Pan Regnante

Pan Regnante

Serena Light · Zakończone · 76.4k słów

244
Gorące
33k
Wyświetlenia
1.1k
Dodano
Dodaj do Półki
Rozpocznij Czytanie
Udostępnij:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

Wstęp

Kiedy jesteś najbardziej szanowanym bossem włoskiej mafii, nie możesz pozwolić, aby świat dowiedział się o twoim istnieniu lub jakichkolwiek osobistych powiązaniach. W przeciwnym razie złe rzeczy mają tendencję do zdarzania się, a ten człowiek nauczył się tej lekcji na własnej skórze. Odmawiał wpuszczenia kogokolwiek za swoją zimną fasadę.
To jednak nie powstrzymało ich historii.
Nie mieli spotkać się w taki sposób, w jaki to się stało.
W końcu ona była tylko studentką, a on był duchem.
Nieistniejącym, plotką, opowieścią, którą opowiadasz dzieciom na dobranoc.
Ale kiedy najbardziej nieprzewidziane okoliczności sprawiają, że ich drogi krzyżują się nie raz, nie dwa, ale trzy razy - spotkanie, które kończy się przysięgą unikania. Nie mają wyboru, muszą przyznać, że muszą trzymać się z daleka, zanim jedno z nich zostanie zranione.
Co dokładnie się dzieje.
To powoduje kolejne spotkanie między nimi, ale tym razem z obietnicą bezpieczeństwa i ochrony, ponieważ on jest jej winien swoje życie.

Rozdział 1

Toskańskie słońce lało się na przechodniów, którzy kręcili się przy swoich sprawach. Rozsiedli się w ogródkach kawiarnianych, gadali jeden przez drugiego, a jednak wszyscy chłonęli pogodę.

Zima już się czaiła za rogiem, a pierwszy śnieg jeszcze nie spadł, więc ludzie mieli chwilę, żeby nacieszyć się ostatnimi miłymi dniami, zanim zamkną się w czterech ścianach z kaloryferem na full i „świętym spokojem”.

Korzystając z tego, wyciskali z czasu, ile się dało.

Dziewczyna o jasnokasztanowych włosach, w kwiecistej sukience, zgarnęła swoje rzeczy i ruszyła do samochodu. Ledwo zapięła pas, kiedy drzwi od strony pasażera rozleciały się z impetem. Aż podskoczyła i pisnęła, gdy obcy facet wpakował się na siedzenie obok.

— Jedź! — warknął, a ona tylko gapiła się na jego stan.

Ciemne włosy miał zlepione i przyklejone do czoła, oczy latały mu na wszystkie strony. Obie dłonie ubrudzone krwią: jedną dociskał ranę w brzuchu, w drugiej trzymał czarny pistolet.

— Kurwa, jedź! — ryknął znowu, a ona wreszcie się otrząsnęła. Wcisnęła gaz i ruszyła na oślep jak wariatka, jakby od tego zależało jej życie.

Bo mogło.

— Na… trasę. Już — jęknął przez zaciśnięte zęby i odchylił głowę do tyłu, zaciskając powieki, a krew zaczęła kapać na jej siedzenia. Przesiąkała przez koszulę i zbierała się mu na kolanach. Dziewczynie podeszła żółć do gardła i wiedziała, że musi coś zrobić, zanim on umrze w jej aucie, a tłumaczenie się z obecności trupa to będzie dopiero osobna jazda.

— Pozwól, że ci pomogę. — Głos jej drżał, kiedy kierowała się w stronę drogi szybkiego ruchu, co chwilę zerkając w lusterka. Za nimi ciągnął się pusty, martwy odcinek szosy.

— Tylko… dowieź… mnie… na trasę.

— Do trasy jest trzydzieści minut, nawet przy tej prędkości, a wykrwawisz się, jeśli nie pozwolisz mi zatamować krwawienia — wyjaśniła, gdy zmrużył oczy i spojrzał na nią podejrzliwie. — Jestem studentką medycyny. Proszę, pozwól mi.

— A czemu? Bo ja wiem… ja wiem… może jesteś jedną z nich.

— To ty masz broń, proszę pana. To mi powiedz, kto tu jest na przegranej pozycji.

Obcy zamilkł, zaciskając oczy z bólu. Z jego ust wyrwał się jęk, a ona zauważyła, że pistolet mu drży.

