Pan Regnante

Pan Regnante

Serena Light · Zakończone · 76.4k słów

244
Gorące
33.1k
Wyświetlenia
1.1k
Dodano
Dodaj do Półki
Rozpocznij Czytanie
Udostępnij:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

Wstęp

Kiedy jesteś najbardziej szanowanym bossem włoskiej mafii, nie możesz pozwolić, aby świat dowiedział się o twoim istnieniu lub jakichkolwiek osobistych powiązaniach. W przeciwnym razie złe rzeczy mają tendencję do zdarzania się, a ten człowiek nauczył się tej lekcji na własnej skórze. Odmawiał wpuszczenia kogokolwiek za swoją zimną fasadę.
To jednak nie powstrzymało ich historii.
Nie mieli spotkać się w taki sposób, w jaki to się stało.
W końcu ona była tylko studentką, a on był duchem.
Nieistniejącym, plotką, opowieścią, którą opowiadasz dzieciom na dobranoc.
Ale kiedy najbardziej nieprzewidziane okoliczności sprawiają, że ich drogi krzyżują się nie raz, nie dwa, ale trzy razy - spotkanie, które kończy się przysięgą unikania. Nie mają wyboru, muszą przyznać, że muszą trzymać się z daleka, zanim jedno z nich zostanie zranione.
Co dokładnie się dzieje.
To powoduje kolejne spotkanie między nimi, ale tym razem z obietnicą bezpieczeństwa i ochrony, ponieważ on jest jej winien swoje życie.

Rozdział 1

Toskańskie słońce lało się na przechodniów, którzy kręcili się przy swoich sprawach. Rozsiedli się w ogródkach kawiarnianych, gadali jeden przez drugiego, a jednak wszyscy chłonęli pogodę.

Zima już się czaiła za rogiem, a pierwszy śnieg jeszcze nie spadł, więc ludzie mieli chwilę, żeby nacieszyć się ostatnimi miłymi dniami, zanim zamkną się w czterech ścianach z kaloryferem na full i „świętym spokojem”.

Korzystając z tego, wyciskali z czasu, ile się dało.

Dziewczyna o jasnokasztanowych włosach, w kwiecistej sukience, zgarnęła swoje rzeczy i ruszyła do samochodu. Ledwo zapięła pas, kiedy drzwi od strony pasażera rozleciały się z impetem. Aż podskoczyła i pisnęła, gdy obcy facet wpakował się na siedzenie obok.

— Jedź! — warknął, a ona tylko gapiła się na jego stan.

Ciemne włosy miał zlepione i przyklejone do czoła, oczy latały mu na wszystkie strony. Obie dłonie ubrudzone krwią: jedną dociskał ranę w brzuchu, w drugiej trzymał czarny pistolet.

— Kurwa, jedź! — ryknął znowu, a ona wreszcie się otrząsnęła. Wcisnęła gaz i ruszyła na oślep jak wariatka, jakby od tego zależało jej życie.

Bo mogło.

— Na… trasę. Już — jęknął przez zaciśnięte zęby i odchylił głowę do tyłu, zaciskając powieki, a krew zaczęła kapać na jej siedzenia. Przesiąkała przez koszulę i zbierała się mu na kolanach. Dziewczynie podeszła żółć do gardła i wiedziała, że musi coś zrobić, zanim on umrze w jej aucie, a tłumaczenie się z obecności trupa to będzie dopiero osobna jazda.

— Pozwól, że ci pomogę. — Głos jej drżał, kiedy kierowała się w stronę drogi szybkiego ruchu, co chwilę zerkając w lusterka. Za nimi ciągnął się pusty, martwy odcinek szosy.

— Tylko… dowieź… mnie… na trasę.

— Do trasy jest trzydzieści minut, nawet przy tej prędkości, a wykrwawisz się, jeśli nie pozwolisz mi zatamować krwawienia — wyjaśniła, gdy zmrużył oczy i spojrzał na nią podejrzliwie. — Jestem studentką medycyny. Proszę, pozwól mi.

— A czemu? Bo ja wiem… ja wiem… może jesteś jedną z nich.

— To ty masz broń, proszę pana. To mi powiedz, kto tu jest na przegranej pozycji.

Obcy zamilkł, zaciskając oczy z bólu. Z jego ust wyrwał się jęk, a ona zauważyła, że pistolet mu drży.

