
Pan Regnante
Serena Light · Zakończone · 76.4k słów
Wstęp
To jednak nie powstrzymało ich historii.
Nie mieli spotkać się w taki sposób, w jaki to się stało.
W końcu ona była tylko studentką, a on był duchem.
Nieistniejącym, plotką, opowieścią, którą opowiadasz dzieciom na dobranoc.
Ale kiedy najbardziej nieprzewidziane okoliczności sprawiają, że ich drogi krzyżują się nie raz, nie dwa, ale trzy razy - spotkanie, które kończy się przysięgą unikania. Nie mają wyboru, muszą przyznać, że muszą trzymać się z daleka, zanim jedno z nich zostanie zranione.
Co dokładnie się dzieje.
To powoduje kolejne spotkanie między nimi, ale tym razem z obietnicą bezpieczeństwa i ochrony, ponieważ on jest jej winien swoje życie.
Rozdział 1
Toskańskie słońce lało się na przechodniów, którzy kręcili się przy swoich sprawach. Rozsiedli się w ogródkach kawiarnianych, gadali jeden przez drugiego, a jednak wszyscy chłonęli pogodę.
Zima już się czaiła za rogiem, a pierwszy śnieg jeszcze nie spadł, więc ludzie mieli chwilę, żeby nacieszyć się ostatnimi miłymi dniami, zanim zamkną się w czterech ścianach z kaloryferem na full i „świętym spokojem”.
Korzystając z tego, wyciskali z czasu, ile się dało.
Dziewczyna o jasnokasztanowych włosach, w kwiecistej sukience, zgarnęła swoje rzeczy i ruszyła do samochodu. Ledwo zapięła pas, kiedy drzwi od strony pasażera rozleciały się z impetem. Aż podskoczyła i pisnęła, gdy obcy facet wpakował się na siedzenie obok.
— Jedź! — warknął, a ona tylko gapiła się na jego stan.
Ciemne włosy miał zlepione i przyklejone do czoła, oczy latały mu na wszystkie strony. Obie dłonie ubrudzone krwią: jedną dociskał ranę w brzuchu, w drugiej trzymał czarny pistolet.
— Kurwa, jedź! — ryknął znowu, a ona wreszcie się otrząsnęła. Wcisnęła gaz i ruszyła na oślep jak wariatka, jakby od tego zależało jej życie.
Bo mogło.
— Na… trasę. Już — jęknął przez zaciśnięte zęby i odchylił głowę do tyłu, zaciskając powieki, a krew zaczęła kapać na jej siedzenia. Przesiąkała przez koszulę i zbierała się mu na kolanach. Dziewczynie podeszła żółć do gardła i wiedziała, że musi coś zrobić, zanim on umrze w jej aucie, a tłumaczenie się z obecności trupa to będzie dopiero osobna jazda.
— Pozwól, że ci pomogę. — Głos jej drżał, kiedy kierowała się w stronę drogi szybkiego ruchu, co chwilę zerkając w lusterka. Za nimi ciągnął się pusty, martwy odcinek szosy.
— Tylko… dowieź… mnie… na trasę.
— Do trasy jest trzydzieści minut, nawet przy tej prędkości, a wykrwawisz się, jeśli nie pozwolisz mi zatamować krwawienia — wyjaśniła, gdy zmrużył oczy i spojrzał na nią podejrzliwie. — Jestem studentką medycyny. Proszę, pozwól mi.
— A czemu? Bo ja wiem… ja wiem… może jesteś jedną z nich.
— To ty masz broń, proszę pana. To mi powiedz, kto tu jest na przegranej pozycji.
Obcy zamilkł, zaciskając oczy z bólu. Z jego ust wyrwał się jęk, a ona zauważyła, że pistolet mu drży.
— Dobra! Dobra! — warknął, wiercąc się na siedzeniu. — Tylko się pospiesz…
Zjechała na pobocze i wysiadła. Podeszła do bagażnika, wyciągnęła apteczkę. Uniosła ręce, pokazując ją, zanim podeszła, otworzyła drzwi i zobaczyła, że mężczyzna cały się trzęsie, trzymając broń wymierzoną w nią — na granicy szoku.
— Ja… ja nie… nie ryzykuję. Ani trochę.
