Gebonden aan de Lycan Koning Vader van mijn Ex

Grace

Vandaag was ik dertig geworden. Ik was gescheiden, zonder partner, een overlever van ontrouw en blut. Als er een vrouw in de weerwolf- of lycan gemeenschap was die het slechter had dan ik, zou ik haar graag ontmoeten. Misschien konden we de kosten van dit drankje delen, dat toch niets deed voor het verdriet in mijn hart of de ernst van mijn situatie.

Het drankje was een fruitige cocktail met veel whisky, ter waarde van een heel pak van de goedkoopste luiers en waarschijnlijk wat appelmoes. Ik had liever een van die dingen gekocht dan dit drankje. Ik had liever het kleingeld onder de stoelen van mijn auto geteld om een nieuw pakje babyvoeding te kopen dan hier te zijn. Maar Eason, mijn broer, had een stapel geld in mijn handen gedrukt, me in deze jurk gepropt die elke ronding van mijn lichaam omarmde en waarschijnlijk te duur was, mijn haar gedaan en gezegd dat ik vanavond niet naar huis mocht komen zonder minstens één drankje op of voor middernacht.

Ik zou het fijn vinden als je helemaal niet naar huis komt, had hij gezegd met een knipoog. Ga genieten van je vrijheid voordat je weer in het ritme komt.

Het had me alles gekost om hem niet te vertellen dat scheiden terwijl je blut bent geen vrijheid is. Ik wist nog steeds niet hoe ik het hem moest vertellen. Een deel van me hoopte dat het niet hoefde en dat de financiële crisis waar ik bang voor was alleen in mijn hoofd zat. Ik keek op de klok en trok een pijnlijk gezicht. Het was nog niet eens bedtijd voor mijn dochter. Ik klemde mijn kaken op elkaar en nam een slok van mijn drankje bij de gedachte aan Cecil. Wat zou ik haar vertellen als ik haar geen kerstcadeaus kon geven zoals gewoonlijk? Wat zou ik Richard vertellen als hij oud genoeg was om meer te doen dan alleen huilen, eten en slapen?

Papa is vreemdgegaan en is gelukkig geworden met zijn voorbestemde partner. Daarom zijn we blut.

Ik weerstond de drang om mijn drankje achterover te slaan en te verdwijnen in de waas van alcohol. Ik bestelde maar één drankje en zou dan ergens in de stad onderduiken voordat ik naar huis ging en deed alsof ik de avond van mijn leven had gehad.

Normaal gesproken zou ik in de keuken staan om het feestmaal te serveren dat ik had besteld voor het Oogstmaan festival voor de familie en me klaarmaken om cadeautjes te openen met Cecil, Richard en Eason. Dit jaar had Cecil een kaart voor me gemaakt. Richard had mijn schort ondergekwijld. Ik kookte met veel simpele recepten en alles wat we in de kast hadden. Ik had geprobeerd te glimlachen vanaf het moment dat de definitieve scheidingspapieren waren aangekomen, maar het was leeg.

Wat viel er te vieren?

Ik nam nog een slok terwijl mijn ogen brandden en keek weer op de klok. Er was nog geen minuut voorbij. Ik dronk het laatste van mijn drankje op, in de hoop de rest van het geld te bewaren. Het was al het geld dat ik nog had na de scheiding die mijn schamele spaargeld van voor het huwelijk had weggevaagd, en ik zou pas begin volgende week toegang hebben tot de roedelrekeningen. Hoewel ik er bijna zeker van was dat Devin, mijn ex-man, alles had gebruikt om zijn deel van de scheiding te dekken. Hij had ons huwelijk verlaten met niets dat niet al van hem was, en liet mij achter met onze twee kinderen en een gebroken hart.

Waar was het allemaal misgegaan?

Het voelde alsof we op een dag gelukkig waren, en hij degene was die altijd aan mijn zijde zou staan. De volgende dag zat ik hier met een drankje, luisterend naar het rugbyteam van de Lavender Pack dat werd verpletterd door het team van de Redwood Clan.

“Wil je er nog een?” vroeg de barman, knikkend naar mijn lege glas.

Ik schudde mijn hoofd. “Nee, maar bedankt.”

Hij knikte. “Laat het me weten als je nog iets wilt.”

Hij dreef weg terwijl een ander luid en boos geluid maakte toen de scorebord weer een punt in het voordeel van Redwood liet zien.

“Waarom doen ze überhaupt nog moeite?” vroeg iemand in de buurt. “Geen enkel weerwolf team heeft ooit een lycan team verslagen.”

“Het geld zit in de kaartjes. Je weet dat die lycans hier van smullen. Iemand moet het op zich nemen voor de weerwolf wereld.”

“Tenminste worden ze ervoor betaald.”

De mannen barstten in lachen uit. Ik kon bijna grijnzen toen een lycan in een rood shirt een weerwolf in een lavendel shirt omver kegelde, hen tegen de grond tackelde en waarschijnlijk iets brak. Lycans waren altijd sterker geweest dan weerwolven, maar we werkten meestal samen voor ons beider welzijn. De rest van de wereld vreesde ons beiden, dus het was in ons belang om zoveel mogelijk samen te werken. Er was nog steeds een sluimerende spanning tussen onze gemeenschappen en die was meestal het duidelijkst bij sportevenementen.