— Dobra! Dobra! — warknął, wiercąc się na siedzeniu. — Tylko się pospiesz…

Zjechała na pobocze i wysiadła. Podeszła do bagażnika, wyciągnęła apteczkę. Uniosła ręce, pokazując ją, zanim podeszła, otworzyła drzwi i zobaczyła, że mężczyzna cały się trzęsie, trzymając broń wymierzoną w nią — na granicy szoku.

— Ja… ja nie… nie ryzykuję. Ani trochę.

— Okej. — Kiwnęła głową, rozumiejąc, i przykucnęła przy nim. Zaczęła rozpinać jego poplamioną, białą koszulę, przepraszając, gdy syknął z bólu. Jego drżenie się nasiliło, kiedy zaczęła oczyszczać ranę, żeby w ogóle móc ją obejrzeć. Jej zmysły weszły na najwyższe obroty — aż za dobrze wiedziała, co to znaczy.

— Musisz do mnie mówić, żebyś nie wpadł w ostry wstrząs — powiedziała, oglądając ranę. — Jak masz na imię? Ja jestem Rosalie.

— Arcangelo.

— Arcangelo, powiedz mi, czy ktoś na ciebie czeka w domu. Rodzina? Przyjaciele?

— Siostrzeniec i siostrzenica… i moja, moja, moja siostra…

— Dobrze. To dobrze — masz do kogo wracać, są ludzie, którzy czekają. Opowiesz mi o nich?

„Mój siostrzeniec... siostrzeniec...” wyjąkał, kiedy Rosalie przykładała gazę do jego rany. „M-ma sześć lat... nie ma, nie ma nikogo...”

Nie zwróciła większej uwagi na jego słowa i skontrolowała opatrunek, widząc, że na razie udało jej się zatamować krwawienie. Oddech Arcangela się uspokoił.

– Dobrze, Arcangelo? Musisz mi powiedzieć, dokąd mam cię zawieźć.

– Wzdłuż... wzdłuż drogi... będziesz wiedziała.

– No dobra – Rosalie skinęła głową na jego zagadkową gadkę, po czym sięgnęła do tyłu po swój szal i okryła nim go. Pomogła mu ułożyć się z powrotem na siedzeniu, odchyliła je odrobinę, a potem wróciła za kierownicę i ruszyła dalej.

Odbili od krawężnika i jechali w ciszy, a Rosalie zerkała na sylwetkę Arcangela. Siedział z pistoletem luźno zaciśniętym w dłoni, wzrok miał utkwiony w mijanym krajobrazie.

– Czemu mi pomogłaś? – wychrypiał. Rosalie spojrzała na niego na moment, po czym znów skupiła się na drodze. – Mogłaś mnie zostawić na pewną śmierć; w końcu celuję w ciebie z broni.

– Wiem – potwierdziła. – Ale to by znaczyło, że umarłbyś w moim aucie, a ja nie potrzebuję czegoś takiego na sumieniu.

– I tak uważam, że nie powinnaś była mi pomagać.

– Ale wtedy też nie potrafiłabym cię zostawić. Nie chcę żyć ze świadomością, że miałam szansę kogoś uratować, a zamiast tego wybrałam egoizm i pozwoliłam mu umrzeć.

Arcangelo nie odpowiedział, kiedy Rosalie podjechała do dwóch czarnych SUV-ów stojących na środku drogi. Obok stali faceci w garniturach, z bronią trzymaną w dłoniach. I wtedy zrozumiała, że dla niej to koniec tej trasy.

Zatrzymała samochód i uniosła ręce, gdy podeszło do niej dwóch mężczyzn, a kolejni ruszyli do Arcangela, który próbował się wydostać, zanim jeden z nich otworzył drzwi, a pozostali pomogli mu wyjść.

– Ostrożnie. Ta gaza długo nie wytrzyma – zawołała Rosalie do mężczyzn, gdy wyciągnięto ją z auta. Trzymali ją na muszce, a jej kolana się ugięły. Przełknęła ślinę z trudem, zamknęła oczy i wzdrygnęła się na jednoznaczne kliknięcie bezpiecznika.

– Zostawcie ją – rzucił Arcangelo przez ramię, kiedy prowadzili go w stronę samochodów.

– Tak jest, szefie – mężczyźni skinęli głowami i odsunęli się, przez co oczy Rosalie gwałtownie się otworzyły. Arcangelo jeszcze raz złapał z nią kontakt wzrokowy, przekazując jej komunikat wyraźnie, bez cienia wątpliwości.

