De vervangende bruid van het beest

Een schelle schreeuw vulde de stille nacht. Voor Waylen betekende het niets meer. Het bos was gevuld met duizenden schreeuwen bijna elke seconde. Elke minuut viel er een held. Het gras was nat, maar niet door de regen. Het bloed van de gevallenen bedekte elke centimeter van de grond.

Waylen sprong over een lichaam terwijl hij rende. Hij gaf niet meer om zijn eigen leven. De enige gedachte in zijn hoofd was om bij zijn vrouw te komen. Hij had haar achtergelaten toen hij hoorde dat de vijand in het dorp was, hij liet alles vallen en ging op zoek naar zijn vrouw. Zij was zijn wereld en hij kon niet doorgaan met leven als haar iets overkwam.

Het dorp zag er nog erger uit dan het bos. Lichamen lagen overal verspreid. De huizen stonden in brand en de kleine kinderen die gespaard waren gebleven, huilden. Hij zou moeten stoppen en hen troosten. Hen in veiligheid brengen. Hen verzekeren dat alles goed zou komen, maar hij kon het gewoon niet.

Hij zag zijn huis in zicht komen en hij zette zich nog verder af. Hij negeerde de brandende pijn in zijn ribben toen hij bij de voordeur stopte. De deuren stonden open, maar er kwam geen geluid van binnen.

"Salma... mijn lief, waar ben je?" Er kwam geen antwoord van haar. Op dit moment wenste hij dat hij een van de beesten was. Haar geur zou hem naar haar toe hebben geleid, maar helaas was hij een mens en moest hij blijven zoeken totdat hij haar vond.

De slaapkamer was de eerste plek die hij controleerde. Het was leeg. Hij rende door de gang en controleerde de kamer van zijn kinderen. Ze waren allemaal leeg.

Waar kon ze zijn? Hij raakte in paniek. Stil biddend dat de beesten haar niet hadden meegenomen.

Hij hoorde een zacht gehuil en volgde het. Het zicht dat hij in de keuken aantrof, zou hem voor altijd achtervolgen. Zijn vrouw lag levenloos, een gigantisch gat in haar buik. Hun vierjarige dochter zat en staarde in de verte. Het woord mama viel continu van haar lippen.

"Salma," zijn stem brak. Hij viel op zijn knieën en nam haar bebloede handen in de zijne. Hij was te laat. Zijn vrouw was weg. De tranen stroomden vrijelijk uit zijn ogen. Hij had haar moeten beschermen en voor haar moeten zorgen.

Hun kleine meisje bewoog niet. Haar hoofd bleef de beelden van de dood van haar moeder afspelen. Ze was verstopt achter het kastje en kon niets anders doen dan toekijken hoe haar moeder werd vermoord.

Pas nadat de mannen weg waren, kroop ze uit haar schuilplaats en ging naast haar moeder zitten.

Na een lange tijd naast haar lijk te hebben gezeten, pakte hij zijn dochter en sloot haar op in een kamer. Hij greep onmiddellijk zijn zwaard. De beesten zouden zijn wraak voelen. Hij stormde het huis uit. Hij sneed door elke beest op zijn pad. Hij had één doel. Gael doden. De leider van de beesten.

Hij kwam bij hun verblijf en stopte bij het aanzicht dat hij aantrof. Het trotse krijgersbeest hield zijn dode partner in zijn armen. Zijn kreten waren luid, hartverscheurende snikken die zijn machtige gestalte deden schokken. Iets bewoog in Waylen's hart, zijn zwaard viel uit zijn handen met een luid gekletter op de grond. Gael's ogen richtten zich op het geluid en ontmoetten de zijne.

Het beest staarde hem alleen maar aan. Hij had geen verlangen meer om te vechten.

"We zijn zo dwaas geweest," zei hij met een humorloze lach.

"We hebben voor niets gedood. Kijk naar ons nu."