— Okej. — Kiwnęła głową, rozumiejąc, i przykucnęła przy nim. Zaczęła rozpinać jego poplamioną, białą koszulę, przepraszając, gdy syknął z bólu. Jego drżenie się nasiliło, kiedy zaczęła oczyszczać ranę, żeby w ogóle móc ją obejrzeć. Jej zmysły weszły na najwyższe obroty — aż za dobrze wiedziała, co to znaczy.
— Musisz do mnie mówić, żebyś nie wpadł w ostry wstrząs — powiedziała, oglądając ranę. — Jak masz na imię? Ja jestem Rosalie.
— Arcangelo.
— Arcangelo, powiedz mi, czy ktoś na ciebie czeka w domu. Rodzina? Przyjaciele?
— Siostrzeniec i siostrzenica… i moja, moja, moja siostra…
— Dobrze. To dobrze — masz do kogo wracać, są ludzie, którzy czekają. Opowiesz mi o nich?
„Mój siostrzeniec... siostrzeniec...” wyjąkał, kiedy Rosalie przykładała gazę do jego rany. „M-ma sześć lat... nie ma, nie ma nikogo...”
Nie zwróciła większej uwagi na jego słowa i skontrolowała opatrunek, widząc, że na razie udało jej się zatamować krwawienie. Oddech Arcangela się uspokoił.
– Dobrze, Arcangelo? Musisz mi powiedzieć, dokąd mam cię zawieźć.
– Wzdłuż... wzdłuż drogi... będziesz wiedziała.
– No dobra – Rosalie skinęła głową na jego zagadkową gadkę, po czym sięgnęła do tyłu po swój szal i okryła nim go. Pomogła mu ułożyć się z powrotem na siedzeniu, odchyliła je odrobinę, a potem wróciła za kierownicę i ruszyła dalej.
Odbili od krawężnika i jechali w ciszy, a Rosalie zerkała na sylwetkę Arcangela. Siedział z pistoletem luźno zaciśniętym w dłoni, wzrok miał utkwiony w mijanym krajobrazie.
– Czemu mi pomogłaś? – wychrypiał. Rosalie spojrzała na niego na moment, po czym znów skupiła się na drodze. – Mogłaś mnie zostawić na pewną śmierć; w końcu celuję w ciebie z broni.
– Wiem – potwierdziła. – Ale to by znaczyło, że umarłbyś w moim aucie, a ja nie potrzebuję czegoś takiego na sumieniu.
– I tak uważam, że nie powinnaś była mi pomagać.
– Ale wtedy też nie potrafiłabym cię zostawić. Nie chcę żyć ze świadomością, że miałam szansę kogoś uratować, a zamiast tego wybrałam egoizm i pozwoliłam mu umrzeć.
Arcangelo nie odpowiedział, kiedy Rosalie podjechała do dwóch czarnych SUV-ów stojących na środku drogi. Obok stali faceci w garniturach, z bronią trzymaną w dłoniach. I wtedy zrozumiała, że dla niej to koniec tej trasy.
Zatrzymała samochód i uniosła ręce, gdy podeszło do niej dwóch mężczyzn, a kolejni ruszyli do Arcangela, który próbował się wydostać, zanim jeden z nich otworzył drzwi, a pozostali pomogli mu wyjść.
– Ostrożnie. Ta gaza długo nie wytrzyma – zawołała Rosalie do mężczyzn, gdy wyciągnięto ją z auta. Trzymali ją na muszce, a jej kolana się ugięły. Przełknęła ślinę z trudem, zamknęła oczy i wzdrygnęła się na jednoznaczne kliknięcie bezpiecznika.
– Zostawcie ją – rzucił Arcangelo przez ramię, kiedy prowadzili go w stronę samochodów.
– Tak jest, szefie – mężczyźni skinęli głowami i odsunęli się, przez co oczy Rosalie gwałtownie się otworzyły. Arcangelo jeszcze raz złapał z nią kontakt wzrokowy, przekazując jej komunikat wyraźnie, bez cienia wątpliwości.
„Piśniesz słowo i nie żyjesz.”
Patrzyła, jak auta odjeżdżają, zostawiając za sobą smugę dymu.
Rosalie obserwowała, jak czarne pojazdy robią się coraz mniejsze, aż całe jej ciało zaczęło drżeć. Nogi odmówiły posłuszeństwa i osunęła się na kolana, a przez nią przetoczył się przerażony szloch. Wpatrywała się w dłonie, oblepione krwią, i próbowała uspokoić oddech.