Piśniesz słowo i nie żyjesz.

Patrzyła, jak auta odjeżdżają, zostawiając za sobą smugę dymu.

Rosalie obserwowała, jak czarne pojazdy robią się coraz mniejsze, aż całe jej ciało zaczęło drżeć. Nogi odmówiły posłuszeństwa i osunęła się na kolana, a przez nią przetoczył się przerażony szloch. Wpatrywała się w dłonie, oblepione krwią, i próbowała uspokoić oddech.

Nie miała pojęcia, jak długo siedziała na żwirowej drodze. W końcu otarła łzy i zaschniętą krew o skórę dłoni, zatoczyła się na nogi i zapadła się na siedzenie w samochodzie.

Gdy wreszcie się jakoś pozbierała, włączyła radio, żeby uciszyć rozedrgane nerwy, i postanowiła, że po powrocie do domu weźmie prysznic. Droga była długa, a przez jej niecierpliwość, żeby wrócić, wydawała się jeszcze dłuższa. Gdy tylko zaparkowała, chwyciła swoje rzeczy, chowając ręce w fałdach książek, i pośpiesznie wbiegła do środka z głową nisko spuszczoną.

Potykając się przypadkiem o jakąś osobę, w pośpiechu przeprosiła i czmychnęła od niego prosto do windy, wciskając szósty przycisk. Chciała tylko wrócić do domu, wziąć prysznic i wypłakać się w łóżku.

Plan na dzień miała banalny: uczyć się do nadchodzących egzaminów. Nigdzie w grafiku nie przewidziała, że jakiś ranny obcy będzie trzymał ją na muszce.

Strach znów zalał jej zmysły na wspomnienie wydarzeń z całego dnia; źrenice jej się rozszerzyły, a oddech spłycił. Przełykając gulę w gardle, spróbowała się uspokoić.

*Wdech. Wydech.

Wdech.

Wydech.*

Dźwięk windy wyrwał ją z tych ćwiczeń oddechowych. Wypuszczając powietrze z ulgą, wyciągnęła klucze, idąc korytarzem.

Otwierając drzwi, omal nie osunęła się do środka i nie wysypała wszystkich rzeczy na podłogę. Odwróciła się z powrotem do drzwi, szybko je zamknęła, zarzuciła łańcuch i oparła czoło o drewno, wypuszczając drżące westchnienie — wreszcie znów była w granicach znajomości i tej złudnej pewności, że tu nic jej nie grozi.

„Kąpiel.” Mruknęła do siebie i otarła łzy. „Potrzebuję kąpieli.”

Wypuszczając chwiejny oddech, odwróciła się, gotowa podnieść książki, kiedy czyjaś dłoń brutalnie zacisnęła się na jej ramieniu, zmuszając ją do krzyku, który ugrzązł jej w gardle. Rosalie została rzucona na ścianę; wyrwał jej się bolesny skowyt, gdy jedna ręka owinęła się wokół jej szyi, a druga przycisnęła jej usta, żeby nie wydostał się żaden dźwięk.

Para jabłkowo-zielonych oczu wwiercała się w nią, gdy szarpała się w jego uścisku; opór sprawił tylko, że zacisnął palce mocniej na jej gardle.

— Co ty wiesz? — warknął nisko, a łzy popłynęły jej po policzkach; każda próba wyrwania się była na nic.

— Nic — wydusiła w panice. — Ja nic nie wiem.

— Nie kłam mi, puttana.

— P-proszę… ja nic nie wiem! — zaszlochała, tłumiona jego dłonią.

— Kłamstwa! — warknął i zwiększył nacisk, odcinając jej dopływ powietrza; stopy oderwały jej się od podłogi, gdy próbowała odrywać jego ręce. Patrzył na nią zimnymi, niewzruszonymi oczami, a ona czuła, jak świadomość wymyka jej się spod palców, jakby odpływała pod lodowatą wodę.

Uścisk na szyi nagle zniknął, pozwalając jej runąć na podłogę w kłębie kaszlu. Mężczyzna nad nią sięgnął po drzwi, wyszedł i trzasnął nimi za sobą.

Rosalie leżała na podłodze, trzymając się za szyję, kaszląc, żeby złapać oddech; zgarbiona, dławiła się na sucho, a szloch szarpał całym jej ciałem.

