
Memoirs Of The Last Luna
kleopetra0595 · Güncelleniyor · 114.7k Kelime
Giriş
She is a lonely widow and the mother of the only two children left in her pack.
Five years ago, her life was shattered. Since then, she has been trying to pick up the pieces.
In a dystopian world, where years of conflict and infighting and decades of climate catastrophes have wiped out the entire wolf population, Julia roams around the vast barren landscape hoping for a miracle. A chance at securing a better future for her kids. A burning desire to find a fertile land with an abundance of water to rebuild her wolfpack from scratch.
Julia’s pack loses the turf war to multiple attacks from rival clans and soon becomes homeless. Left with a handful of survivors and her two little pups, Julia begins to search for a new home.
She gives up all hope until she meets an Alpha who would change her life.
He is a highborn who has lost everything to savage wars and merciless Nature. He is an Alpha without a pack or a mate. He is as hungry for love as Julia is.
And he has a rogue omega for company who is young, dashing, fierce. He mates like a lion, hunts like a panther, protects like a god.
Both men get obsessed with Julia.
Julia is torn between her love and respect for the noble Alpha and her raw desire for the feral younger rebel. They both fight for her.
It is left upto Julia to decide who she would choose as her future mate.
Julia’s epic saga of survival and struggle is also her journey of Self- discovery. She discovers hidden strengths, battles inner demons, overcomes moral dilemma, and learns the harshest truth of Life:
“Loss is not as bad as wanting more.”
Bölüm 1
Julia POV.
FIVE YEARS EARLIER.
I remember it all like it happened yesterday. I remember each one of my pack members even though they are not alive anymore. There are times in your life when everything makes sense, you seem to have it all, and then things turn upside down overnight. Suddenly. With no warning or intimation.
But that is Life. You grin and bear it.
But what if things go wrong not once, not twice, but time after time? Within a short span of a few years? In the same cycle of life of an individual? What if the events are set in motion not by providence or destiny, but by our own species?
And by Mother Nature?
What if they both go on a rampage and end up cursing the beautiful world we live in?
That is exactly what happened to my world 5 years ago.
First to strike were the climate disasters. The drought and the storms. Back to back. First to disappear were the water bodies, followed by the vegetation, the greenery, the flowers and the bees. The fertile land turned into vast patches of lifeless desert. The brown soil turned into yellow sand.
It was a matter of time before the wolfpacks turned on each other and started fighting for control of the last remaining water bodies.
Next came the storms. Roaring and ravaging. Uprooting trees, buildings, neighborhoods and entire societies. Upturning lives for months on end. Leading to millions of homeless and rootless packs.
The wolves who had survived the drought now fought among themselves to take possession and control of the last remaining habitable territories.
The first to perish among the homeless were the pups. The next to go were the women, the omegas and the gammas. The betas followed soon after. And all hell broke loose when Alphas and Lunas perished by the hundreds.
Starving and dehydrated. Sick and weak.
Wolfpacks started dwindling and vanishing overnight across the world.
How could things go so wrong so soon?
“Don’t worry, we will be fine. We will survive,” my husband would repeat time and again after every natural disaster while embracing me with one arm and the kids with the other.
Luke, my husband, was a forever optimist. The Alpha of the Antumbra pack, he was a blessing straight from heaven. Always kind, eternally forgiving, perennially benevolent, Luke was not just my soulmate, but of the entire clan as well.
“How do you know?” I would whisper while losing myself in his warm embrace.
“We are the Antumbra, honey. We are blessed by the Moon Goddess. No calamity will ever befall upon us. We will live, we will prosper, and we will thrive. Mark my words.”
I would dream at his words, drown in his eyes, and heal myself in his faith.
Until the day I lost him.
Our lush green forest cover was long gone. The trees had stopped bearing fruits. Flowers did not bloom anymore, so the bees were not seen anymore. It had been 9 years since it had last rained. Cultivating the soil had stopped across the world as there was no soil left anymore.
