się pusty, martwy odcinek szosy.
— Tylko… dowieź… mnie… na trasę.
— Do trasy jest trzydzieści minut, nawet przy tej prędkości, a wykrwawisz się, jeśli nie pozwolisz mi zatamować krwawienia — wyjaśniła, gdy zmrużył oczy i spojrzał na nią podejrzliwie. — Jestem studentką medycyny. Proszę, pozwól mi.
— A czemu? Bo ja wiem… ja wiem… może jesteś jedną z nich.
— To ty masz broń, proszę pana. To mi powiedz, kto tu jest na przegranej pozycji.
Obcy zamilkł, zaciskając oczy z bólu. Z jego ust wyrwał się jęk, a ona zauważyła, że pistolet mu drży.
— Dobra! Dobra! — warknął, wiercąc się na siedzeniu. — Tylko się pospiesz…
Zjechała na pobocze i wysiadła. Podeszła do bagażnika, wyciągnęła apteczkę. Uniosła ręce, pokazując ją, zanim podeszła, otworzyła drzwi i zobaczyła, że mężczyzna cały się trzęsie, trzymając broń wymierzoną w nią — na granicy szoku.
— Ja… ja nie… nie ryzykuję. Ani trochę.
— Okej. — Kiwnęła głową, rozumiejąc, i przykucnęła przy nim. Zaczęła rozpinać jego poplamioną, białą koszulę, przepraszając, gdy syknął z bólu. Jego drżenie się nasiliło, kiedy zaczęła oczyszczać ranę, żeby w ogóle móc ją obejrzeć. Jej zmysły weszły na najwyższe obroty — aż za dobrze wiedziała, co to znaczy.
— Musisz do mnie mówić, żebyś nie wpadł w ostry wstrząs — powiedziała, oglądając ranę. — Jak masz na imię? Ja jestem Rosalie.
— Arcangelo.
— Arcangelo, powiedz mi, czy ktoś na ciebie czeka w domu. Rodzina? Przyjaciele?
— Siostrzeniec i siostrzenica… i moja, moja, moja siostra…
— Dobrze. To dobrze — masz do kogo wracać, są ludzie, którzy czekają. Opowiesz mi o nich?
„Mój siostrzeniec... siostrzeniec...” wyjąkał, kiedy Rosalie przykładała gazę do jego rany. „M-ma sześć lat... nie ma, nie ma nikogo...”
Nie zwróciła większej uwagi na jego słowa i skontrolowała opatrunek, widząc, że na razie udało jej się zatamować krwawienie. Oddech Arcangela się uspokoił.
– Dobrze, Arcangelo? Musisz mi powiedzieć, dokąd mam cię zawieźć.
– Wzdłuż... wzdłuż drogi... będziesz wiedziała.
– No dobra – Rosalie skinęła głową na jego zagadkową gadkę, po czym sięgnęła do tyłu po swój szal i okryła nim go. Pomogła mu ułożyć się z powrotem na siedzeniu, odchyliła je odrobinę, a potem wróciła za kierownicę i ruszyła dalej.
Odbili od krawężnika i jechali w ciszy, a Rosalie zerkała na sylwetkę Arcangela. Siedział z pistoletem luźno zaciśniętym w dłoni, wzrok miał utkwiony w mijanym krajobrazie.
– Czemu mi pomogłaś? – wychrypiał. Rosalie spojrzała na niego na moment, po czym znów skupiła się na drodze. – Mogłaś mnie zostawić na pewną śmierć; w końcu celuję w ciebie z broni.
– Wiem – potwierdziła. – Ale to by znaczyło, że umarłbyś w moim aucie, a ja nie potrzebuję czegoś takiego na sumieniu.
– I tak uważam, że nie powinnaś była mi pomagać.
– Ale wtedy też nie potrafiłabym cię zostawić. Nie chcę żyć ze świadomością, że miałam szansę kogoś uratować, a zamiast tego wybrałam egoizm i pozwoliłam mu umrzeć.
Arcangelo nie odpowiedział, kiedy Rosalie podjechała do dwóch czarnych SUV-ów stojących na środku drogi. Obok stali faceci w garniturach, z bronią trzymaną w dłoniach. I wtedy zrozumiała, że dla niej to koniec tej trasy.