Próbowała oddychać głęboko, żeby się pozbierać, ale kiedy usiłowała odzyskać kontrolę, powieki same jej opadły, a całe ciało rozluźniło się na drewnianej podłodze.

Rosalie obudził dźwięk dzwoniącego telefonu. Jęknęła, przyciskając policzek do parkietu, podniosła się i przetarła oczy, po czym zaczęła grzebać w torbie w poszukiwaniu urządzenia. Wyłączyła alarm i rozejrzała się, gdy wczorajsze wydarzenia znów uderzyły w nią z całą siłą.

Przełknęła ślinę i syknęła, bo przeszył ją ból, po czym zataczając się, stanęła na nogi.

Oszołomiona i jakby nieobecna, Rosalie weszła pod prysznic, unikając spojrzenia w lustro. Gdy wyszła, przetarła dłonią lekko zaparowaną taflę. Krzyk rozpaczy utknął jej w gardle.

Jej szyja była cała czarna od siniaków — granatowa, fioletowa, jakby ktoś ją okładał bez opamiętania. Skóra była tkliwa przy dotyku i bolało ją za każdym razem, kiedy próbowała mówić albo wydobyć z siebie choćby dźwięk. Oczy miała przekrwione, a twarz w plamach.

W tamtej chwili Rosalie postanowiła olać dzisiejsze zajęcia i zadzwonić do pracy, że jest chora.

Nie chciała już nigdy w życiu przechodzić przez to, co wydarzyło się wczoraj.

Przebrała się w coś wygodnego, próbowała coś zjeść, ale skończyło się na tym, że zwymiotowała. W końcu uznała, że weźmie tylko tabletkę przeciwbólową i pójdzie spać.

Rosalie mogłaby przespać cały dzień, ale obudziło ją bzyczenie telefonu. 36 nieodebranych połączeń. Od różnych osób. Po odpisaniu na wiadomości wymówką, że dopadła ją grypa, osunęła się z powrotem na łóżko. Powieki niemal od razu jej opadły, sen znów ją przykrył; działanie leków wciąż krążyło jej w żyłach, zostawiając w głowie ciężką mgłę.

Ty idiotko!” — usłyszała w swoim śnie czyjś syk, głęboki, mroczny i aksamitny głos, jakby mówił tuż nad nią. „Popatrz, co narobiłaś!

Po tym syczącym szeptu przyszło najdelikatniejsze muśnięcie jej szyi.

Nie mogłam być pewna!” — odszepnął nowy głos.

Powinienem cię zabić, Vincent.” — pierwszy głos odbił to z upiornym spokojem. „Ona uratowała mi życie, a ty próbujesz ją zabić? Dziewczyna ma już dość traum. A jeśli jest na tyle mądra, to wie, żeby nie otwierać buzi. Nie tylko dlatego, że nie zna niewłaściwych ludzi, ale też dlatego, że i tak nikt jej nie uwierzy. Jestem duchem, pamiętasz? Nie istnieję w świecie na zewnątrz. Jestem tylko plotką.

W śnie Rosalie poruszyła się nerwowo, próbując namierzyć źródło głosów, ale zobaczyła tylko ciemność.

Chodźmy.” — głos przemówił ponad nią, kiedy szukała w panice, chcąc wiedzieć, dlaczego ją przez to przepuścili i co takiego zrobiła, że spadła na nią ta trauma.

Musiała wiedzieć: dlaczego ona.

Chciała krzyknąć, ale gardło bolało ją zbyt mocno, by w ogóle ułożyć sensowne słowo. Ból nagle się nasilił i wyrwał ją ze snu; zakrztusiła się kaszlem, zwinęła na łóżku i próbowała uśmierzyć pieczenie.

Kiedy atak kaszlu wreszcie odpuścił, wpatrywała się w sufit, a łzy ciekły jej po policzkach — bo nigdy, przenigdy nie chciała, żeby coś takiego ją spotkało. Palce jej drżały, kiedy uniosła je do szyi, pewna, że ten dotyk był prawdziwy… a jednak był tylko urojeniem, echem mężczyzny, którego wczoraj uratowała.

Antacio? Antonio? Angelo?

Nawet jego imienia nie potrafiła dobrze sobie przypomnieć, a już jej się śnił.

Rosalie sięgnęła w stronę szafki nocnej po telefon, ale coś zachrzęściło i zmięło się pod jej dłonią.