Nie miała pojęcia, jak długo siedziała na żwirowej drodze. W końcu otarła łzy i zaschniętą krew o skórę dłoni, zatoczyła się na nogi i zapadła się na siedzenie w samochodzie.
Gdy wreszcie się jakoś pozbierała, włączyła radio, żeby uciszyć rozedrgane nerwy, i postanowiła, że po powrocie do domu weźmie prysznic. Droga była długa, a przez jej niecierpliwość, żeby wrócić, wydawała się jeszcze dłuższa. Gdy tylko zaparkowała, chwyciła swoje rzeczy, chowając ręce w fałdach książek, i pośpiesznie wbiegła do środka z głową nisko spuszczoną.
Potykając się przypadkiem o jakąś osobę, w pośpiechu przeprosiła i czmychnęła od niego prosto do windy, wciskając szósty przycisk. Chciała tylko wrócić do domu, wziąć prysznic i wypłakać się w łóżku.
Plan na dzień miała banalny: uczyć się do nadchodzących egzaminów. Nigdzie w grafiku nie przewidziała, że jakiś ranny obcy będzie trzymał ją na muszce.
Strach znów zalał jej zmysły na wspomnienie wydarzeń z całego dnia; źrenice jej się rozszerzyły, a oddech spłycił. Przełykając gulę w gardle, spróbowała się uspokoić.
*Wdech. Wydech.
Wdech.
Wydech.*
Dźwięk windy wyrwał ją z tych ćwiczeń oddechowych. Wypuszczając powietrze z ulgą, wyciągnęła klucze, idąc korytarzem.
Otwierając drzwi, omal nie osunęła się do środka i nie wysypała wszystkich rzeczy na podłogę. Odwróciła się z powrotem do drzwi, szybko je zamknęła, zarzuciła łańcuch i oparła czoło o drewno, wypuszczając drżące westchnienie — wreszcie znów była w granicach znajomości i tej złudnej pewności, że tu nic jej nie grozi.
„Kąpiel.” Mruknęła do siebie i otarła łzy. „Potrzebuję kąpieli.”
Wypuszczając chwiejny oddech, odwróciła się, gotowa podnieść książki, kiedy czyjaś dłoń brutalnie zacisnęła się na jej ramieniu, zmuszając ją do krzyku, który ugrzązł jej w gardle. Rosalie została rzucona na ścianę; wyrwał jej się bolesny skowyt, gdy jedna ręka owinęła się wokół jej szyi, a druga przycisnęła jej usta, żeby nie wydostał się żaden dźwięk.
Para jabłkowo-zielonych oczu wwiercała się w nią, gdy szarpała się w jego uścisku; opór sprawił tylko, że zacisnął palce mocniej na jej gardle.
— Co ty wiesz? — warknął nisko, a łzy popłynęły jej po policzkach; każda próba wyrwania się była na nic.
— Nic — wydusiła w panice. — Ja nic nie wiem.
— Nie kłam mi, puttana.
— P-proszę… ja nic nie wiem! — zaszlochała, tłumiona jego dłonią.
— Kłamstwa! — warknął i zwiększył nacisk, odcinając jej dopływ powietrza; stopy oderwały jej się od podłogi, gdy próbowała odrywać jego ręce. Patrzył na nią zimnymi, niewzruszonymi oczami, a ona czuła, jak świadomość wymyka jej się spod palców, jakby odpływała pod lodowatą wodę.
Uścisk na szyi nagle zniknął, pozwalając jej runąć na podłogę w kłębie kaszlu. Mężczyzna nad nią sięgnął po drzwi, wyszedł i trzasnął nimi za sobą.
Rosalie leżała na podłodze, trzymając się za szyję, kaszląc, żeby złapać oddech; zgarbiona, dławiła się na sucho, a szloch szarpał całym jej ciałem.
Próbowała oddychać głęboko, żeby się pozbierać, ale kiedy usiłowała odzyskać kontrolę, powieki same jej opadły, a całe ciało rozluźniło się na drewnianej podłodze.
Rosalie obudził dźwięk dzwoniącego telefonu. Jęknęła, przyciskając policzek do parkietu, podniosła się i przetarła oczy, po czym zaczęła grzebać w torbie w poszukiwaniu urządzenia. Wyłączyła alarm i rozejrzała się, gdy wczorajsze wydarzenia znów uderzyły w nią z całą siłą.