Every inch of our territory had turned into vast endless stretches of sand and barren land. Nothing grew on the ground or below it, except desert weed. Toxic to touch, deadly to consume. Animals died by the thousands while trying to feed on those lethal weeds.
Our hungry livestock perished too. Extreme scarcity of water and the poisonous weed ensured their rapid demise. News would pour in everyday of humans and wolves hunting down the remaining wildlife all over the world to satiate their hunger.
Everyone was famished. Humans and wolves alike. They made no distinction between farm animals and wildlife. Everything that walked on four legs was a potential source of food. Everything that crawled or swam was also added to the list.
“Things will not remain this bad for long,” Luke would smile and reassure his entire pack. “Good days are coming.”
Good days never came.
What came instead were the Gladius, Claymore and Bokken. Wolfpacks all. Vicious and bloodthirsty. Traveled a few hundred miles in search of food and shelter. And attacked us from all sides after discovering our vulnerabilities.
We lost our turf to them. We lost our pack to them. But worst of all, we lost our Alpha to them. Luke was severely injured in an audacious ambush by the killer trio. He never recovered.
He died, bit by bit, of his infections and wounds every single day. While reassuring me all the time that nothing bad will ever happen to me and the kids.
“You will be fine. You will all be fine,” were his last words before he passed away.
Forever optimistic, eternally forgiving, perennially benevolent. Even to his last breath.
That was the day I last listened to him. That was the last time I looked into his eyes. But I could neither dream nor drown this time. I could not believe in his faith anymore.
I forgot how to heal.
Our home was torched by the invaders. Our house was ransacked. The entire neighborhood was burnt to the ground. 9 years of nonstop drought had not inflicted as much damage as those marauding wolfpacks did in a matter of days. They looted our supplies, plundered our food, destroyed my city, and reduced everything to rubble.
They massacred thousands.
They also took away my soul. Luke.
With two infants and a handful of survivors, I fled in the middle of the night. My sons, Damien and Pete, were still babies then. They had lost their father, their clan, their city. They had lost their childhood even before they learned how to walk.
All they had was me. And hope.
Hope that maybe, just maybe, things could turn around again. For the better. For peace. For Nature to smile on us again. For the mindless bloodshed and savagery to end. Hope that Luke would eventually turn out to be right.
Hope that defied the reality around us.
I wandered aimlessly all day and night, all over the scorched landscape, with two infants held tightly at my bosom, and a dozen survivors of the Antumbra pack following me like loyal dogs. I had no plans, no roadmap, no way of knowing which direction to go and which to avoid.
I just hoped against hope to find a patch of green somewhere with a tiny source of water to rebuild my home and pack. I hoped to find a place where my children would be safe. They were the last surviving babies of my pack. Every other infant had fallen prey to the merciless attacks of the invaders.
They were the only possessions I was left with. And it was my duty to protect them at all costs.
Everywhere I went, I witnessed death and ruins. Every direction I turned to was filled with unmarked graves. Rows upon rows of shallow graves, hurriedly dug up, with no tombstone or marking, as if the gravedigger himself perished before he could finish his task.
As if lives of innocents were meant to be forgotten and disposed of like trash. Never to be remembered again. Never to be talked about again.
My entire world had turned into an abyss of unmarked graves. And the light that Luke used to so fondly talk about seemed to have been extinguished forever.
Damien and Pete would have to grow up in that abyss of darkness and carnage.