Zatrzymała samochód i uniosła ręce, gdy podeszło do niej dwóch mężczyzn, a kolejni ruszyli do Arcangela, który próbował się wydostać, zanim jeden z nich otworzył drzwi, a pozostali pomogli mu wyjść.
– Ostrożnie. Ta gaza długo nie wytrzyma – zawołała Rosalie do mężczyzn, gdy wyciągnięto ją z auta. Trzymali ją na muszce, a jej kolana się ugięły. Przełknęła ślinę z trudem, zamknęła oczy i wzdrygnęła się na jednoznaczne kliknięcie bezpiecznika.
– Zostawcie ją – rzucił Arcangelo przez ramię, kiedy prowadzili go w stronę samochodów.
– Tak jest, szefie – mężczyźni skinęli głowami i odsunęli się, przez co oczy Rosalie gwałtownie się otworzyły. Arcangelo jeszcze raz złapał z nią kontakt wzrokowy, przekazując jej komunikat wyraźnie, bez cienia wątpliwości.
„Piśniesz słowo i nie żyjesz.”
Patrzyła, jak auta odjeżdżają, zostawiając za sobą smugę dymu.
Rosalie obserwowała, jak czarne pojazdy robią się coraz mniejsze, aż całe jej ciało zaczęło drżeć. Nogi odmówiły posłuszeństwa i osunęła się na kolana, a przez nią przetoczył się przerażony szloch. Wpatrywała się w dłonie, oblepione krwią, i próbowała uspokoić oddech.
Nie miała pojęcia, jak długo siedziała na żwirowej drodze. W końcu otarła łzy i zaschniętą krew o skórę dłoni, zatoczyła się na nogi i zapadła się na siedzenie w samochodzie.
Gdy wreszcie się jakoś pozbierała, włączyła radio, żeby uciszyć rozedrgane nerwy, i postanowiła, że po powrocie do domu weźmie prysznic. Droga była długa, a przez jej niecierpliwość, żeby wrócić, wydawała się jeszcze dłuższa. Gdy tylko zaparkowała, chwyciła swoje rzeczy, chowając ręce w fałdach książek, i pośpiesznie wbiegła do środka z głową nisko spuszczoną.
Potykając się przypadkiem o jakąś osobę, w pośpiechu przeprosiła i czmychnęła od niego prosto do windy, wciskając szósty przycisk. Chciała tylko wrócić do domu, wziąć prysznic i wypłakać się w łóżku.
Plan na dzień miała banalny: uczyć się do nadchodzących egzaminów. Nigdzie w grafiku nie przewidziała, że jakiś ranny obcy będzie trzymał ją na muszce.
Strach znów zalał jej zmysły na wspomnienie wydarzeń z całego dnia; źrenice jej się rozszerzyły, a oddech spłycił. Przełykając gulę w gardle, spróbowała się uspokoić.
*Wdech. Wydech.
Wdech.
Wydech.*
Dźwięk windy wyrwał ją z tych ćwiczeń oddechowych. Wypuszczając powietrze z ulgą, wyciągnęła klucze, idąc korytarzem.
Otwierając drzwi, omal nie osunęła się do środka i nie wysypała wszystkich rzeczy na podłogę. Odwróciła się z powrotem do drzwi, szybko je zamknęła, zarzuciła łańcuch i oparła czoło o drewno, wypuszczając drżące westchnienie — wreszcie znów była w granicach znajomości i tej złudnej pewności, że tu nic jej nie grozi.
„Kąpiel.” Mruknęła do siebie i otarła łzy. „Potrzebuję kąpieli.”
Wypuszczając chwiejny oddech, odwróciła się, gotowa podnieść książki, kiedy czyjaś dłoń brutalnie zacisnęła się na jej ramieniu, zmuszając ją do krzyku, który ugrzązł jej w gardle. Rosalie została rzucona na ścianę; wyrwał jej się bolesny skowyt, gdy jedna ręka owinęła się wokół jej szyi, a druga przycisnęła jej usta, żeby nie wydostał się żaden dźwięk.
Para jabłkowo-zielonych oczu wwiercała się w nią, gdy szarpała się w jego uścisku; opór sprawił tylko, że zacisnął palce mocniej na jej gardle.
— Co ty wiesz? — warknął nisko, a łzy popłynęły jej po policzkach; każda próba wyrwania się była na nic.
— Nic — wydusiła w panice. — Ja nic nie wiem.
— Nie kłam mi, puttana.