Przełknęła ślinę i syknęła, bo przeszył ją ból, po czym zataczając się, stanęła na nogi.
Oszołomiona i jakby nieobecna, Rosalie weszła pod prysznic, unikając spojrzenia w lustro. Gdy wyszła, przetarła dłonią lekko zaparowaną taflę. Krzyk rozpaczy utknął jej w gardle.
Jej szyja była cała czarna od siniaków — granatowa, fioletowa, jakby ktoś ją okładał bez opamiętania. Skóra była tkliwa przy dotyku i bolało ją za każdym razem, kiedy próbowała mówić albo wydobyć z siebie choćby dźwięk. Oczy miała przekrwione, a twarz w plamach.
W tamtej chwili Rosalie postanowiła olać dzisiejsze zajęcia i zadzwonić do pracy, że jest chora.
Nie chciała już nigdy w życiu przechodzić przez to, co wydarzyło się wczoraj.
Przebrała się w coś wygodnego, próbowała coś zjeść, ale skończyło się na tym, że zwymiotowała. W końcu uznała, że weźmie tylko tabletkę przeciwbólową i pójdzie spać.
Rosalie mogłaby przespać cały dzień, ale obudziło ją bzyczenie telefonu. 36 nieodebranych połączeń. Od różnych osób. Po odpisaniu na wiadomości wymówką, że dopadła ją grypa, osunęła się z powrotem na łóżko. Powieki niemal od razu jej opadły, sen znów ją przykrył; działanie leków wciąż krążyło jej w żyłach, zostawiając w głowie ciężką mgłę.
„Ty idiotko!” — usłyszała w swoim śnie czyjś syk, głęboki, mroczny i aksamitny głos, jakby mówił tuż nad nią. „Popatrz, co narobiłaś!”
Po tym syczącym szeptu przyszło najdelikatniejsze muśnięcie jej szyi.
„Nie mogłam być pewna!” — odszepnął nowy głos.
„Powinienem cię zabić, Vincent.” — pierwszy głos odbił to z upiornym spokojem. „Ona uratowała mi życie, a ty próbujesz ją zabić? Dziewczyna ma już dość traum. A jeśli jest na tyle mądra, to wie, żeby nie otwierać buzi. Nie tylko dlatego, że nie zna niewłaściwych ludzi, ale też dlatego, że i tak nikt jej nie uwierzy. Jestem duchem, pamiętasz? Nie istnieję w świecie na zewnątrz. Jestem tylko plotką.”
W śnie Rosalie poruszyła się nerwowo, próbując namierzyć źródło głosów, ale zobaczyła tylko ciemność.
„Chodźmy.” — głos przemówił ponad nią, kiedy szukała w panice, chcąc wiedzieć, dlaczego ją przez to przepuścili i co takiego zrobiła, że spadła na nią ta trauma.
Musiała wiedzieć: dlaczego ona.
Chciała krzyknąć, ale gardło bolało ją zbyt mocno, by w ogóle ułożyć sensowne słowo. Ból nagle się nasilił i wyrwał ją ze snu; zakrztusiła się kaszlem, zwinęła na łóżku i próbowała uśmierzyć pieczenie.
Kiedy atak kaszlu wreszcie odpuścił, wpatrywała się w sufit, a łzy ciekły jej po policzkach — bo nigdy, przenigdy nie chciała, żeby coś takiego ją spotkało. Palce jej drżały, kiedy uniosła je do szyi, pewna, że ten dotyk był prawdziwy… a jednak był tylko urojeniem, echem mężczyzny, którego wczoraj uratowała.
Antacio? Antonio? Angelo?
Nawet jego imienia nie potrafiła dobrze sobie przypomnieć, a już jej się śnił.
Rosalie sięgnęła w stronę szafki nocnej po telefon, ale coś zachrzęściło i zmięło się pod jej dłonią.
Odwróciła się i zobaczyła kartkę. Nie pamiętała, żeby zostawiała sobie jakąkolwiek notatkę. Uniosła ją nad twarz i od razu wiedziała, że to nie jej pismo — litery były zbyt eleganckie, idealnie pochylone, jak z zeszytu do kaligrafii.