Son Bölümler
#101 Chapter 101 – The Birth Of Nadia (Part 2)
Son Güncelleme: 3/3/2025#100 Chapter 100 – The Birth Of Nadia (Part 1)
Son Güncelleme: 3/3/2025#99 Chapter 99 – Sisters Of The Blue Moon
Son Güncelleme: 3/3/2025#98 Chapter 98 – The Endgame
Son Güncelleme: 3/3/2025#97 Chapter 97 – Smoke And Mirrors
Son Güncelleme: 3/3/2025#96 Chapter 96 – The Missing Piece
Son Güncelleme: 3/3/2025#95 Chapter 95 – The Puzzle Of Need
Son Güncelleme: 3/3/2025#94 Chapter 94 – Temptation School
Son Güncelleme: 3/3/2025#93 Chapter 93 – The Key Lies Within
Son Güncelleme: 3/3/2025#92 Chapter 92 – Where Shadows Rest
Son Güncelleme: 3/3/2025
Beğenebilirsiniz 😍
En İyi Arkadaştan Nişanlıya
Savannah Hart, Dean Archer'ı unuttuğunu düşünüyordu—ta ki kız kardeşi Chloe onunla evleneceğini duyurana kadar. Savannah'nın hiç unutamadığı adam. Kalbini kıran adam… ve şimdi kız kardeşine ait olan adam.
New Hope'da bir haftalık düğün. Konuklarla dolu bir malikane. Ve çok öfkeli bir nedime.
Savannah, bunu atlatabilmek için bir randevu getiriyor—çekici, düzgün arkadaşını, Roman Blackwood'u. Her zaman arkasında duran tek adam. Ona bir iyilik borcu var ve nişanlısı gibi davranmak mı? Kolay.
Ta ki sahte öpücükler gerçek hissettirmeye başlayana kadar.
Şimdi Savannah, rolünü sürdürmek ile asla aşık olmaması gereken adam için her şeyi riske atmak arasında kalmış durumda.
Kaderin İplikleri
Tüm çocuklar gibi, birkaç günlükken büyü için test edildim. Belirli bir soyağacım bilinmediği ve büyüm tanımlanamadığı için, sağ üst kolumun etrafına zarif bir dönen desenle işaretlendim.
Büyüm var, testlerin gösterdiği gibi, ama bilinen hiçbir büyü türüyle örtüşmedi.
Bir ejderha Shifter gibi ateş püskürtemem, ya da beni sinirlendiren insanlara cadılar gibi lanet yapamam. Bir Simyacı gibi iksir yapamam veya bir Succubus gibi insanları baştan çıkaramam. Sahip olduğum gücü küçümsemek istemiyorum, ilginç ve hepsi, ama gerçekten çok etkileyici değil ve çoğu zaman oldukça işe yaramaz. Özel büyü yeteneğim kader ipliklerini görebilmek.
Hayat benim için zaten yeterince sıkıcı ve aklıma hiç gelmeyen şey, eşimin kaba, kibirli bir bela olması. O bir Alfa ve arkadaşımın ikiz kardeşi.
“Ne yapıyorsun? Burası benim evim, içeri giremezsin!” Sesimi güçlü tutmaya çalışıyorum ama o dönüp altın gözleriyle bana baktığında geri çekiliyorum. Bana verdiği bakış kibirli ve alışkanlık gereği gözlerimi hemen yere indiriyorum. Sonra kendimi tekrar yukarı bakmaya zorluyorum. Yukarı baktığımı fark etmiyor çünkü zaten benden başka yöne bakmış durumda. Kaba davranıyor, korktuğumu göstermeyi reddediyorum, korktuğum halde. Etrafına bakınıyor ve oturacak tek yerin iki sandalyeli küçük masa olduğunu fark edince masayı işaret ediyor.
“Otur.” diye emrediyor. Ona dik dik bakıyorum. Kim oluyor da bana böyle emir veriyor? Bu kadar sinir bozucu biri nasıl benim ruh eşim olabilir? Belki hala uyuyorum. Kolumu çimdikliyorum ve acının sızısıyla gözlerim yaşarıyor.
Aldatmadan Sonra: Bir Milyarderin Kollarına Düşmek
Doğum günümde, onu tatile götürdü. Yıldönümümüzde, onu evimize getirdi ve yatağımızda onunla sevişti...
Kalbim kırılmıştı, onu boşanma belgelerini imzalaması için kandırdım.