— P-proszę… ja nic nie wiem! — zaszlochała, tłumiona jego dłonią.
— Kłamstwa! — warknął i zwiększył nacisk, odcinając jej dopływ powietrza; stopy oderwały jej się od podłogi, gdy próbowała odrywać jego ręce. Patrzył na nią zimnymi, niewzruszonymi oczami, a ona czuła, jak świadomość wymyka jej się spod palców, jakby odpływała pod lodowatą wodę.
Uścisk na szyi nagle zniknął, pozwalając jej runąć na podłogę w kłębie kaszlu. Mężczyzna nad nią sięgnął po drzwi, wyszedł i trzasnął nimi za sobą.
Rosalie leżała na podłodze, trzymając się za szyję, kaszląc, żeby złapać oddech; zgarbiona, dławiła się na sucho, a szloch szarpał całym jej ciałem.
Próbowała oddychać głęboko, żeby się pozbierać, ale kiedy usiłowała odzyskać kontrolę, powieki same jej opadły, a całe ciało rozluźniło się na drewnianej podłodze.
Rosalie obudził dźwięk dzwoniącego telefonu. Jęknęła, przyciskając policzek do parkietu, podniosła się i przetarła oczy, po czym zaczęła grzebać w torbie w poszukiwaniu urządzenia. Wyłączyła alarm i rozejrzała się, gdy wczorajsze wydarzenia znów uderzyły w nią z całą siłą.
Przełknęła ślinę i syknęła, bo przeszył ją ból, po czym zataczając się, stanęła na nogi.
Oszołomiona i jakby nieobecna, Rosalie weszła pod prysznic, unikając spojrzenia w lustro. Gdy wyszła, przetarła dłonią lekko zaparowaną taflę. Krzyk rozpaczy utknął jej w gardle.
Jej szyja była cała czarna od siniaków — granatowa, fioletowa, jakby ktoś ją okładał bez opamiętania. Skóra była tkliwa przy dotyku i bolało ją za każdym razem, kiedy próbowała mówić albo wydobyć z siebie choćby dźwięk. Oczy miała przekrwione, a twarz w plamach.
W tamtej chwili Rosalie postanowiła olać dzisiejsze zajęcia i zadzwonić do pracy, że jest chora.
Nie chciała już nigdy w życiu przechodzić przez to, co wydarzyło się wczoraj.
Przebrała się w coś wygodnego, próbowała coś zjeść, ale skończyło się na tym, że zwymiotowała. W końcu uznała, że weźmie tylko tabletkę przeciwbólową i pójdzie spać.
Rosalie mogłaby przespać cały dzień, ale obudziło ją bzyczenie telefonu. 36 nieodebranych połączeń. Od różnych osób. Po odpisaniu na wiadomości wymówką, że dopadła ją grypa, osunęła się z powrotem na łóżko. Powieki niemal od razu jej opadły, sen znów ją przykrył; działanie leków wciąż krążyło jej w żyłach, zostawiając w głowie ciężką mgłę.
„Ty idiotko!” — usłyszała w swoim śnie czyjś syk, głęboki, mroczny i aksamitny głos, jakby mówił tuż nad nią. „Popatrz, co narobiłaś!”
Po tym syczącym szeptu przyszło najdelikatniejsze muśnięcie jej szyi.
„Nie mogłam być pewna!” — odszepnął nowy głos.
„Powinienem cię zabić, Vincent.” — pierwszy głos odbił to z upiornym spokojem. „Ona uratowała mi życie, a ty próbujesz ją zabić? Dziewczyna ma już dość traum. A jeśli jest na tyle mądra, to wie, żeby nie otwierać buzi. Nie tylko dlatego, że nie zna niewłaściwych ludzi, ale też dlatego, że i tak nikt jej nie uwierzy. Jestem duchem, pamiętasz? Nie istnieję w świecie na zewnątrz. Jestem tylko plotką.”
W śnie Rosalie poruszyła się nerwowo, próbując namierzyć źródło głosów, ale zobaczyła tylko ciemność.
„Chodźmy.” — głos przemówił ponad nią, kiedy szukała w panice, chcąc wiedzieć, dlaczego ją przez to przepuścili i co takiego zrobiła, że spadła na nią ta trauma.
Musiała wiedzieć: dlaczego ona.