— Dobra! Dobra! — warknął, wiercąc się na siedzeniu. — Tylko się pospiesz…

Zjechała na pobocze i wysiadła. Podeszła do bagażnika, wyciągnęła apteczkę. Uniosła ręce, pokazując ją, zanim podeszła, otworzyła drzwi i zobaczyła, że mężczyzna cały się trzęsie, trzymając broń wymierzoną w nią — na granicy szoku.

— Ja… ja nie… nie ryzykuję. Ani trochę.

— Okej. — Kiwnęła głową, rozumiejąc, i przykucnęła przy nim. Zaczęła rozpinać jego poplamioną, białą koszulę, przepraszając, gdy syknął z bólu. Jego drżenie się nasiliło, kiedy zaczęła oczyszczać ranę, żeby w ogóle móc ją obejrzeć. Jej zmysły weszły na najwyższe obroty — aż za dobrze wiedziała, co to znaczy.

— Musisz do mnie mówić, żebyś nie wpadł w ostry wstrząs — powiedziała, oglądając ranę. — Jak masz na imię? Ja jestem Rosalie.

— Arcangelo.

— Arcangelo, powiedz mi, czy ktoś na ciebie czeka w domu. Rodzina? Przyjaciele?

— Siostrzeniec i siostrzenica… i moja, moja, moja siostra…

— Dobrze. To dobrze — masz do kogo wracać, są ludzie, którzy czekają. Opowiesz mi o nich?

„Mój siostrzeniec... siostrzeniec...” wyjąkał, kiedy Rosalie przykładała gazę do jego rany. „M-ma sześć lat... nie ma, nie ma nikogo...”

Nie zwróciła większej uwagi na jego słowa i skontrolowała opatrunek, widząc, że na razie udało jej się zatamować krwawienie. Oddech Arcangela się uspokoił.

– Dobrze, Arcangelo? Musisz mi powiedzieć, dokąd mam cię zawieźć.

– Wzdłuż... wzdłuż drogi... będziesz wiedziała.

– No dobra – Rosalie skinęła głową na jego zagadkową gadkę, po czym sięgnęła do tyłu po swój szal i okryła nim go. Pomogła mu ułożyć się z powrotem na siedzeniu, odchyliła je odrobinę, a potem wróciła za kierownicę i ruszyła dalej.

Odbili od krawężnika i jechali w ciszy, a Rosalie zerkała na sylwetkę Arcangela. Siedział z pistoletem luźno zaciśniętym w dłoni, wzrok miał utkwiony w mijanym krajobrazie.

– Czemu mi pomogłaś? – wychrypiał. Rosalie spojrzała na niego na moment, po czym znów skupiła się na drodze. – Mogłaś mnie zostawić na pewną śmierć; w końcu celuję w ciebie z broni.

– Wiem – potwierdziła. – Ale to by znaczyło, że umarłbyś w moim aucie, a ja nie potrzebuję czegoś takiego na sumieniu.

– I tak uważam, że nie powinnaś była mi pomagać.

– Ale wtedy też nie potrafiłabym cię zostawić. Nie chcę żyć ze świadomością, że miałam szansę kogoś uratować, a zamiast tego wybrałam egoizm i pozwoliłam mu umrzeć.

Arcangelo nie odpowiedział, kiedy Rosalie podjechała do dwóch czarnych SUV-ów stojących na środku drogi. Obok stali faceci w garniturach, z bronią trzymaną w dłoniach. I wtedy zrozumiała, że dla niej to koniec tej trasy.

Zatrzymała samochód i uniosła ręce, gdy podeszło do niej dwóch mężczyzn, a kolejni ruszyli do Arcangela, który próbował się wydostać, zanim jeden z nich otworzył drzwi, a pozostali pomogli mu wyjść.

– Ostrożnie. Ta gaza długo nie wytrzyma – zawołała Rosalie do mężczyzn, gdy wyciągnięto ją z auta. Trzymali ją na muszce, a jej kolana się ugięły. Przełknęła ślinę z trudem, zamknęła oczy i wzdrygnęła się na jednoznaczne kliknięcie bezpiecznika.

– Zostawcie ją – rzucił Arcangelo przez ramię, kiedy prowadzili go w stronę samochodów.

