“Dito po tayo, ginang,” sabi ng boses ng kasambahay habang maingat niya akong inaakay paakyat sa hagdanang deretso sa loob ng mansyon.
Napatigil ako sa gulat, pero sumunod pa rin—biglang kumabog ang dibdib ko sa kaba.
“Huwag na po kayong mag-alala. Kanina pa po kayo hinihintay ng mga amo mula noong tumawag,” iyon lang ang narinig ko habang papasok ako, hanggang sa bumungad sa akin ang tatlong lalaking ang gwapo—at parang biglang natuyuan ako ng laway.
“Maligayang pag-uwi, Prinsesa,” sabi ng isa.
“Ang tagal na, il mio tesoro,” sabi ng isa pa, may lambing sa boses na parang kilala na niya ako sa bawat hibla ng pagkatao ko.
“Halika—salubungin ka namin. Maligayang pag-uwi, Agapi,” sabi ng huli, at doon ko lang tuluyang napagtantong silang tatlo… mga kuya sa ama ko—ang mga stepbrother ko—na ngayon ay nakatayo mismo sa harap ko. Tangina… umiinit ba bigla rito, o ako lang ’to?
======================================
Si Ella, ang bunso sa pamilyang Knight, ay dahan-dahang ibinabalik sa dating takbo ng buhay matapos siyang dagukan ng pagkamatay ng mga magulang niya. Wala pa ngang disiotso si Ella, pero ipinadala na siyang tumira kasama ang mga stepbrother niya—ang mga taong hindi na niya nakita mula noong otso anyos pa lang siya.
Sina Reece, Dylan, at Caleb ang mas matatandang stepbrother ni Ella. Dalawampu’t walo na ngayon si Reece, at kasama ang mga kapatid niya, bigla nilang natagpuan ang sarili nilang nag-aalaga sa halos ganap nang dalaga nilang kapatid. Pero sa mismong araw ng pagdating niya, may kung anong humila agad sa kanila palapit kay Ella—isang hatak na hindi nila maipaliwanag. At sa kabila ng lahat, handa silang gawin ang kahit ano, basta’t manatili si Ella sa kanila… palagi.