George kaygısızdı, beni asla terk etmeyeceğime inanıyordu.
Aldatmaları, boşanma kesinleşene kadar devam etti. Belgeleri yüzüne fırlattım: "George Capulet, bu andan itibaren hayatımdan çık!"
Ancak o zaman gözlerinde panik belirdi ve kalmam için yalvardı.
O gece telefonum sürekli çaldı, ama cevaplayan ben değildim, yeni sevgilim Julian'dı.
"Bilmez misin," Julian telefonda gülerek, "eski sevgili dediğin ölü gibi sessiz olmalıdır?"
George dişlerini sıkarak öfkeyle: "Onu telefona ver!"
"Maalesef bu imkansız."
Julian, yanına sokulmuş uyuyan halime nazik bir öpücük kondurdu. "Yorgun, yeni uykuya daldı."
Zorbasına Görünmez
İkinci Şans Eşim Olan Motosikletçi Alfa
"Sen benim için bir kardeş gibisin."
Deveye son saman çöpünü ekleyen gerçek sözler bunlardı.
Olanlardan sonra değil. Sıcak, nefessiz, ruh sarsıcı bir geceyi birbirimize sarılmış halde geçirdikten sonra değil.
Başından beri Tristan Hayes'in aşmamam gereken bir çizgi olduğunu biliyordum.
O sıradan biri değildi, o benim kardeşimin en iyi arkadaşıydı. Yıllarca gizlice istediğim adamdı.
Ama o gece... kırılmıştık. Yeni anne babamızı defnetmiştik. Ve acı çok ağır, çok gerçekti... bu yüzden ona dokunması için yalvardım.
Beni unutturması için. Ölümün geride bıraktığı sessizliği doldurması için.
Ve yaptı. Beni kırılgan bir şeymişim gibi tuttu.
Nefes almak için tek ihtiyacı olan şey benmişim gibi öptü.
Sonra beni reddetmekten daha derin yakan altı kelimeyle kan içinde bıraktı.
Bu yüzden kaçtım. Bana acı veren her şeyden uzaklaştım.
Şimdi, beş yıl sonra, geri döndüm.
Beni istismar eden eşimi reddetmenin ardından taze. Hiç kucağıma alamadığım bir yavrunun izlerini hâlâ taşıyarak.
Ve havaalanında beni bekleyen kişi kardeşim değil.
Tristan.
Ve o, geride bıraktığım adam değil.
O bir motosikletçi.
Bir Alfa.
Ve bana baktığında, kaçacak başka bir yer olmadığını anladım.
Alfa ile Bir Geceden Sonra
Aşkı beklediğimi sanıyordum. Bunun yerine bir canavar tarafından mahvedildim.
Dünyam, Moonshade Koyu Dolunay Festivali'nde çiçek açmalıydı—şampanya damarlarımda dolaşıyor, Jason ve benim iki yıl sonra nihayet o çizgiyi aşmamız için bir otel odası rezervasyonu yapılmıştı. Dantelli iç çamaşırımı giymiş, kapıyı kilitlememiş ve yatakta uzanmıştım, kalbim heyecanla atıyordu.
Ama yatağıma tırmanan adam Jason değildi.
Zifiri karanlık odada, başımı döndüren ağır, baharatlı bir kokuya boğulmuşken, ellerini hissettim—aceleci, yakıcı—tenimi kavuruyordu. Kalın, nabız gibi atan sertliği ıslaklığımın üzerine bastırdı ve daha nefes alamadan, acımasız bir güçle içime girdi, masumiyetimi yırttı. Acı yandı, duvarlarım kasıldı, demir gibi omuzlarına tırnaklarımı geçirirken hıçkırıklarımı bastırdım. Her acımasız darbede ıslak, kaygan sesler yankılandı, bedeni durmaksızın hareket ederken, derin ve sıcak bir şekilde içime boşaldı.
"Bu harikaydı, Jason," diyebildim.
"Jason da kim?"