Chciała krzyknąć, ale gardło bolało ją zbyt mocno, by w ogóle ułożyć sensowne słowo. Ból nagle się nasilił i wyrwał ją ze snu; zakrztusiła się kaszlem, zwinęła na łóżku i próbowała uśmierzyć pieczenie.
Kiedy atak kaszlu wreszcie odpuścił, wpatrywała się w sufit, a łzy ciekły jej po policzkach — bo nigdy, przenigdy nie chciała, żeby coś takiego ją spotkało. Palce jej drżały, kiedy uniosła je do szyi, pewna, że ten dotyk był prawdziwy… a jednak był tylko urojeniem, echem mężczyzny, którego wczoraj uratowała.
Antacio? Antonio? Angelo?
Nawet jego imienia nie potrafiła dobrze sobie przypomnieć, a już jej się śnił.
Rosalie sięgnęła w stronę szafki nocnej po telefon, ale coś zachrzęściło i zmięło się pod jej dłonią.
Odwróciła się i zobaczyła kartkę. Nie pamiętała, żeby zostawiała sobie jakąkolwiek notatkę. Uniosła ją nad twarz i od razu wiedziała, że to nie jej pismo — litery były zbyt eleganckie, idealnie pochylone, jak z zeszytu do kaligrafii.
„Gorąca zupa pomaga, kiedy ktoś cię dusił. Powinna na tyle udrożnić drogi oddechowe, żeby dało się znieść oddychanie. Poza tym kup maść z arniką na siniaki.
— AR”
Ostatnie Rozdziały
#38 Rozdział XXXVIII: Wielki Brat ogląda
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#37 Rozdział XXXVII: Epilog
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#36 Rozdział XXXVI: Ukończenie szkoły
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#35 Rozdział XXXV: Nr pozycji #2
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#34 Rozdział XXXIV: W chorobie i zdrowiu
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#33 Rozdział XXXIII: Krwawienie
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#32 Rozdział XXXII: Point-Blank
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#31 Rozdział XXXI: Zerwanie
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#30 Rozdział XXX: Poznaj rodziców
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#29 Rozdział XXIX: Zamknięcie
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026
Może Ci się spodobać 😍
Błogość anioła
„Zamknij się, do cholery!” ryknął na nią. Zamilkła, a on zobaczył, jak jej oczy zaczynają się napełniać łzami, a jej wargi drżą. O cholera, pomyślał. Jak większość mężczyzn, płacząca kobieta przerażała go na śmierć. Wolałby stoczyć strzelaninę z setką swoich najgorszych wrogów, niż musieć radzić sobie z jedną płaczącą kobietą.
„Jak masz na imię?” zapytał.
„Ava,” odpowiedziała cienkim głosem.
„Ava Cobler?” chciał wiedzieć. Jej imię nigdy wcześniej nie brzmiało tak pięknie, co ją zaskoczyło. Prawie zapomniała skinąć głową. „Nazywam się Zane Velky,” przedstawił się, wyciągając rękę. Oczy Avy zrobiły się większe, gdy usłyszała to imię. O nie, tylko nie to, pomyślała.
„Słyszałaś o mnie,” uśmiechnął się, brzmiał zadowolony. Ava skinęła głową. Każdy, kto mieszkał w mieście, znał nazwisko Velky, była to największa grupa mafijna w stanie, z siedzibą w mieście. A Zane Velky był głową rodziny, donem, wielkim szefem, współczesnym Al Capone. Ava czuła, jak jej spanikowany umysł wymyka się spod kontroli.
„Spokojnie, aniołku,” powiedział Zane, kładąc rękę na jej ramieniu. Jego kciuk zjechał w dół przed jej gardło. Gdyby ścisnął, miałaby trudności z oddychaniem, zdała sobie sprawę Ava, ale jakoś jego ręka uspokoiła jej umysł. „Dobra dziewczynka. Ty i ja musimy porozmawiać,” powiedział jej. Umysł Avy sprzeciwił się, gdy nazwał ją dziewczynką. Irytowało ją to, mimo że była przerażona. „Kto cię uderzył?” zapytał. Zane przesunął rękę, aby przechylić jej głowę na bok, żeby mógł spojrzeć na jej policzek, a potem na wargę.