„Gorąca zupa pomaga, kiedy ktoś cię dusił. Powinna na tyle udrożnić drogi oddechowe, żeby dało się znieść oddychanie. Poza tym kup maść z arniką na siniaki.
— AR”
Ostatnie Rozdziały
#38 Rozdział XXXVIII: Wielki Brat ogląda
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#37 Rozdział XXXVII: Epilog
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#36 Rozdział XXXVI: Ukończenie szkoły
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#35 Rozdział XXXV: Nr pozycji #2
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#34 Rozdział XXXIV: W chorobie i zdrowiu
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#33 Rozdział XXXIII: Krwawienie
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#32 Rozdział XXXII: Point-Blank
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#31 Rozdział XXXI: Zerwanie
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#30 Rozdział XXX: Poznaj rodziców
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026#29 Rozdział XXIX: Zamknięcie
Ostatnia Aktualizacja: 4/24/2026
Może Ci się spodobać 😍
Niewypowiedziana Miłość Prezesa
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zbliżył się, nagle górując nade mną, jego twarz była zaledwie kilka centymetrów od mojej. Poczułam, jak wstrzymuję oddech, a moje usta rozchylają się w zaskoczeniu.
„To jest cena za mówienie źle o mnie innym,” wyszeptał, przygryzając moją dolną wargę, zanim zajął moje usta prawdziwym pocałunkiem. Zaczęło się to jako kara, ale szybko przekształciło się w coś zupełnie innego, gdy odpowiedziałam, moja początkowa sztywność topniała w uległość, a potem w aktywne uczestnictwo.
Mój oddech przyspieszył, małe dźwięki uciekały z mojego gardła, gdy eksplorował moje ciało. Jego dotyk był zarówno karą, jak i przyjemnością, wywołując dreszcze, które, jak sądziłam, czuł rezonujące przez swoje własne ciało.
Moja nocna koszula podwinęła się, jego ręce odkrywały coraz więcej mojego ciała z każdym muśnięciem. Oboje byliśmy zgubieni w doznaniach, racjonalne myśli ustępowały z każdą mijającą sekundą...
Trzy lata temu, aby spełnić życzenie jego babci, zostałam zmuszona poślubić Dereka Wellsa, drugiego syna rodziny, która adoptowała mnie dziesięć lat temu. On mnie nie kochał, ale ja potajemnie kochałam go przez cały ten czas.
Teraz trzyletnie małżeństwo kontraktowe dobiega końca, ale czuję, że między mną a Derekiem rozwinęło się jakieś uczucie, którego żadne z nas nie chce przyznać. Nie jestem pewna, czy moje uczucia są słuszne, ale wiem, że nie możemy się sobie oprzeć fizycznie...
CHŁOPIEC, KTÓRY MÓGŁ URODZIĆ DZIEDZICA
„Myślisz, że pozwolę Cassianowi wziąć to na siebie?”
„To mój syn. A ty? Ty jesteś tylko gębą, którą żałuję, że w ogóle zrobiłem.”
Lucien urodził się z tajemnicą.
Taką, której nawet on sam nie rozumiał.
Taką, o której jego ojciec wiedział od zawsze — i za którą go nienawidził.
Kiedy jego bliźniak, Cassian, żył na pełnej swobodzie, Lucien żył zamknięty za drzwiami, karany za samo istnienie.
Nie wolno mu było wychodzić.
Nie wolno mu było żyć.
Był ukryty. Wymazany z pamięci. Złamany.
Aż do chwili, gdy jedno przyjęcie zmieniło wszystko.
Ucierzpiała mafia księżniczka.
Winę zwalono na Cassiana.
Ale ich ojciec dopilnował, żeby to Lucien zapłacił cenę.
Tamtej nocy Lucien został oddany Zaynowi Kingsleyowi —
miliarderowi, dziedzicowi mafii.
Jednemu z Ośmiu, którzy rządzą miastem z cienia.
Ma dwie żony. Córkę. I umierającego ojca, który szeptem wwierca mu się w głowę:
„Daj mi syna. Prawdziwego dziedzica. Albo stracisz wszystko.”
Zayn nie wierzy w słabość.
Nie wierzy w miłość.
I na pewno nie wierzy w takich mężczyzn jak Lucien.
Zayn jest zimny. Bezwzględny. Homofobiczny.
Ale Zayn nie wie…
że Lucien nosi w sobie coś więcej niż ból.