Waylen zei niets en keek alleen maar naar de man. Een paar beesten kwamen het gebied binnen. Ze schonken geen aandacht aan Waylen. Of ze zagen hem niet, of hun volledige focus was op hun leider die zijn dode partner vasthield.

"Ik wil niet meer vechten. Of we beëindigen deze oorlog vandaag, of je doodt me nu."

"Ik wil niet meer vechten," zei Waylen, en de beesten richtten hun aandacht op hem.

Hij had de belangrijkste persoon in zijn leven verloren door de oorlog. Veel van zijn mensen waren ook verdwenen. De oorlog zou geen verandering brengen. Alleen stagnatie en meer doden. Het was tijd om er een einde aan te maken.

Met die woorden keerde Waylen de beesten de rug toe en liep weg van hun land.

De overlevenden in het dorp keken naar hem voor richting.

"De oorlog is voorbij. Laten we onze doden begraven en ons dorp herbouwen," de aankondiging werd met veel gejuich ontvangen.

En zo begon de wederopbouw. De doden werden begraven en langzaam begonnen de dorpelingen verder te gaan met hun leven.

In de vierde maand na het einde van de oorlog bezocht Gael het kleine dorp. De mensen keken verbaasd toe terwijl hij door het dorp liep naar het huis van hun leider.

Waylen was nog meer verrast om de man in zijn kantoor te zien. Hij greep naar zijn kleine mes onder de tafel, maar Gael hield hem tegen.

"Dat is niet nodig. Ik kom in vrede," hij hief zijn handen in overgave en Waylen ontspande zich.

"Waarom ben je hier?"

"Ik wil dat we een verdrag opstellen. Nu onze oorlog is geëindigd en we stilzwijgend hebben afgesproken in vrede te leven, denk ik dat het alleen maar juist is dat we een verdrag hebben dat onze mensen beschermt."

Waylen knikte instemmend. "Mijn mensen zullen jouw mensen niet meer pijn doen en jouw mensen zullen de mijne niet meer pijn doen."

"Akkoord. Jij...."

"Papa?" Een kleine stem klonk vanuit de deuropening en onderbrak Gael. Hij draaide zich om en keek naar het kleine meisje met grote blauwe ogen. De ogen van het meisje gingen van haar vader naar de vreemde man.

"Lucretia. Ik heb je gezegd in je kamer te blijven," berispte haar vader zachtjes.

"Ik had een nare droom," zei ze met een klein stemmetje.

"Ga terug naar je kamer," snauwde hij naar het meisje. Ze draaide zich om, maar niet voordat Gael de tranen in haar ogen zag.

Het verdrag werd afgerond en Gael keerde terug naar zijn land.

Zes generaties lang bleef het verdrag van kracht. De twee soorten leefden samen in harmonie totdat de regerende menselijke leider, Carwyn, de partner van de regerende beest vermoordde.

Het beest ging tekeer en doodde iedereen en alles op zijn pad.

Het verdrag werd vernietigd en de beesten begonnen de mensen te terroriseren. De mensen leefden nu in angst voor de beesten.

Aangespoord door zijn adviseurs probeerde Carwyn het goed te maken. In een brief aan de beesten verklaarde hij dat:

'Het menselijke dorp zal een vrouw leveren voor het regerende beest.'

De beesten accepteerden hun aanbod.

En zo begon het. De keuze van vrouwen. Een familie zou geselecteerd worden om de vrouw te leveren en wanneer het meisje volwassen werd, zou ze naar de beesten worden gestuurd als partner.

De dorpelingen waren tegen deze ontwikkeling, maar niets kon het veranderen. De meisjes die weigerden te gaan, werden met geweld door de menselijke wachters naar de grenzen gesleept, waar de beesten hen zouden ophalen.

De meisjes die werden meegenomen, werden nooit meer gezien en de geruchten begonnen. Er werd gefluisterd dat de beesten de meisjes vermoordden en de lichamen weggooiden.

Elke familie vreesde de keuze. Ze waren bang hun dochters te verliezen en nog banger voor de gevolgen als ze geen partner voor het beest konden leveren.