******************Ava zostaje porwana i zmuszona do uświadomienia sobie, że jej wujek sprzedał ją rodzinie Velky, aby spłacić swoje długi hazardowe. Zane jest głową kartelu rodziny Velky. Jest twardy, brutalny, niebezpieczny i śmiertelny. W jego życiu nie ma miejsca na miłość ani związki, ale ma potrzeby jak każdy gorący mężczyzna.
CHŁOPIEC, KTÓRY MÓGŁ URODZIĆ DZIEDZICA
„Myślisz, że pozwolę Cassianowi wziąć to na siebie?”
„To mój syn. A ty? Ty jesteś tylko gębą, którą żałuję, że w ogóle zrobiłem.”
Lucien urodził się z tajemnicą.
Taką, której nawet on sam nie rozumiał.
Taką, o której jego ojciec wiedział od zawsze — i za którą go nienawidził.
Kiedy jego bliźniak, Cassian, żył na pełnej swobodzie, Lucien żył zamknięty za drzwiami, karany za samo istnienie.
Nie wolno mu było wychodzić.
Nie wolno mu było żyć.
Był ukryty. Wymazany z pamięci. Złamany.
Aż do chwili, gdy jedno przyjęcie zmieniło wszystko.
Ucierzpiała mafia księżniczka.
Winę zwalono na Cassiana.
Ale ich ojciec dopilnował, żeby to Lucien zapłacił cenę.
Tamtej nocy Lucien został oddany Zaynowi Kingsleyowi —
miliarderowi, dziedzicowi mafii.
Jednemu z Ośmiu, którzy rządzą miastem z cienia.
Ma dwie żony. Córkę. I umierającego ojca, który szeptem wwierca mu się w głowę:
„Daj mi syna. Prawdziwego dziedzica. Albo stracisz wszystko.”
Zayn nie wierzy w słabość.
Nie wierzy w miłość.
I na pewno nie wierzy w takich mężczyzn jak Lucien.
Zayn jest zimny. Bezwzględny. Homofobiczny.
Ale Zayn nie wie…
że Lucien nosi w sobie coś więcej niż ból.
Nosi sekret, który kpi z biologii, logiki i ze wszystkiego, co Zaynowi wydawało się pewne:
Lucien może urodzić dziedzica.
A to, co zaczęło się jako kara, zamienia się w obsesję.
To, co zaczęło się nienawiścią, zaczyna palić w coś zakazanego… i przerażającego.
Wybrana przez Wampirze Bliźniaki
Dotyk Luciena był zimny, a jednak płonęłam gorącym pragnieniem, pożądaniem i potrzebą.
Jego usta były tak miękkie, a on całował mnie z tą samą potrzebą, która sprawiła, że moje majtki były przemoczone.
Nagle drzwi się otworzyły i wszedł jego bliźniak, jego czerwone oczy ogarnęły scenę, gdy ja zaskoczona i pełna przyjemności westchnęłam, bo Lucien zanurzył swoje palce w mojej mokrej cipce.
Violet była przyzwyczajona do maltretowania i zdrad swojego partnera. Nie mogła nigdzie uciec, był Betą, a wszystkie jej próby ucieczki spotykały się z przemocą.
Ale potem przesadził, sprzedając ją słynnym Wampirom Bliźniakom.
Reed i Liam Knight, nieśmiertelni, przeklęci wampirzy Książęta, którzy przysięgli nigdy nie zaakceptować bratniej duszy, wygrali grę hazardową przeciwko partnerowi Violet i aby go ukarać, zażądali jedynej rzeczy, którą wilkołak powinien cenić ponad wszystko inne – swojej partnerki.
Ale zamiast się opierać, on chętnie im ją dostarcza.
Gdy tylko ją zobaczyli, obaj zakochali się w niej od pierwszego wejrzenia.
Uznali, że to musi być czary, biorąc pod uwagę tajemniczą aurę wokół niej. Nawet podejrzewali, że jej partner mógł wysłać ją z misją zniszczenia ich.
Więc zrobili z niej swoją służącą, ale przeznaczenie i los miały inny plan i Książęta Bliźniacy będą musieli głęboko przetestować swoją wolę.
Czytaj dalej, aby dowiedzieć się, jak kończy się ta historia odwróconego haremu.
Ostatnia Szansa Chorej Luny
Wszystko zmieniło się w dniu, kiedy dowiedziałam się, że moja wilczyca zapadła w stan uśpienia. Lekarz ostrzegł mnie, że jeśli nie oznaczę lub nie odrzucę Alexandra w ciągu roku, umrę. Jednak ani mój mąż, ani mój ojciec nie przejmowali się na tyle, aby mi pomóc.