Odwróciła się i zobaczyła kartkę. Nie pamiętała, żeby zostawiała sobie jakąkolwiek notatkę. Uniosła ją nad twarz i od razu wiedziała, że to nie jej pismo — litery były zbyt eleganckie, idealnie pochylone, jak z zeszytu do kaligrafii.

Gorąca zupa pomaga, kiedy ktoś cię dusił. Powinna na tyle udrożnić drogi oddechowe, żeby dało się znieść oddychanie. Poza tym kup maść z arniką na siniaki.

AR

Ostatnie Rozdziały

Może Ci się spodobać 😍

Związana z jej Alfa Instruktorem

Związana z jej Alfa Instruktorem

724.3k Wyświetlenia · Zakończone · Marina Ellington
Jestem Eileen, wyrzutkiem w akademii zmiennokształtnych, tylko dlatego, że nie mam wilka. Jedynym, co mnie ratuje, jest wrodzony talent do uzdrawiania, dzięki któremu przyjęto mnie do Działu Uzdrowicieli. Aż pewnej nocy, w zakazanym lesie, znalazłam nieznajomego na skraju śmierci. Wystarczył jeden dotyk i coś pierwotnego pękło między nami. Tamta noc związała mnie z nim w sposób, którego nie potrafię odwrócić.

Kilka tygodni później na salę wchodzi nasz nowy instruktor walki, alfa. Regis. Ten facet z lasu. Jego spojrzenie od razu chwyta się mojego i wiem, że mnie rozpoznaje. Wtedy moja skrywana tajemnica uderza we mnie jak cios w brzuch: jestem w ciąży.

Ma dla mnie propozycję, która splata nas jeszcze mocniej. Ochrona… czy złota klatka? Szepty robią się coraz bardziej jadowite, mrok zaczyna się zacieśniać. Dlaczego tylko ja nie mam wilka? Czy on jest moim wybawieniem… czy pociągnie mnie prosto na dno?
Jak nie zakochać się w smoku

Jak nie zakochać się w smoku

1.2m Wyświetlenia · Zakończone · Kit Bryan
Nigdy nie złożyłam podania do Akademii Istot i Stworzeń Magicznych.

Dlatego właśnie byłam co najmniej skołowana, kiedy przyszedł list z moim imieniem już wydrukowanym na planie zajęć, przydzielonym akademikiem i dobranymi przedmiotami, jakby ktoś znał mnie lepiej, niż ja sama siebie. O Akademii słyszeli wszyscy – to tam wiedźmy ostrzą swoje zaklęcia, zmiennokształtni opanowują swoje postaci, a każdy możliwy magiczny stwór uczy się panować nad swoim darem.

Wszyscy oprócz mnie.

Ja nawet nie wiem, czym właściwie jestem. Zero zmiany postaci, zero sztuczek, żadnej magii w stylu “patrzcie na mnie”. Po prostu dziewczyna otoczona ludźmi, którzy potrafią latać, przywoływać ogień albo leczyć jednym dotykiem. Więc siedzę na zajęciach, udaję, że tu pasuję, i wytężam słuch, szukając choćby najdrobniejszej wskazówki, która powie mi, co tak naprawdę płynie w mojej krwi.

Jedyną osobą, która jest chyba jeszcze bardziej ciekawa niż ja, jest Blake Nyvas – wysoki, o złotych oczach i jak najbardziej Smok. Ludzie szepczą, że jest niebezpieczny, powtarzają, żebym trzymała się od niego z daleka. Ale Blake wydaje się zdeterminowany, żeby rozwiązać zagadkę mnie, a ja… jakoś ufam właśnie jemu bardziej niż komukolwiek innemu.

Może to głupota. Może igranie z ogniem.

Ale kiedy wszyscy inni patrzą na mnie, jakbym była tu nie na swoim miejscu, Blake patrzy na mnie tak, jakby była zagadką, którą naprawdę warto rozwiązać.
Ostatnia Szansa Chorej Luny