– Tak jest, szefie – mężczyźni skinęli głowami i odsunęli się, przez co oczy Rosalie gwałtownie się otworzyły. Arcangelo jeszcze raz złapał z nią kontakt wzrokowy, przekazując jej komunikat wyraźnie, bez cienia wątpliwości.

Piśniesz słowo i nie żyjesz.

Patrzyła, jak auta odjeżdżają, zostawiając za sobą smugę dymu.

Rosalie obserwowała, jak czarne pojazdy robią się coraz mniejsze, aż całe jej ciało zaczęło drżeć. Nogi odmówiły posłuszeństwa i osunęła się na kolana, a przez nią przetoczył się przerażony szloch. Wpatrywała się w dłonie, oblepione krwią, i próbowała uspokoić oddech.

Nie miała pojęcia, jak długo siedziała na żwirowej drodze. W końcu otarła łzy i zaschniętą krew o skórę dłoni, zatoczyła się na nogi i zapadła się na siedzenie w samochodzie.

Gdy wreszcie się jakoś pozbierała, włączyła radio, żeby uciszyć rozedrgane nerwy, i postanowiła, że po powrocie do domu weźmie prysznic. Droga była długa, a przez jej niecierpliwość, żeby wrócić, wydawała się jeszcze dłuższa. Gdy tylko zaparkowała, chwyciła swoje rzeczy, chowając ręce w fałdach książek, i pośpiesznie wbiegła do środka z głową nisko spuszczoną.

Potykając się przypadkiem o jakąś osobę, w pośpiechu przeprosiła i czmychnęła od niego prosto do windy, wciskając szósty przycisk. Chciała tylko wrócić do domu, wziąć prysznic i wypłakać się w łóżku.

Plan na dzień miała banalny: uczyć się do nadchodzących egzaminów. Nigdzie w grafiku nie przewidziała, że jakiś ranny obcy będzie trzymał ją na muszce.

Strach znów zalał jej zmysły na wspomnienie wydarzeń z całego dnia; źrenice jej się rozszerzyły, a oddech spłycił. Przełykając gulę w gardle, spróbowała się uspokoić.

*Wdech. Wydech.

Wdech.

Wydech.*

Dźwięk windy wyrwał ją z tych ćwiczeń oddechowych. Wypuszczając powietrze z ulgą, wyciągnęła klucze, idąc korytarzem.

Otwierając drzwi, omal nie osunęła się do środka i nie wysypała wszystkich rzeczy na podłogę. Odwróciła się z powrotem do drzwi, szybko je zamknęła, zarzuciła łańcuch i oparła czoło o drewno, wypuszczając drżące westchnienie — wreszcie znów była w granicach znajomości i tej złudnej pewności, że tu nic jej nie grozi.

„Kąpiel.” Mruknęła do siebie i otarła łzy. „Potrzebuję kąpieli.”

Wypuszczając chwiejny oddech, odwróciła się, gotowa podnieść książki, kiedy czyjaś dłoń brutalnie zacisnęła się na jej ramieniu, zmuszając ją do krzyku, który ugrzązł jej w gardle. Rosalie została rzucona na ścianę; wyrwał jej się bolesny skowyt, gdy jedna ręka owinęła się wokół jej szyi, a druga przycisnęła jej usta, żeby nie wydostał się żaden dźwięk.

Para jabłkowo-zielonych oczu wwiercała się w nią, gdy szarpała się w jego uścisku; opór sprawił tylko, że zacisnął palce mocniej na jej gardle.

— Co ty wiesz? — warknął nisko, a łzy popłynęły jej po policzkach; każda próba wyrwania się była na nic.

— Nic — wydusiła w panice. — Ja nic nie wiem.

— Nie kłam mi, puttana.

— P-proszę… ja nic nie wiem! — zaszlochała, tłumiona jego dłonią.

— Kłamstwa! — warknął i zwiększył nacisk, odcinając jej dopływ powietrza; stopy oderwały jej się od podłogi, gdy próbowała odrywać jego ręce. Patrzył na nią zimnymi, niewzruszonymi oczami, a ona czuła, jak świadomość wymyka jej się spod palców, jakby odpływała pod lodowatą wodę.

Uścisk na szyi nagle zniknął, pozwalając jej runąć na podłogę w kłębie kaszlu. Mężczyzna nad nią sięgnął po drzwi, wyszedł i trzasnął nimi za sobą.