W mojej rozpaczy podjęłam decyzję, aby przestać być uległą dziewczyną, jakiej ode mnie oczekiwali.
Wkrótce wszyscy nazywali mnie szaloną, ale właśnie tego chciałam — odrzucenia i rozwodu.
Nie spodziewałam się jednak, że mój kiedyś arogancki mąż pewnego dnia będzie błagał mnie, żebym nie odchodziła...
Wzlot Brzydkiej Luny
Potem spotkała jego. Pierwszego mężczyznę, który nazwał ją piękną. Pierwszego, który pokazał jej, jak to jest być kochaną.
To była tylko jedna noc, ale zmieniła wszystko. Dla Lyric był świętym, zbawcą. Dla niego, była jedyną kobietą, która sprawiła, że doszedł w łóżku – problem, z którym walczył od lat.
Lyric myślała, że jej życie wreszcie się zmieni, ale jak każdy w jej życiu, on kłamał. A kiedy odkryła, kim naprawdę jest, zdała sobie sprawę, że nie tylko jest niebezpieczny – jest typem mężczyzny, od którego nie można uciec.
Lyric chciała uciekać. Pragnęła wolności. Ale chciała również odnaleźć swoją drogę i odzyskać szacunek, wznieść się ponad popioły.
Ostatecznie została zmuszona do wejścia w mroczny świat, którego nie chciała poznać.
Alfa i Wynajęta Luna
Dziewczyna z małego miasteczka, Apple, dorastała wiedząc, że wilkołaki i inne nadprzyrodzone istoty są niebezpieczne. Gdy opuszcza swoją przemocową rodzinę, by przeprowadzić się do Crescent City, największego nadprzyrodzonego miasta na Zachodzie, miejsca, gdzie potwory mieszają się ze zwykłą ludnością, słaba ludzka istota taka jak ona jest łatwym łupem. Podczas pełnego przygód poszukiwania pracy, los sprawia, że Apple nieświadomie trafia do Sterling Incorporated, największej watahy wilkołaków na Zachodnim Wybrzeżu. Mając nadzieję na staż lub pracę na poziomie podstawowym, zostaje błędnie uznana za nową Wynajętą Lunę Alfa, tymczasową kontraktową Lunę, która ma spełniać wszystkie jego potrzeby.
Problem polega na tym, że ona nie jest jego kontraktową Luną! Ona nawet nie jest wilkołakiem!
Ale Sylvester Sterling nie przejmuje się tym. Zdecydował, że tylko Apple może wykonać tę pracę - i zrobi wszystko, aby ją przekonać.
Czy Apple ulegnie uwodzicielskim sztuczkom Alfa? Czy też dziewczyna z małego miasteczka okaże się jego największym wyzwaniem?
Wybrana przez Przeklętego Króla Alfa
„Ale ja przeżyję.”
Szeptałam to do księżyca, do łańcuchów, do siebie — aż w to uwierzyłam.
Mówią, że Król Alfa Maximus to potwór — zbyt wielki, zbyt brutalny, zbyt przeklęty. Jego łoże to wyrok śmierci, i żadna kobieta nigdy go nie opuściła żywa. Dlaczego więc wybrał mnie?
Grubą, niechcianą omegę. Tę, którą moja własna wataha oddała jak śmieci. Jedna noc z bezlitosnym Królem miała mnie zakończyć. Zamiast tego zrujnowała mnie. Teraz pragnę mężczyzny, który bierze bez litości. Jego dotyk pali. Jego głos rozkazuje. Jego ciało niszczy. A ja wciąż wracam po więcej. Ale Maximus nie zna miłości. Nie zna towarzyszy. Bierze. Posiada. I nigdy nie zostaje.
„Zanim moja bestia pochłonie mnie całkowicie — potrzebuję syna, który przejmie tron.”
Niestety dla niego... nie jestem słabą, żałosną dziewczyną, którą wyrzucili. Jestem czymś o wiele bardziej niebezpiecznym — jedyną kobietą, która może złamać jego klątwę... albo zniszczyć jego królestwo.
Ostatnia Trisolarian
Dwaj potężni bracia Alfa twierdzą, że są jej przeznaczonymi partnerami i chcą się z nią połączyć. Zostaje wciągnięta w świat pełen niebezpiecznych przepowiedni i wojen, i całkowicie się załamuje...