Kanım buz kesti. Işık yüzüne vurdu—Brad Rayne, Moonshade Sürüsü'nün Alfa'sı, bir kurtadam, sevgilim değil. Ne yaptığımı fark ettiğimde dehşet içinde kaldım.
Hayatım için kaçtım!
Ama haftalar sonra, onun varisiyle hamile uyandım!
Heterokromatik gözlerimin beni nadir bir gerçek eş olarak işaretlediğini söylüyorlar. Ama ben kurt değilim. Ben sadece Elle, insan bölgesinden kimse olmayan biri, şimdi Brad'in dünyasında hapsolmuş biri.
Brad’in soğuk bakışı beni delip geçiyor: "Bedenimde benim kanım var. Benimsin."
Başka bir seçeneğim yok, bu kafesi seçmek zorundayım. Vücudum da bana ihanet ediyor, beni mahveden canavarı arzuluyor.
UYARI: Yalnızca Yetişkin Okuyucular İçin
Accardi
Dizleri titredi ve onun kalçasından tutuşu olmasa yere düşecekti. Ellerini başka bir yere koymak isterse diye dizini onun bacaklarının arasına soktu.
"Ne istiyorsun?" diye sordu.
Dudakları boynuna değdi ve dudaklarının verdiği zevk bacaklarının arasına indiğinde inledi.
"Adını," diye nefes verdi. "Gerçek adını."
"Bu neden önemli?" diye sordu, onun tahmininin doğru olduğunu ilk kez açığa çıkararak.
Onun köprücük kemiğine gülerek dokundu. "İçine tekrar girdiğimde hangi ismi haykıracağımı bilmem için."
Genevieve ödeyemeyeceği bir bahsi kaybeder. Bir uzlaşma olarak, rakibinin seçeceği herhangi bir erkeği o gece evine götürmeye ikna etmeyi kabul eder. Kız kardeşinin arkadaşı, barda yalnız oturan düşünceli adamı işaret ettiğinde fark etmediği şey, o adamın sadece bir geceyle yetinmeyeceğidir. Hayır, New York City'nin en büyük çetelerinden birinin lideri olan Matteo Accardi, tek gecelik ilişkilerle yetinmez. En azından onunla değil.
Takıntılı Üvey Kardeşimle Eşleşmek
Sadece ahlaki açıdan karmaşık, yavaş gelişen, sahiplenici, yasak, karanlık romantizmi seven olgun okuyucular için uygundur.
ALINTI
Her yerde kan. Titreyen eller.
"Hayır!" Gözlerim bulanıklaştı.
Onun cansız gözleri bana bakıyordu, kanı ayaklarımın altında birikiyordu. Sevdiğim adam—ölü.
Öldüren kişi, asla kaçamayacağım biri - üvey kardeşim.
Kasmine'nin hayatı başından beri hiç kendisine ait olmadı. Üvey kardeşi Kester, her hareketini kontrol eder ve izlerdi.
Başlangıçta her şey tatlı ve kardeşçe idi, ta ki bu saplantıya dönüşene kadar.
Kester Alfa'ydı ve onun sözü kanundu. Yakın arkadaş yok. Erkek arkadaş yok. Özgürlük yok.
Kasmine'nin tek tesellisi, her şeyi değiştirmesi gereken yirmi birinci doğum günüydü. Ruh eşini bulmayı, Kester'in iğrenç kontrolünden kaçmayı ve nihayet kendi hayatını yaşamayı hayal ediyordu. Ama kader onun için başka planlar yapmıştı.
Doğum gününün gecesinde, yalnızca sevdiği adamla eşleşmediği için hayal kırıklığına uğramakla kalmadı, aynı zamanda eşinin başka biri olduğunu öğrendi - İşkencecisi. Üvey kardeşi.
Hayatı boyunca ağabeyi olarak bildiği bir adamla eşleşmektense ölmeyi tercih ederdi. Onun olmasını sağlamak için her şeyi yapacak bir adam.