Rosalie leżała na podłodze, trzymając się za szyję, kaszląc, żeby złapać oddech; zgarbiona, dławiła się na sucho, a szloch szarpał całym jej ciałem.

Próbowała oddychać głęboko, żeby się pozbierać, ale kiedy usiłowała odzyskać kontrolę, powieki same jej opadły, a całe ciało rozluźniło się na drewnianej podłodze.

Rosalie obudził dźwięk dzwoniącego telefonu. Jęknęła, przyciskając policzek do parkietu, podniosła się i przetarła oczy, po czym zaczęła grzebać w torbie w poszukiwaniu urządzenia. Wyłączyła alarm i rozejrzała się, gdy wczorajsze wydarzenia znów uderzyły w nią z całą siłą.

Przełknęła ślinę i syknęła, bo przeszył ją ból, po czym zataczając się, stanęła na nogi.

Oszołomiona i jakby nieobecna, Rosalie weszła pod prysznic, unikając spojrzenia w lustro. Gdy wyszła, przetarła dłonią lekko zaparowaną taflę. Krzyk rozpaczy utknął jej w gardle.

Jej szyja była cała czarna od siniaków — granatowa, fioletowa, jakby ktoś ją okładał bez opamiętania. Skóra była tkliwa przy dotyku i bolało ją za każdym razem, kiedy próbowała mówić albo wydobyć z siebie choćby dźwięk. Oczy miała przekrwione, a twarz w plamach.

W tamtej chwili Rosalie postanowiła olać dzisiejsze zajęcia i zadzwonić do pracy, że jest chora.

Nie chciała już nigdy w życiu przechodzić przez to, co wydarzyło się wczoraj.

Przebrała się w coś wygodnego, próbowała coś zjeść, ale skończyło się na tym, że zwymiotowała. W końcu uznała, że weźmie tylko tabletkę przeciwbólową i pójdzie spać.

Rosalie mogłaby przespać cały dzień, ale obudziło ją bzyczenie telefonu. 36 nieodebranych połączeń. Od różnych osób. Po odpisaniu na wiadomości wymówką, że dopadła ją grypa, osunęła się z powrotem na łóżko. Powieki niemal od razu jej opadły, sen znów ją przykrył; działanie leków wciąż krążyło jej w żyłach, zostawiając w głowie ciężką mgłę.

Ty idiotko!” — usłyszała w swoim śnie czyjś syk, głęboki, mroczny i aksamitny głos, jakby mówił tuż nad nią. „Popatrz, co narobiłaś!

Po tym syczącym szeptu przyszło najdelikatniejsze muśnięcie jej szyi.

Nie mogłam być pewna!” — odszepnął nowy głos.

Powinienem cię zabić, Vincent.” — pierwszy głos odbił to z upiornym spokojem. „Ona uratowała mi życie, a ty próbujesz ją zabić? Dziewczyna ma już dość traum. A jeśli jest na tyle mądra, to wie, żeby nie otwierać buzi. Nie tylko dlatego, że nie zna niewłaściwych ludzi, ale też dlatego, że i tak nikt jej nie uwierzy. Jestem duchem, pamiętasz? Nie istnieję w świecie na zewnątrz. Jestem tylko plotką.

W śnie Rosalie poruszyła się nerwowo, próbując namierzyć źródło głosów, ale zobaczyła tylko ciemność.

Chodźmy.” — głos przemówił ponad nią, kiedy szukała w panice, chcąc wiedzieć, dlaczego ją przez to przepuścili i co takiego zrobiła, że spadła na nią ta trauma.

Musiała wiedzieć: dlaczego ona.

Chciała krzyknąć, ale gardło bolało ją zbyt mocno, by w ogóle ułożyć sensowne słowo. Ból nagle się nasilił i wyrwał ją ze snu; zakrztusiła się kaszlem, zwinęła na łóżku i próbowała uśmierzyć pieczenie.

Kiedy atak kaszlu wreszcie odpuścił, wpatrywała się w sufit, a łzy ciekły jej po policzkach — bo nigdy, przenigdy nie chciała, żeby coś takiego ją spotkało. Palce jej drżały, kiedy uniosła je do szyi, pewna, że ten dotyk był prawdziwy… a jednak był tylko urojeniem, echem mężczyzny, którego wczoraj uratowała.