Bez drugiej szansy, Niezmartwiona i Kwitnąca
Mój narzeczony stał tam z ciężarną kochanką w swoich ramionach, szyderczo się uśmiechając. "Bez mnie jesteś nikim."
Odwróciłam się i zapukałam do drzwi najbogatszego człowieka w mieście. "Panie Locke, zainteresowany sojuszem małżeńskim? Oferuję udział wart sto miliardów dolarów - plus przyszłe imperium biznesowe, gratis."
Niemoralna propozycja miliardera
Osierocona i bez miejsca, które mogłaby nazwać domem, Willow miała tylko jedną szansę na szczęście – pójść na studia. Kiedy jej stypendium przepadło, mogła tylko skontaktować się z Nicholasem Rowe, tajemniczym i wręcz grzesznym miliarderem, aby dał jej pieniądze, które jej się należały.
Skąd mogła wiedzieć, że nie tylko będzie skłonny sfinansować jej edukację, ale także chciał, aby została matką jego dzieci! To nie było częścią planu. Ale w obliczu pokusy, Willow mogła tylko przyjąć nieprzyzwoitą propozycję i wpaść w sidła starszego mężczyzny.
Czy ich związek przetrwa? Co się stanie, gdy duchy przeszłości Nicholasa pojawią się, by rozdzielić parę? Czy przetrwają burzę?
Projekt Więzień
Czy miłość może oswoić nietykalnych? Czy tylko podsyci ogień i wywoła chaos wśród więźniów?
Świeżo po ukończeniu liceum i dusząca się w swojej beznadziejnej rodzinnym mieście, Margot pragnie ucieczki. Jej lekkomyślna przyjaciółka, Cara, myśli, że znalazła idealny sposób, aby obie mogły się stamtąd wyrwać - Projekt Więzień - kontrowersyjny program oferujący ogromną sumę pieniędzy w zamian za czas spędzony z więźniami o najwyższym stopniu bezpieczeństwa.
Bez wahania, Cara spieszy, aby je zapisać.
Ich nagroda? Bilet w jedną stronę do głębi więzienia rządzonego przez przywódców gangów, bossów mafii i mężczyzn, których strażnicy nie odważyliby się nawet przekroczyć...
W samym centrum tego wszystkiego, spotyka Cobana Santorellego - człowieka zimniejszego niż lód, ciemniejszego niż północ i śmiertelnie niebezpiecznego jak ogień, który podsyca jego wewnętrzną wściekłość. Wie, że projekt może być jego jedyną szansą na wolność - jego jedyną szansą na zemstę na tym, który zdołał go zamknąć, więc musi udowodnić, że potrafi nauczyć się kochać...
Czy Margot będzie tą szczęściarą, która pomoże go zreformować?
Czy Coban będzie w stanie zaoferować coś więcej niż tylko seks?
To, co zaczyna się od zaprzeczenia, może bardzo dobrze przerodzić się w obsesję, która następnie może rozkwitnąć w prawdziwą miłość...
Temperamentna powieść romantyczna.
Noc Przed Tym, Jak Go Poznałam
Dwa dni później weszłam na staż i zobaczyłam go siedzącego za biurkiem prezesa.
Teraz przynoszę kawę dla mężczyzny, który sprawił, że jęczałam, a on zachowuje się, jakbym to ja przekroczyła granice.
Zaczęło się od wyzwania. Skończyło się na jednym mężczyźnie, którego nigdy nie powinna pragnąć.
June Alexander nie planowała spać z obcym. Ale w noc, gdy świętowała zdobycie wymarzonego stażu, szalone wyzwanie prowadzi ją w ramiona tajemniczego mężczyzny. Jest intensywny, cichy i niezapomniany.
Myślała, że już nigdy go nie zobaczy.
Aż do momentu, gdy wchodzi na pierwszy dzień pracy—
I odkrywa, że to jej nowy szef.
Prezes.
Teraz June musi pracować pod mężczyzną, z którym spędziła jedną nieprzewidywalną noc. Hermes Grande jest potężny, zimny i całkowicie poza zasięgiem. Ale napięcie między nimi nie znika.
Im bliżej się stają, tym trudniej jest jej chronić swoje serce i ich tajemnice.












