Gevangen Maat

Ik heb nooit het eenvoudige leven gewild dat ik altijd heb geleid. Er was niets buitengewoons aan mij; mijn ouders waren boeren en verdienden een eenvoudig en eerlijk inkomen. We stonden vroeg op, gaven de dieren en planten water en voedsel, wieden onkruid en oogstten rijp fruit en groenten. We verzamelden brandhout en voerden reparaties uit, maar geen van deze dingen, hoewel nuttig, bracht ons vreugde. Niets van ons gezwoeg bracht ons avontuur. Dag na dag deden we dezelfde monotone taken. Het enige wat mij opwinding bracht, was het werken aan mijn schriftelijke cursussen om mijn lesbevoegdheid te halen.

Ik was zo dicht bij het afronden en als ik dat deed, zou ik zeker trouwen met een goede middenklasse man uit mijn dorp. Daarna zou ik kinderen krijgen en ze ofwel opvoeden terwijl ik op onze eigen boerderij werkte, of ze opvoeden terwijl ik ook lesgaf aan de kleine groep kinderen in ons kleine schoolgebouw. Er is niets mis met de eenvoudige toekomst die voor me ligt, maar als ik dacht aan wat zeker zou komen, voelde ik alsof een deel van mij stierf.

Mijn moeder had altijd gezegd dat reiken naar de zon alleen maar zou resulteren in verbranding en dat ik mooi geboren was, dus ik moest dankbaar zijn voor mijn lot in het leven. "Veel meisjes hebben het slechter," zei ze. "Je bent tenminste mooi en zult een goed opgevoede jongen aantrekken." Ik weet dat het ondankbaar klinkt, maar ik wil meer dan alleen boeren en kinderen grootbrengen mijn hele leven. Ik wil dat mensen meer waarderen dan alleen hoe ik eruitzie. Ik wil avontuur en deel uitmaken van iets groots, ik wil mijn stempel drukken op de wereld. Mijn moeder zou zeggen dat ik in een fantasiewereld leef, maar het kan me niet schelen, ik heb meer nodig.

Toen Thomas me ten huwelijk vroeg, deden mijn ouders alsof het het beste was dat me ooit kon overkomen. In hun ogen was het dat waarschijnlijk ook, hij was rijk en het zou zeker het beste aanbod zijn dat ik zou krijgen. Ja, hij is knap genoeg en beleefd genoeg, en hij zou me een goed thuis kunnen bieden, maar toen hij mijn hand vroeg, voelde ik alleen maar wanhoop. Er was geen vonk tussen ons, geen vuur. In werkelijkheid, als ik dacht dat ik echt een keuze had, zou ik nee hebben gezegd, maar de verwachting van mijn familie liet me met een geforceerde glimlach accepteren. Ik droomde van een man die mijn hart sneller kon laten kloppen, ik wilde iemand helemaal toebehoren, met hart en ziel. De gedachte dat ik mijn hele leven zou leven en sterven in hetzelfde kleine dorp zonder echt te leven, verwoestte me, maar ik ging door met de handelingen die van me werden verwacht, ook al kostte het me een klein stukje van mijn ziel. Ik wist niet dat het avontuur waar ik altijd naar had gezocht op weg was...

˜

Het deinen van het schip maakte me niet langer misselijk, en daarvoor was ik dankbaar, het eindeloze braken had me uitgeput. Mijn grootste ongemak nu was de bijtende kou die mijn ledematen prikte en de ijskoude kettingen die tegen mijn geschaafde huid schuurden. De mannen hadden de kettingen van onze handen gehaald nadat we vertrokken waren, maar lieten die om onze enkels zitten. Ik denk dat ze niet willen dat we proberen van het schip te springen en ons geluk in het water te beproeven. Alsof we zo dom zouden zijn, hoewel wie weet wat ons te wachten staat, misschien is de dood beter. We zijn nu bijna twee weken aan boord van het schip en ik weet niet of ik blij moet zijn om het schip en de kettingen te verlaten of bang moet zijn. Ik hoorde enkele van de mannen zeggen dat we vanmiddag zouden aanmeren.

Het feit dat ik niet alleen in mijn kettingen was, was zowel troostend als verwoestend. We zijn een groep van tweeënvijftig, allemaal vrouwen, met de jongste onder ons zestien en de oudste dertig. We zijn allemaal bij elkaar gehouden in een groot compartiment op het schip. Ik werd twee dagen voordat we aan boord gingen meegenomen, maar de meeste andere vrouwen werden voor mij verzameld. Minder dan tien vrouwen werden teruggebracht naar het kamp en net als wij geketend voordat we vertrokken. Alle vrouwen werden uit hun huizen gehaald en in boeien geslagen, ik wou dat ik wist wat deze mannen met ons willen.

De hut die ons thuis was op het schip had stapelbedden langs de muren en een paar tafels in het midden van de ruimte waar we onze twee magere maaltijden per dag deelden. We mogen onze hut verlaten, maar slechts één keer per dag wanneer de Commandant (zo noemen zijn groep van, naar ik aanneem, soldaten hem) naar beneden komt en ons haalt. We mogen een klein stukje op het dek lopen en de frisse lucht inademen, maar slechts ongeveer dertig minuten en dan worden we terug naar onze hut gebracht. De lucht is aanzienlijk kouder geworden sinds we aan boord gingen, wat me doet denken dat we ver van mijn huis zijn gereisd waar ik vandaan ben gehaald. We hadden net de heetste maand gehad voordat die vreselijke dag aanbrak waarop ik door de mannen werd meegenomen.

Als we boven dek zijn, denk ik aan mijn familie en hoe ver ze van me verwijderd zijn. Haten ze me nu? Geven ze mij de schuld van de dood van mijn broer? Zullen ze naar me zoeken? Ik wou dat ik gewoon had geluisterd, waarom moest ik zo koppig zijn? Wat zal mijn leven nu zijn? Wat wacht ons als we de kust bereiken?