Antacio? Antonio? Angelo?

Nawet jego imienia nie potrafiła dobrze sobie przypomnieć, a już jej się śnił.

Rosalie sięgnęła w stronę szafki nocnej po telefon, ale coś zachrzęściło i zmięło się pod jej dłonią.

Odwróciła się i zobaczyła kartkę. Nie pamiętała, żeby zostawiała sobie jakąkolwiek notatkę. Uniosła ją nad twarz i od razu wiedziała, że to nie jej pismo — litery były zbyt eleganckie, idealnie pochylone, jak z zeszytu do kaligrafii.

Gorąca zupa pomaga, kiedy ktoś cię dusił. Powinna na tyle udrożnić drogi oddechowe, żeby dało się znieść oddychanie. Poza tym kup maść z arniką na siniaki.

AR

Ostatnie Rozdziały

Może Ci się spodobać 😍

Zdeprawowany Anioł - Romans mafijny

Zdeprawowany Anioł - Romans mafijny

22.7k Wyświetlenia · Zakończone · nicolefox859
Znalazłem swojego anioła. A potem połamałem jej skrzydła.

Alexis nigdy nie powinna była postawić stopy w moim świecie.
Tacy faceci jak ja brudzą takie dziewczyny jak ona. Zabieramy im niewinność i rozszarpujemy ją na strzępy.
Ona myśli, że jest twarda. Myśli, że da sobie ze mną radę.
Ale nie ma pojęcia, jak głęboko sięga mój mrok.

Najlepiej było, że wziąłem ją na jedną noc i zostawiłem za sobą.
Cokolwiek więcej byłoby zwyczajnie okrutne.

Myślałem, że widziałem Alexis Wright po raz ostatni.
Więc wyobraź sobie moje zdziwienie, gdy dwa lata później otwierają się drzwi do mojego gabinetu…
I ona wchodzi.
Dziewczyna, którą zniszczyłem. Dziewczyna, którą pożarłem.

Teraz, kiedy znowu stoi przede mną, mam do niej tylko dwa pytania:
Po pierwsze — co ona tu robi?
A po drugie…
Co ona ma na myśli, mówiąc: „nasze dziecko”?
Sekret Surogacji

Sekret Surogacji

53.5k Wyświetlenia · Zakończone · Tatienne Richard
Kiedy Royal Robinson traci swojego brata i bratową w śmiertelnym wypadku samochodowym, prawda o ich dziecku wychodzi na jaw. Odkrycie, że skorzystali z surogatki i ukryli to przed rodziną, zdruzgotało go, zwłaszcza gdy dowiedział się, że nigdy nie zalegalizowali tego procesu i biologiczna matka nadal ma prawo do dziecka.
Gdy Famke Noor zdaje sobie sprawę, że osoby, które uważała za przyjaciół, odeszły, a jego rodzina chce, aby pomogła w wychowywaniu dziecka, które zawsze czuła, że nie powinna być jego rodzicem, znajduje się w trudnej sytuacji.
Dwie silne i uparte osobowości z dobrymi intencjami, ale z dumą na przeszkodzie, będą musiały nauczyć się odłożyć na bok różnice, aby pomóc pięcioletniej dziewczynce poradzić sobie w świecie bez jedynych rodziców, których kiedykolwiek znała. Mimo wścibskiej rodziny, wymagających byłych partnerów i dramatu, którego się spodziewała, Famke odkrywa, że zakochuje się w miliarderze i jego małej podopiecznej.
Czy miłość wystarczy, gdy świat jest przeciwko wam? Famke wkrótce się przekona.
W łóżku z jej dupkowatym szefem

W łóżku z jej dupkowatym szefem

533.8k Wyświetlenia · Zakończone · Ellie Wynters
Powrót do domu i znalezienie narzeczonego w łóżku z jej kuzynką powinien ją złamać, ale Blair odmawia się rozpaść. Jest silna, zdolna i zdeterminowana, by iść dalej. Nie planuje jednak topić swoich smutków w zbyt dużej ilości whisky szefa... ani skończyć w łóżku ze swoim bezwzględnym, niebezpiecznie czarującym szefem, Romanem.
Jedna noc. Tylko tyle miało być.
Ale w zimnym świetle dnia odejście nie jest takie łatwe. Roman nie jest człowiekiem, który odpuszcza - szczególnie nie wtedy, gdy zdecydował, że chce więcej. Nie chce Blair tylko na jedną noc. Chce ją, kropka.
I nie ma zamiaru jej puścić.
CHŁOPIEC, KTÓRY MÓGŁ URODZIĆ DZIEDZICA