Ostatnia Szansa Chorej Luny

1.1m Wyświetlenia · W trakcie · Eve Above Story
Byłam idealną córką dla mojego ojca, wychodząc za mąż za Alfę Alexandra dla dobra mojej rodzimej watahy, mimo że Alexander odmówił oznaczenia mnie i nalegał, że nasze małżeństwo to tylko kontrakt. Potem stałam się idealną Luną dla mojego męża Alfy, wciąż mając nadzieję, że pewnego dnia zdobędę jego uczucie i staniemy się prawdziwym mężem i żoną.
Wszystko zmieniło się w dniu, kiedy dowiedziałam się, że moja wilczyca zapadła w stan uśpienia. Lekarz ostrzegł mnie, że jeśli nie oznaczę lub nie odrzucę Alexandra w ciągu roku, umrę. Jednak ani mój mąż, ani mój ojciec nie przejmowali się na tyle, aby mi pomóc.
W mojej rozpaczy podjęłam decyzję, aby przestać być uległą dziewczyną, jakiej ode mnie oczekiwali.
Wkrótce wszyscy nazywali mnie szaloną, ale właśnie tego chciałam — odrzucenia i rozwodu.
Nie spodziewałam się jednak, że mój kiedyś arogancki mąż pewnego dnia będzie błagał mnie, żebym nie odchodziła...
Wybrana przez Przeklętego Króla Alfa

Wybrana przez Przeklętego Króla Alfa

775.9k Wyświetlenia · Zakończone · Night Owl
„Żadna kobieta nie opuszcza jego łoża żywa.”
„Ale ja przeżyję.”
Szeptałam to do księżyca, do łańcuchów, do siebie — aż w to uwierzyłam.
Mówią, że Król Alfa Maximus to potwór — zbyt wielki, zbyt brutalny, zbyt przeklęty. Jego łoże to wyrok śmierci, i żadna kobieta nigdy go nie opuściła żywa. Dlaczego więc wybrał mnie?
Grubą, niechcianą omegę. Tę, którą moja własna wataha oddała jak śmieci. Jedna noc z bezlitosnym Królem miała mnie zakończyć. Zamiast tego zrujnowała mnie. Teraz pragnę mężczyzny, który bierze bez litości. Jego dotyk pali. Jego głos rozkazuje. Jego ciało niszczy. A ja wciąż wracam po więcej. Ale Maximus nie zna miłości. Nie zna towarzyszy. Bierze. Posiada. I nigdy nie zostaje.
„Zanim moja bestia pochłonie mnie całkowicie — potrzebuję syna, który przejmie tron.”
Niestety dla niego... nie jestem słabą, żałosną dziewczyną, którą wyrzucili. Jestem czymś o wiele bardziej niebezpiecznym — jedyną kobietą, która może złamać jego klątwę... albo zniszczyć jego królestwo.
Projekt Więzień

Projekt Więzień

662.4k Wyświetlenia · W trakcie · Bethany Donaghy
Najświeższy eksperyment rządu w dziedzinie resocjalizacji przestępców - wysyłanie tysięcy młodych kobiet, aby żyły obok najniebezpieczniejszych mężczyzn trzymanych za kratami...

Czy miłość może oswoić nietykalnych? Czy tylko podsyci ogień i wywoła chaos wśród więźniów?

Świeżo po ukończeniu liceum i dusząca się w swojej beznadziejnej rodzinnym mieście, Margot pragnie ucieczki. Jej lekkomyślna przyjaciółka, Cara, myśli, że znalazła idealny sposób, aby obie mogły się stamtąd wyrwać - Projekt Więzień - kontrowersyjny program oferujący ogromną sumę pieniędzy w zamian za czas spędzony z więźniami o najwyższym stopniu bezpieczeństwa.

Bez wahania, Cara spieszy, aby je zapisać.

Ich nagroda? Bilet w jedną stronę do głębi więzienia rządzonego przez przywódców gangów, bossów mafii i mężczyzn, których strażnicy nie odważyliby się nawet przekroczyć...

W samym centrum tego wszystkiego, spotyka Cobana Santorellego - człowieka zimniejszego niż lód, ciemniejszego niż północ i śmiertelnie niebezpiecznego jak ogień, który podsyca jego wewnętrzną wściekłość. Wie, że projekt może być jego jedyną szansą na wolność - jego jedyną szansą na zemstę na tym, który zdołał go zamknąć, więc musi udowodnić, że potrafi nauczyć się kochać...

Czy Margot będzie tą szczęściarą, która pomoże go zreformować?

Czy Coban będzie w stanie zaoferować coś więcej niż tylko seks?

To, co zaczyna się od zaprzeczenia, może bardzo dobrze przerodzić się w obsesję, która następnie może rozkwitnąć w prawdziwą miłość...