Ama aşk saplantıya, saplantı kana dönüştüğünde, bir kız ne kadar kaçabilir ki sonunda kaçacak başka bir yer olmadığını fark edene kadar?
Boşandıktan Sonra, Gerçek Mirasçı Kaçtı
O, üç yıl boyunca cinsiyetsiz, sevgisiz bir evliliğe katlandı, inatla bir gün kocasının değerini anlayacağına inanıyordu. Ancak beklemediği şey, boşanma belgelerini almasıydı.
Sonunda bir karar verdi: Kendini sevmeyen bir adamı istemiyordu, bu yüzden gece yarısı doğmamış çocuğuyla birlikte ayrıldı.
Beş yıl sonra, kendini üst düzey bir ortopedi cerrahı, üst düzey bir hacker, inşaat sektöründe altın madalyalı bir mimar ve hatta trilyon dolarlık bir holdingin varisi olarak dönüştürdü, takma adları birbiri ardına düşüyordu.
Birileri, yanında belirgin şekilde bir CEO'nun ejderha ve anka kuşu ikizlerine benzeyen dört yaşında iki küçük şeytanın olduğunu ifşa edene kadar.
Boşanma belgesini gördükten sonra artık yerinde duramayan eski kocası, onu duvara sıkıştırarak her adımda daha da yaklaşarak sordu, "Sevgili eski karıcığım, bana bir açıklama yapmanın zamanı gelmedi mi?"
Sürekli güncelleniyor, günde 5 bölüm ekleniyor."
Mafya'nın Yedek Gelini
Daha fazlasını istiyordu.
Valentina De Luca, hiçbir zaman bir Caruso gelini olmak için doğmamıştı. Bu, kız kardeşi Alecia'nın rolüydü—ta ki Alecia, nişanlısıyla kaçıp, borç batağında bir aile ve geri alınamayacak bir anlaşma bırakana kadar. Şimdi, Valentina, Napoli'nin en tehlikeli adamıyla evlenmeye zorlanan kişi olarak rehin verilmişti.
Luca Caruso'nun, orijinal anlaşmanın bir parçası olmayan bir kadına ihtiyacı yoktu. Onun için Valentina, sadece vaat edilen şeyi geri almak için bir yedekten ibaretti. Ancak, Valentina göründüğü kadar kırılgan değildi. Ve hayatları birbirine karıştıkça, onu görmezden gelmek daha da zorlaşıyordu.
Her şey onun için iyi gitmeye başlar, ta ki kız kardeşi geri dönene kadar. Ve onunla birlikte, hepsini mahvedebilecek türden bir bela gelir.
Ona Bağımlı
Tıbbi teşhisimi sıkıca tutarak boşanma belgelerini imzaladım ve üç yıl boyunca inşa ettiğim hayatı bırakarak, her şeyi ona ve gerçek aşkına bıraktım.
Ama sonra beklenmedik bir şey oldu—Alexander soğuk maskesini düşürdü ve beni her yerde deli gibi aramaya başladı.
Beni sevdiği tek kişinin ben olduğunu iddia etti...
Unutulmuş Prenses ve Onun Beta Eşleri
Maalesef, o zaman ormana gitmişti ve Lucy'yi bulmuştu. O ilk günden itibaren, Lucy, Dallas'a ait olan her şeyi alır ya da elde eder. En sevdiği bebek, annesinden aldığı son hediye. Kendi kazandığı parayla aldığı Scarlet Balosu için elbise. Aile yadigarı olan annesinin kolyesi.
Dallas tüm bunlara katlandı, çünkü herkes ona Lucy'nin kimsesi olmadığını ve hiçbir şeyi olmadığını hatırlatıyordu.
Dallas, Eşi'ni Lucy ile yatakta bulduğu gün intikam yemini eder.
Shadow Valley Sürüsü, Dallas'ı Lucy için bir kenara itmenin bedelini ödeyecek.