CHŁOPIEC, KTÓRY MÓGŁ URODZIĆ DZIEDZICA

19.6k Wyświetlenia · Zakończone · Beauty m.j
POLICZEK

„Myślisz, że pozwolę Cassianowi wziąć to na siebie?”

„To mój syn. A ty? Ty jesteś tylko gębą, którą żałuję, że w ogóle zrobiłem.”

Lucien urodził się z tajemnicą.
Taką, której nawet on sam nie rozumiał.
Taką, o której jego ojciec wiedział od zawsze — i za którą go nienawidził.
Kiedy jego bliźniak, Cassian, żył na pełnej swobodzie, Lucien żył zamknięty za drzwiami, karany za samo istnienie.

Nie wolno mu było wychodzić.
Nie wolno mu było żyć.
Był ukryty. Wymazany z pamięci. Złamany.

Aż do chwili, gdy jedno przyjęcie zmieniło wszystko.

Ucierzpiała mafia księżniczka.
Winę zwalono na Cassiana.
Ale ich ojciec dopilnował, żeby to Lucien zapłacił cenę.

Tamtej nocy Lucien został oddany Zaynowi Kingsleyowi —
miliarderowi, dziedzicowi mafii.
Jednemu z Ośmiu, którzy rządzą miastem z cienia.
Ma dwie żony. Córkę. I umierającego ojca, który szeptem wwierca mu się w głowę:

„Daj mi syna. Prawdziwego dziedzica. Albo stracisz wszystko.”

Zayn nie wierzy w słabość.
Nie wierzy w miłość.
I na pewno nie wierzy w takich mężczyzn jak Lucien.

Zayn jest zimny. Bezwzględny. Homofobiczny.

Ale Zayn nie wie…
że Lucien nosi w sobie coś więcej niż ból.
Nosi sekret, który kpi z biologii, logiki i ze wszystkiego, co Zaynowi wydawało się pewne:

Lucien może urodzić dziedzica.

A to, co zaczęło się jako kara, zamienia się w obsesję.
To, co zaczęło się nienawiścią, zaczyna palić w coś zakazanego… i przerażającego.
Okrutny Raj - Romans mafijny

Okrutny Raj - Romans mafijny

501.8k Wyświetlenia · Zakończone · nicolefox859
Co może być bardziej żenujące niż przypadkowe wykręcenie numeru tyłkiem?

Wykręcenie tyłkiem numeru do własnego szefa…
I zostawienie mu sprośnej poczty głosowej, kiedy jesteś, yyy… „w trakcie” myślenia o nim.

Praca jako osobista asystentka Rusłana Orłowa to robota rodem z piekła.
Po długim dniu, podczas którego spełniam każdą zachciankę tego miliardera, potrzebuję jakiegoś ujścia dla stresu.
Więc kiedy tamtego wieczoru wracam do domu, robię dokładnie to.

Problem w tym, że moje myśli wciąż kręcą się wokół tego szef-dupka, który rujnuje mi życie.
I niech będzie—bo ze wszystkich licznych grzechów Rusłana, to że jest tak cholernie przystojny, może być najniebezpieczniejsze.
Dziś w nocy fantazje o nim są dokładnie tym, czego potrzebuję, żeby przekroczyć granicę.

Ale kiedy spuszczam wzrok na telefon, przygnieciony obok mnie,
jest.
Poczta głosowa: 7 minut i 32 sekundy…
Wysłana do Rusłana Orłowa.

Wpada we mnie panika i ciskam telefon przez pokój.
Tyle że nie da się cofnąć szkód wyrządzonych przez moje bardzo głośne „O”.

Więc co ja mogę zrobić?
Plan był prosty: unikać go i udawać, że to się nigdy nie wydarzyło.
Poza tym—kto tak zajęty w ogóle odsłuchuje pocztę głosową, co?