Nosi sekret, który kpi z biologii, logiki i ze wszystkiego, co Zaynowi wydawało się pewne:
Lucien może urodzić dziedzica.
A to, co zaczęło się jako kara, zamienia się w obsesję.
To, co zaczęło się nienawiścią, zaczyna palić w coś zakazanego… i przerażającego.
Zawłaszczona przez Miliardera
Jego głos był lodowaty, ostry jak stal.
„Chwila—musi być jakaś pomyłka.”
„Podpisz te cholernie papiery” — powiedział, cicho, z głosem tnącym jak brzytwa.
Przełknęłam ślinę z trudem.
Groźby mojego ojca dźwięczały mi w głowie jak echo w pustym korytarzu: Jeśli nie, już nigdy nie zobaczysz swojego syna.
I podpisałam.
Elizabeth Harper nigdy nie miała wyjść za niego. On był niebezpieczeństwem w garniturze skrojonym na miarę, bogactwem zawiniętym w milczenie, władzą ukrytą za lodowatymi, niebieskimi oczami.
Jedna pomyłka, jeden podpis złożony w nie tym pokoju, i teraz jest związana z Christianem Reedem, bezwzględnym miliarderem, znanym z tego, że rujnuje imperia... w tym własną linię krwi. Miała być niewidzialna, posłuszna i do wyrzucenia.
Okrutny Raj - Romans mafijny
Wykręcenie tyłkiem numeru do własnego szefa…
I zostawienie mu sprośnej poczty głosowej, kiedy jesteś, yyy… „w trakcie” myślenia o nim.
Praca jako osobista asystentka Rusłana Orłowa to robota rodem z piekła.
Po długim dniu, podczas którego spełniam każdą zachciankę tego miliardera, potrzebuję jakiegoś ujścia dla stresu.
Więc kiedy tamtego wieczoru wracam do domu, robię dokładnie to.
Problem w tym, że moje myśli wciąż kręcą się wokół tego szef-dupka, który rujnuje mi życie.
I niech będzie—bo ze wszystkich licznych grzechów Rusłana, to że jest tak cholernie przystojny, może być najniebezpieczniejsze.
Dziś w nocy fantazje o nim są dokładnie tym, czego potrzebuję, żeby przekroczyć granicę.
Ale kiedy spuszczam wzrok na telefon, przygnieciony obok mnie,
jest.
Poczta głosowa: 7 minut i 32 sekundy…
Wysłana do Rusłana Orłowa.
Wpada we mnie panika i ciskam telefon przez pokój.
Tyle że nie da się cofnąć szkód wyrządzonych przez moje bardzo głośne „O”.
Więc co ja mogę zrobić?
Plan był prosty: unikać go i udawać, że to się nigdy nie wydarzyło.
Poza tym—kto tak zajęty w ogóle odsłuchuje pocztę głosową, co?
Tylko że kiedy on wpisuje mi w kalendarz spotkanie jeden na jeden ze mną na równe 7 minut i 32 sekundy,
jedno jest pewne:
On.
Słyszał.
Wszystko.
Ostatnia Trisolarian
Dwaj potężni bracia Alfa twierdzą, że są jej przeznaczonymi partnerami i chcą się z nią połączyć. Zostaje wciągnięta w świat pełen niebezpiecznych przepowiedni i wojen, i całkowicie się załamuje...
Zły Alfa
ZAWIERA TEMATY EROTYCZNE I BDSM
Był bardzo zły. Patrzył na mnie, jakby chciał mnie zgwałcić albo uderzyć w twarz.
"Mogę wyjaśn- "
Przerwał mi.
"Byłaś bardzo, bardzo niegrzeczna, kiciu. Nie masz pojęcia, przez co przeszedłem."
Jego uścisk na mojej szyi się zacieśnił, dusząc mi przełyk.
"Rozbieraj się."
To słowo wyrwało mnie z szoku. "Co- "
"Licze do trzech, jeśli tego nie zrobisz, rozerwę twoje ubrania - 1."
Czy to naprawdę się dzieje?
"2."
Myślałam, że jest gejem.
"3."
Emara, 21-letnia kobieta, która przebrała się za mężczyznę, aby dostać pracę w międzynarodowej firmie.
Ale nie wiedziała...
Szef jest niesamowicie przystojny.
Nie jest człowiekiem.