Temperamentna powieść romantyczna.
Ostatnia Trisolarian

Ostatnia Trisolarian

135.3k Wyświetlenia · Zakończone · Dancingpen
Astrid ma pozornie idealne życie jako licealistka, ale kiedy jej dobry przyjaciel Jason przedstawia ją swojemu bratu Killianowi, natychmiast przyciąga ją niebezpieczeństwo i urok Killiana. Jest nim zafascynowana, dopóki nie odkrywa, że Killian i Jason są potężnymi wilkołakami. Co gorsza, okazuje się, że jest ona połączeniem wilkołaka, wampira i czarownicy, i ostatnią potężną Trisolarianką na ziemi.
Dwaj potężni bracia Alfa twierdzą, że są jej przeznaczonymi partnerami i chcą się z nią połączyć. Zostaje wciągnięta w świat pełen niebezpiecznych przepowiedni i wojen, i całkowicie się załamuje...
Nocne lekarstwo prezesa

Nocne lekarstwo prezesa

1.2m Wyświetlenia · Zakończone · CalebWhite
Oni myśleli, że mogą mnie zniszczyć. Myli się.

Nazywam się Aria Harper i właśnie przyłapałam mojego narzeczonego Ethana na zdradzie z moją przyrodnią siostrą Scarlett w naszym łóżku. Podczas gdy mój świat się rozpadał, oni planowali ukraść wszystko—moje dziedzictwo, spuściznę mojej matki, nawet firmę, która powinna należeć do mnie.

Ale nie jestem naiwną dziewczyną, za jaką mnie uważają.

Wchodzi Devon Kane—jedenaście lat starszy, niebezpiecznie potężny i dokładnie taki, jakiego potrzebuję. Jeden miesiąc. Jeden tajny układ. Wykorzystać jego wpływy, aby uratować moją firmę, odkrywając jednocześnie prawdę o "śmierci" mojej matki Elizabeth i fortunie, którą mi ukradli.

Plan był prosty: udawać zaręczyny, wyciągnąć informacje od wrogów, odejść czysto.

Czego się nie spodziewałam? Ten bezsenny miliarder, który może spać tylko wtedy, gdy jestem w jego ramionach. Czego on się nie spodziewał? Że jego wygodna aranżacja stanie się jego obsesją.

W świetle dnia jest mistrzem obojętności—jego spojrzenie przesuwa się obok mnie, jakbym nie istniała. Ale gdy zapada ciemność, podciąga moją koronkową sukienkę, jego dłonie zdobywają moje piersi przez przezroczysty materiał, jego usta odnajdują mały pieprzyk na moim obojczyku.

„Tak właśnie,” oddycha przeciw mojej skórze, głos napięty i chrapliwy. „Boże, czujesz się niesamowicie.”

Teraz granice są zamazane, stawki wyższe, a wszyscy, którzy mnie zdradzili, zaraz się dowiedzą, co się dzieje, gdy nie doceniają Arii Harper.

Zemsta nigdy nie była tak słodka.
Zdobyta przez miłość Alfy

Zdobyta przez miłość Alfy

290.8k Wyświetlenia · Zakończone · Riley
Jestem Tori, tak zwana „morderczyni”, która właśnie wyszła z więzienia.

Cztery lata temu misternie uknuta intryga Fiony zamieniła mnie z zwyczajnej omegi w skazańca, na którego barkach ciąży zarzut morderstwa.
Po czterech latach wracam do świata, którego prawie nie poznaję.

Moja najlepsza przyjaciółka Fiona, a zarazem moja przyrodnia siostra, stała się w oczach mojej matki idealną córunią. A mój były chłopak, Ethan, za chwilę będzie urządzał huczną, wystawną ceremonię zawarcia więzi… właśnie z nią.

Miłość, więzi rodzinne i reputacja, które kiedyś były dla mnie wszystkim, zostały mi przez Fionę odebrane, co do okruszka.

Kiedy dotarłam już do granic wytrzymałości i zaczęłam się zastanawiać, po co w ogóle jeszcze żyję, w moim życiu nagle pojawił się legendarny Alfa Lucas z Moonhaven.

Jest potężny i tajemniczy, budzi respekt i niemal nabożny lęk wśród wszystkich wilkołaków.
A jednak wobec mnie okazuje niezwykłą wytrwałość i zaskakującą czułość, taką, jakiej nigdy się nie spodziewałam.