Ik had gedacht dat mijn huwelijk met Devin het begin van een nieuw tijdperk zou zijn. Een lycan die een weerwolf roedel leidt? Het was iets wat Eason zei dat de weg zou openen naar betere samenwerking tussen lycans en weerwolven. Ik herinnerde me dat ik hem had teruggefloten toen hij er een groot ding van wilde maken toen we trouwden. Het kostte niet veel overtuiging nadat Eason Devin had ontmoet, maar hij zei toen niets.

Ik wenste bijna dat hij dat wel had gedaan. Ik wist niet of ik mijn twee kinderen zou ruilen voor de gemoedsrust om Devin nooit in mijn leven of in de roedel van mijn vader toe te laten, maar ik zou vrede moeten sluiten met mijn beslissingen en alle gevolgen die zouden komen.

Ik huiverde bij de gedachte aan wat er zou gebeuren als mensen zouden ontdekken dat we gingen scheiden. Na vijf jaar huwelijk en zeggen dat alles goed was, zou ik de lachwekkende schande van de hele weerwolf gemeenschap zijn, en het was slechts een kwestie van tijd.

Ik kende Devin goed genoeg: heetgebakerd, impulsief en ongevoelig. Hij zou waarschijnlijk een groot spektakel maken van hun relatie. Een persconferentie of nieuwsbericht dat zou leiden tot verslaggevers die naar Mooncrest zouden stromen om een glimp op te vangen van mijn kinderen, rouwend om onze gebroken familie en mij. De roddelbladen zouden er van smullen, en er zou waarschijnlijk een groep lycans in een bar zoals deze zijn die lachten om mijn pijn.

Ik zuchtte opnieuw en vroeg me af wat mijn vader zou zeggen als hij me nu zou zien. Hij was de voormalige alfa geweest en had de zetel aan mij overgedragen een jaar nadat ik het farmaceutische programma aan de Werewolf Elite Academy was begonnen. Ik was vijfentwintig jaar oud, rouwend en vastberaden toen ik Devin ontmoette. Hij was toen negentien en daar als uitwisselingsstudent voor zijn businessprogramma.

Hij achtervolgde me onophoudelijk. Ik herinnerde me dat ik eerst geïrriteerd was, toen gevleid dat hij zoveel interesse in mij had. Er was iets aan hem dat me aantrok. Ze zeiden dat alfa lycans een natuurlijke seksuele aantrekkingskracht hadden, maar ik had nooit gedacht dat ik er vatbaar voor zou zijn. Ik had al eerder alfa lycans ontmoet. Ze waren anders dan alfa weerwolven, maar een man die vol van zichzelf was, was hetzelfde ongeacht de soort.

Ik had gedacht dat Devin anders was. Ondanks dat we geen partners waren, geloofde ik dat ik ware liefde had gevonden omdat het zijn bij hem voelde alsof mijn verdriet me niet verpletterde. Ik was gelukkig. Hij maakte me gelukkig. Ons leeftijdsverschil was onbelangrijk. Weerwolven leefden niet buitengewoon lang. In sommige opzichten was ik al middelbaar en het leven was te kort om een echte kans op liefde voorbij te laten gaan.

Hij vertelde me dat hij voor alles zou zorgen. Hij vertelde me dat we samen gelukkig zouden zijn voor de rest van mijn leven. Hij vertelde me dat hij van me hield.

"Stom," mompelde ik, schudde mijn hoofd terwijl ik mijn blik in de verte liet dwalen. Stom om hem te geloven. Stom om mezelf te laten verblinden door mijn emoties.

Ik trok een gezicht toen ik aan alles dacht en het met de seconde meer haatte. Elke seconde van onze relatie was een leugen geweest. Het geluid van gelukkige mensen in de bar vervaagde terwijl ik terugdacht aan alle fouten die ik had gemaakt, te beginnen met het toegeven aan Devins avances in de eerste plaats. Mijn telefoon trilde in mijn clutch. Ik opende het en kromp ineen toen ik het bericht van mijn bank zag waarin stond dat de laatste transactie van mijn bank was geweigerd wegens onvoldoende saldo.

Het was de betaling voor mijn maximaal gebruikte creditcard. Geweldig. Nog een rekening om aan de stapel toe te voegen. Ik wist dat de roedel krap bij kas zat, de economie van de stad deed het niet zo goed en het bedrijf van mijn roedel, Wolfe Medical, deed het niet veel beter. Ik wist niet hoe erg het was. Ik zou het pas weten als ik maandag op kantoor kwam, maar ik zag er niet naar uit.

Wat zou ik doen voor tenminste een moment van afleiding.

"Excuseer me." Een rijke, diepe stem zei achter me. Ik kon bijna de warmte van de man zijn lichaam op mijn blote rug voelen. "Is deze stoel bezet?"