Tylko że kiedy on wpisuje mi w kalendarz spotkanie jeden na jeden ze mną na równe 7 minut i 32 sekundy,
jedno jest pewne:
On.
Słyszał.
Wszystko.
Ręce Losu

Ręce Losu

104k Wyświetlenia · Zakończone · Lori Ameling
Cześć, nazywam się Zapas, tak jak zapasowa opona. Nie wolno mi wchodzić w interakcje z rodziną, chyba że chcą mnie czegoś nauczyć. Znam wszystkie sekrety tej grupy. Nie sądzę, żeby pozwolili mi po prostu odejść, nie chcę zniknąć jak wiele dziewczyn ostatnio. To jednak nie ma znaczenia, bo mam plan, jak się stąd wydostać. Aż do pewnej nocy w pracy, kiedy znalazłam nagiego mężczyznę leżącego na podłodze w pokoju, który miałam posprzątać.
Wiesz, co mówią o planowaniu?
"Planujesz, a Bóg się śmieje."
Desperackie Pościgi Prezesa

Desperackie Pościgi Prezesa

93.8k Wyświetlenia · Zakończone · Celine
Jestem Layla.

Myślałam, że Seth jest moim światem, ale jego zdrady zniszczyły trzy lata oddania.

Miałam dość. Rozwód, bez oglądania się za siebie. Wtedy on spanikował. Zaczął mnie ścigać, nie chciał odpuścić.

Więc kim dla ciebie jestem, Seth? Nie chciałeś mnie, kiedy cię kochałam. Teraz, kiedy już mi przeszło, nie dasz mi spokoju?

Za późno.
Uzależniony od Niej

Uzależniony od Niej

124.8k Wyświetlenia · Zakończone · Celine
Przez trzy lata robiłam wszystko, aby zdobyć serce Aleksandra, tylko po to, by skończyć z nieuleczalnym rakiem i druzgocącą wiadomością, że jego pierwsza miłość wraca do domu.

Ściskając w ręku diagnozę medyczną, podpisałam papiery rozwodowe i odeszłam od życia, które budowałam przez trzy lata, zostawiając wszystko dla niego i jego prawdziwej miłości.

Ale wtedy stało się coś niespodziewanego—Aleksander porzucił swoją zimną maskę i oszalał, szukając mnie wszędzie.

Twierdził, że nigdy nie kochał nikogo poza mną...
Zakazane Pulsowanie

Zakazane Pulsowanie

772.1k Wyświetlenia · Zakończone · Riley
Mówią, że życie może się zmienić w mgnieniu oka.
Moje zmieniło się w czasie, który zajęło otwarcie drzwi.
Za nimi: mój narzeczony Nicholas z inną kobietą.
Trzy miesiące do naszego ślubu. Trzy sekundy, żeby zobaczyć, jak wszystko się rozpada.
Powinnam była uciec. Powinnam była krzyczeć. Powinnam była zrobić cokolwiek, zamiast stać tam jak głupia.
Zamiast tego usłyszałam, jak sam diabeł szepcze mi do ucha:
"Jeśli chcesz, mogę cię poślubić."
Daniel. Brat, przed którym mnie ostrzegano. Ten, który sprawiał, że Nicholas wyglądał jak aniołek.
Opierał się o ścianę, obserwując, jak mój świat się rozpada.
Moje serce waliło jak młot. "Co?"
"Słyszałaś mnie." Jego oczy wwiercały się w moje. "Poślub mnie, Emmo."
Ale kiedy patrzyłam w te magnetyczne oczy, uświadomiłam sobie coś przerażającego:
Chciałam powiedzieć mu "tak".
Gra rozpoczęta.
Powrót do Karmazynowego Świtu

Powrót do Karmazynowego Świtu

26.7k Wyświetlenia · Zakończone · Diana Sockriter
Poddanie się nigdy nie było opcją...
Podczas gdy walka o życie i wolność stała się dla Alfy Cole'a Redmena codziennością, bitwa o oba te aspekty wchodzi na zupełnie nowy poziom, gdy w końcu wraca do miejsca, które nigdy nie było jego domem. Kiedy jego walka o ucieczkę kończy się dysocjacyjną amnezją, Cole musi pokonać jedną przeszkodę za drugą, aby dotrzeć do miejsca, które zna tylko ze swoich snów. Czy podąży za swoimi marzeniami i znajdzie drogę do domu, czy zgubi się po drodze?
Dołącz do Cole'a w jego emocjonalnej podróży, inspirującej do zmian, gdy walczy o powrót do Crimson Dawn.