Czy pojawienie się Lucasa jest darem od losu, czy początkiem kolejnego spisku?
Wzlot Brzydkiej Luny

Wzlot Brzydkiej Luny

41.5k Wyświetlenia · W trakcie · Syra Tucker
Lyric spędziła życie w nienawiści. Dręczona za swoją bliznowatą twarz i znienawidzona przez wszystkich – w tym przez swojego własnego partnera – zawsze słyszała, że jest brzydka. Jej partner trzymał ją przy sobie tylko po to, by zdobyć terytorium, a kiedy osiągnął swój cel, odrzucił ją, zostawiając złamaną i samotną.

Potem spotkała jego. Pierwszego mężczyznę, który nazwał ją piękną. Pierwszego, który pokazał jej, jak to jest być kochaną.

To była tylko jedna noc, ale zmieniła wszystko. Dla Lyric był świętym, zbawcą. Dla niego, była jedyną kobietą, która sprawiła, że doszedł w łóżku – problem, z którym walczył od lat.

Lyric myślała, że jej życie wreszcie się zmieni, ale jak każdy w jej życiu, on kłamał. A kiedy odkryła, kim naprawdę jest, zdała sobie sprawę, że nie tylko jest niebezpieczny – jest typem mężczyzny, od którego nie można uciec.

Lyric chciała uciekać. Pragnęła wolności. Ale chciała również odnaleźć swoją drogę i odzyskać szacunek, wznieść się ponad popioły.

Ostatecznie została zmuszona do wejścia w mroczny świat, którego nie chciała poznać.
Bez drugiej szansy, Niezmartwiona i Kwitnąca

Bez drugiej szansy, Niezmartwiona i Kwitnąca

211.8k Wyświetlenia · W trakcie · Gloria Fox
Miesiąc przed moim ślubem spaliłam suknię, którą przez rok szyłam własnymi rękami.
Mój narzeczony stał tam z ciężarną kochanką w swoich ramionach, szyderczo się uśmiechając. "Bez mnie jesteś nikim."
Odwróciłam się i zapukałam do drzwi najbogatszego człowieka w mieście. "Panie Locke, zainteresowany sojuszem małżeńskim? Oferuję udział wart sto miliardów dolarów - plus przyszłe imperium biznesowe, gratis."
Accardi

Accardi

1.2m Wyświetlenia · Zakończone · Allison Franklin
Obniżył usta do jej ucha. "To będzie miało swoją cenę," wyszeptał, zanim pociągnął jej płatek ucha zębami.
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."


Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Niewypowiedziana Miłość Prezesa

Niewypowiedziana Miłość Prezesa

695.5k Wyświetlenia · Zakończone · Lily Bronte
„Chcesz mojego przebaczenia?” zapytał, a mój głos zniżył się do niebezpiecznego tonu.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zbliżył się, nagle górując nade mną, jego twarz była zaledwie kilka centymetrów od mojej. Poczułam, jak wstrzymuję oddech, a moje usta rozchylają się w zaskoczeniu.

„To jest cena za mówienie źle o mnie innym,” wyszeptał, przygryzając moją dolną wargę, zanim zajął moje usta prawdziwym pocałunkiem. Zaczęło się to jako kara, ale szybko przekształciło się w coś zupełnie innego, gdy odpowiedziałam, moja początkowa sztywność topniała w uległość, a potem w aktywne uczestnictwo.

Mój oddech przyspieszył, małe dźwięki uciekały z mojego gardła, gdy eksplorował moje ciało. Jego dotyk był zarówno karą, jak i przyjemnością, wywołując dreszcze, które, jak sądziłam, czuł rezonujące przez swoje własne ciało.

Moja nocna koszula podwinęła się, jego ręce odkrywały coraz więcej mojego ciała z każdym muśnięciem. Oboje byliśmy zgubieni w doznaniach, racjonalne myśli ustępowały z każdą mijającą sekundą...

Trzy lata temu, aby spełnić życzenie jego babci, zostałam zmuszona poślubić Dereka Wellsa, drugiego syna rodziny, która adoptowała mnie dziesięć lat temu. On mnie nie kochał, ale ja potajemnie kochałam go przez cały ten czas.

Teraz trzyletnie małżeństwo kontraktowe dobiega końca, ale czuję, że między mną a Derekiem rozwinęło się jakieś uczucie, którego żadne z nas nie chce przyznać. Nie jestem pewna, czy moje uczucia są słuszne, ale wiem, że nie możemy się sobie oprzeć fizycznie...