Ona jest jego partnerką.
.
Co się stanie, gdy Wielki Zły Wilk spotka swoją partnerkę?
.
Jak zareaguje, gdy dowie się, że jego partnerka to mężczyzna, a nie kobieta?
.
Co się stanie, gdy prawda wyjdzie na jaw? Kto utonie? Kto wypłynie?
SEQUEL ZAWARTY W KSIĄŻCE!
Tym Razem To On Ściga Mnie Całym Sercem
Na korytarzu przed salą balową podeszła do niego, gdy palił przy drzwiach, chcąc chociaż spróbować się wytłumaczyć.
– Nadal jesteś na mnie zły?
Strzepnął papierosa, odrzucił niedopałek i spojrzał na nią z jawną pogardą.
– Zły? Myślisz, że jestem zły? Zgadnę – Maya wreszcie się dowiaduje, kim jestem, i nagle ma ochotę „odnowić kontakt”. Kolejna szansa, odkąd wie, że moje nazwisko oznacza pieniądze.
Kiedy próbowała zaprzeczyć, wszedł jej w słowo.
– Byłaś epizodem. Przypisem na dole strony. Gdybyś się tu dzisiaj nie pojawiła, nawet bym o tobie nie pamiętał.
Łzy zapiekły ją pod powiekami. Prawie powiedziała mu o jego córce, ale się powstrzymała. Uznałby tylko, że próbuje go wrobić, złapać go na dziecko i dobrać się do jego kasy.
Maya przełknęła wszystko razem z łzami i odeszła, święcie przekonana, że ich drogi już nigdy się nie przetną – a jednak on zaczął pojawiać się w jej życiu raz za razem, aż w końcu to on musiał się przed nią schylić, pokornie błagając, by dała mu jeszcze jedną szansę.
Pięciu Braci, Jedna Panna Młoda
Kiedy Lily przekracza progi ociekającej luksusem rezydencji Sterlingów, by dopełnić ostatniej woli zmarłego ojca, na powitanie wychodzi jej pięciu przystojnych braci. Towarzyszy im chłodna i do szpiku kości wyrachowana matka, która z miejsca postanawia odprawić niechcianego gościa z kwitkiem.
Zgodnie z paktem zawartym przed laty między ich rodami, Lily musi wybrać jednego z braci na męża. Ta perspektywa budzi w mężczyznach jawną niechęć i wyrazistą pogardę.
Lily ma jednak w zanadrzu tajemnice, które bez wątpienia zwaliłyby z nóg całą familię Sterlingów. Pod maską skromnej, cichej myszki kryje się prawdziwy rekin biznesu – genialny umysł, który od absolutnego zera zbudował wielomiliardowe imperium. Jakby tego było mało, jest też cieszącą się międzynarodowym uznaniem piosenkarką, występującą pod pseudonimem Słowik. A także geniuszem technologicznym, znanym w sieci jako Anny, który potrafi pokonać każdego jego własną bronią.
Próbując odnaleźć się w gąszczu skomplikowanych, domowych intryg rodu Sterlingów, Lily ku swojemu zaskoczeniu czuje, że najbardziej ciągnie ją do brata o sercu z lodu – Williama. Ten bezwzględny prezes traktuje ją jednak z ogromną, lodowatą nieufnością.
Na domiar złego, matka Williama upatrzyła już dla niego idealną partię: Fionę z rodziny Fosterów, jego przyjaciółkę z dzieciństwa i młodzieńczą miłość.
Sęk w tym, że słowo „kapitulacja” w słowniku Lily po prostu nie istnieje.
Zakazane Pulsowanie
Moje zmieniło się w czasie, który zajęło otwarcie drzwi.
Za nimi: mój narzeczony Nicholas z inną kobietą.
Trzy miesiące do naszego ślubu. Trzy sekundy, żeby zobaczyć, jak wszystko się rozpada.
Powinnam była uciec. Powinnam była krzyczeć. Powinnam była zrobić cokolwiek, zamiast stać tam jak głupia.
Zamiast tego usłyszałam, jak sam diabeł szepcze mi do ucha:
"Jeśli chcesz, mogę cię poślubić."
Daniel. Brat, przed którym mnie ostrzegano. Ten, który sprawiał, że Nicholas wyglądał jak aniołek.
Opierał się o ścianę, obserwując, jak mój świat się rozpada.