*To jest druga książka z serii Crimson Dawn. Najlepiej czytać tę serię w kolejności.

**Ostrzeżenie o treści: ta książka zawiera opisy przemocy fizycznej i seksualnej, które mogą być niepokojące dla wrażliwych czytelników. Tylko dla dorosłych czytelników.
Zły Alfa

Zły Alfa

174.2k Wyświetlenia · Zakończone · ALMOST PSYCHO
OSTRZEŻENIE - BARDZO, BARDZO DOJRZAŁE TREŚCI!!
ZAWIERA TEMATY EROTYCZNE I BDSM
Był bardzo zły. Patrzył na mnie, jakby chciał mnie zgwałcić albo uderzyć w twarz.

"Mogę wyjaśn- "

Przerwał mi.

"Byłaś bardzo, bardzo niegrzeczna, kiciu. Nie masz pojęcia, przez co przeszedłem."

Jego uścisk na mojej szyi się zacieśnił, dusząc mi przełyk.

"Rozbieraj się."

To słowo wyrwało mnie z szoku. "Co- "

"Licze do trzech, jeśli tego nie zrobisz, rozerwę twoje ubrania - 1."

Czy to naprawdę się dzieje?

"2."

Myślałam, że jest gejem.

"3."

Emara, 21-letnia kobieta, która przebrała się za mężczyznę, aby dostać pracę w międzynarodowej firmie.

Ale nie wiedziała...

Szef jest niesamowicie przystojny.
Nie jest człowiekiem.
Ona jest jego partnerką.
.
Co się stanie, gdy Wielki Zły Wilk spotka swoją partnerkę?
.
Jak zareaguje, gdy dowie się, że jego partnerka to mężczyzna, a nie kobieta?
.
Co się stanie, gdy prawda wyjdzie na jaw? Kto utonie? Kto wypłynie?

SEQUEL ZAWARTY W KSIĄŻCE!
Zabójcza narzeczona króla mafii

Zabójcza narzeczona króla mafii

232.1k Wyświetlenia · Zakończone · Xena Kessler
Walnął mną o drzwi, z taką siłą, że aż zabrzęczała klamka. Gorący oddech palił mnie w szyję.
– Muszę cię posmakować – warknął, wsuwając palce pod koronkę, głaszcząc mnie, aż zaczęłam się trząść.

Zapiszczałam cicho, bardziej prosząc niż mówiąc:
– Dręcz mnie… spraw, żebym ciekła dla ciebie.

Klęknął, jego język szarpał mnie łapczywie, bez wstydu, aż słonko-słodki smak zalał mi zmysły i odciął resztki rozsądku.

– Błagaj głośniej – zażądał. Podniósł się i wszedł we mnie głęboko, od razu, bez ostrzeżenia. Nasze śliskie ciała uderzały o siebie raz za razem, aż wybuch rozkoszy wyrwał z mojego gardła dzikie krzyki.

💗💗💗💗💗💗

Scarlett Romano była kiedyś zabójczynią numer dwa na świecie, zanim rzuciła to wszystko, żeby spróbować normalnego życia. Wróciła do swojej mafijnej rodziny – tylko po to, by zostać tam zrobioną na szaro: poniżana, wyszydzana, traktowana jak obca, podczas gdy jej adoptowana siostra Zelda błyszczy jak złote dziecko rodu.

Potem Scarlett odkrywa, że jest w ciąży z Damonem Wolfe’em. Jej rodzina stawia sprawę jasno: albo usunie ciążę, albo znika. Zamiast się ugiąć, Scarlett wysuwa śmiały pomysł – proponuje Damonowi małżeństwo kontraktowe. Jemu, bezlitosnemu królowi mafii, który w sekrecie jest Roninem, zabójcą numer jeden na świecie.

On się zgadza.

Teraz dwoje najgroźniejszych morderców na świecie kłóci się o zmywanie naczyń, przypadkiem zakochuje się w sobie – i po kolei serwuje jej rodzinie zasłużoną karmę, każdą satysfakcjonującą akcją rozliczając dawne krzywdy.