Moje serce waliło jak młot. "Co?"
"Słyszałaś mnie." Jego oczy wwiercały się w moje. "Poślub mnie, Emmo."
Ale kiedy patrzyłam w te magnetyczne oczy, uświadomiłam sobie coś przerażającego:
Chciałam powiedzieć mu "tak".
Gra rozpoczęta.
Alfa i Wynajęta Luna
Dziewczyna z małego miasteczka, Apple, dorastała wiedząc, że wilkołaki i inne nadprzyrodzone istoty są niebezpieczne. Gdy opuszcza swoją przemocową rodzinę, by przeprowadzić się do Crescent City, największego nadprzyrodzonego miasta na Zachodzie, miejsca, gdzie potwory mieszają się ze zwykłą ludnością, słaba ludzka istota taka jak ona jest łatwym łupem. Podczas pełnego przygód poszukiwania pracy, los sprawia, że Apple nieświadomie trafia do Sterling Incorporated, największej watahy wilkołaków na Zachodnim Wybrzeżu. Mając nadzieję na staż lub pracę na poziomie podstawowym, zostaje błędnie uznana za nową Wynajętą Lunę Alfa, tymczasową kontraktową Lunę, która ma spełniać wszystkie jego potrzeby.
Problem polega na tym, że ona nie jest jego kontraktową Luną! Ona nawet nie jest wilkołakiem!
Ale Sylvester Sterling nie przejmuje się tym. Zdecydował, że tylko Apple może wykonać tę pracę - i zrobi wszystko, aby ją przekonać.
Czy Apple ulegnie uwodzicielskim sztuczkom Alfa? Czy też dziewczyna z małego miasteczka okaże się jego największym wyzwaniem?
Ręce Losu
Wiesz, co mówią o planowaniu?
"Planujesz, a Bóg się śmieje."
CEO Nad Moim Biurkiem
„Wiem, że tak.”
„A co, jeśli nie chce takiej ochrony?”
„Będzie chciała” — odpowiadam, a mój głos nieznacznie cichnie. „Bo potrzebuje faceta, który potrafi dać jej cały świat.”
„A jeśli świat stanie w ogniu?”
Moja dłoń odruchowo zaciska się mocniej na talii Violet.
„To zbuduję jej nowy” — mówię. „Nawet jeśli będę musiał sam spalić ten stary do gołej ziemi.”
Nie pracuję dla Rowana Ashcrofta.
Pracuję pod nim.
Z mojego biurka decyduję, kto dostaje przepustkę do najbardziej bezwzględnego prezesa w mieście, a kto nawet nie przechodzi przez recepcję i odbija się od ochrony jak od ściany. Ogarniając wszystko, trzymam w ryzach jego kalendarz, jego milczenie i jego wrogów. Pilnuję, żeby jego świat chodził jak w zegarku, podczas gdy mój po cichu się sypie: zaległe rachunki piętrzą się na kuchennym blacie, matka jest zamknięta na odwyku, a brat zniknął bez słowa, nawet bez głupiego „trzymaj się”.
Rowan Ashcroft to władza opakowana w idealnie skrojony garnitur.
Zimny. Nietykalny. Bez litości.
On nie flirtuje. On się nie uśmiecha. On nie widzi ludzi — tylko ich przydatność.
I przez długi czas ja też byłam po prostu przydatna.
Aż zaczął się przyglądać.
Na początku ta zmiana w jego uwadze jest ledwie zauważalna. Pauza o sekundę za długa. Spojrzenie, które zostaje. Polecenia, które zamiast odsuwać mnie na bok, ściągają coraz bliżej. Mężczyzna stojący nad moim biurkiem zaczyna kontrolować coś więcej niż mój grafik — i dociera do mnie za późno, że bycie zauważoną przez Rowana Ashcrofta jest o wiele bardziej niebezpieczne niż bycie ignorowaną.
Bo tacy faceci nie łakną czułości.
Oni łakną posiadania.
To miała być praca.
Nie sprawdzian moich granic.
Nie powolne, metodyczne osuwanie się w jego władzę.
Ale jeśli Rowan Ashcroft uzna, że moje miejsce jest pod jego biurkiem, to trudno.
Przetrwanie ma swoją cenę, a rachunki mają to gdzieś, jak je opłacę.












