Het Hart van de Gamma

Clara POV

Rennen! Dat was het enige wat ik kon bedenken nadat zijn geur mij bereikte. Mijn wolf was geschokt, maar ook enorm blij met wie onze partner was. Ik daarentegen, kon alleen maar daar staan en naar hem kijken als een hert gevangen in de koplampen.

Toen hij begon te naderen met een tevreden glimlach op zijn gezicht, was ik een beetje verward door zijn uitdrukking. Was hij blij met de koppeling van de Godin tussen hem en mij?

Of hield hij zijn kalmte zodat hij me kon afwijzen voor de andere klasgenoten, die zich in de gang verdrongen, zonder zelfs maar op te merken dat hij en ik er waren.

Ik deed een stap achteruit toen hij voor me stopte. De pijnlijke blik op zijn gezicht ontging me niet. Ik wendde mijn hoofd af van zijn blik, ik kon niet in die doordringende bruine ogen van hem kijken.

"Clara, kijk alsjeblieft naar me?" Ik heb hem mijn naam duizenden keren horen zeggen, maar de manier waarop hij het nu zei, deed me om de een of andere reden pijn.

Duidelijk wilde hij dat ik naar hem keek zodat hij me kon afwijzen, toch? "Je weet niet zeker dat hij ons zal afwijzen, Clara. Geef hem gewoon een kans, voor ons?" fluisterde mijn wolf tegen me.

Met haar voortdurende aandringen begonnen tranen mijn ogen te prikken terwijl ik uiteindelijk naar hem draaide en hem aankeek. Hij droeg een kleine glimlach, maar zodra hij de tranen opmerkte, verdween zijn glimlach. "Waarom huil je? Weet je hoe lang ik heb gewacht tot je 17 werd en eindelijk zou opmerken wie ik voor je was?" zei hij terwijl hij naar mijn hand reikte.

Ik stapte opnieuw achteruit. "Als je wist dat ik je partner was, waarom heb je het me dan niet verteld? Je weet dit al meer dan een jaar, Wyatt!" zei ik iets luider dan ik had bedoeld. Een traan gleed over mijn wang toen ik merkte dat een paar studenten naar me keken. Sommige meisjes keken boos, Stacey het meest opvallend terwijl ze me aanstaarde omdat ik aan Wyatt gekoppeld was en zij niet.

"Clara, het spijt me. Toen ik 17 werd wilde ik het je vertellen, maar-" Ik lachte humorloos en schudde licht mijn hoofd terwijl nog een paar tranen vielen. "Maar wat? Je hebt al met Sara sinds je 15 was, hoe kan ik met haar concurreren, Wyatt? Ze is absoluut prachtig, ze is populair en niet te vergeten slim. Ze is ook oprecht aardig tegen iedereen."

"Zij is niet jij!" zei hij, en ik wist niet hoe ik daarop moest reageren. Ik was een beetje verbaasd door wat hij net zei. Met mijn stilte ging hij verder, "Sara weet dat jij mijn partner bent. Ik vertelde het haar de dag dat ik het ontdekte. Ze was er eerlijk gezegd niet boos over, in feite zei ze dat ze al een gevoel had dat jij en ik door de Godin aan elkaar gekoppeld zouden worden!"

Mijn wolf begon een vreugdedansje te maken in mijn hoofd door wat hij net zei, ze was in feite dolblij. "Wyatt, je bent de beste vriend van mijn broer en de toekomstige Beta van onze roedel. Ik ben slechts een Gamma-"

"Ik zou je nog steeds willen, zelfs als je een Omega was! Titels doen er niet toe voor mij, Clara. Dat weet je."

"Ja, dat weet ik, maar je verdient meer dan ik, Wyatt!" Mijn wolf begon te huilen in mijn hoofd. Ze voelde de emoties die ik voelde en wist wat ik op het punt stond te doen.

"Doe dit niet. Alsjeblieft?" smeekte hij me. De schoolbel ging luid in de gangen en de studenten die rondhingen, verspreidden zich eindelijk uit de gang, waardoor Wyatt en ik alleen achterbleven in de gang.

"Het spijt me, Wyatt, maar ik moet," ik voelde onophoudelijke tranen over mijn gezicht stromen terwijl ik de moed zocht om hem in zijn ogen te kijken. "Ik, Clara Baker, wijs jou, Wyatt Nichols, af als mijn partner!"

Mijn borst brandde en mijn hart begon heftig te bonzen in mijn borst terwijl ik moeite had om rechtop te blijven staan.

De hartzeer in zijn ogen was ondraaglijk. Ik kon hem niet eens meer aankijken. "Ik, Wyatt Nichols, wijs jouw afwijzing af." zei hij tussen zijn tanden geklemd, duidelijk proberend de pijn die hij ook voelde te weerstaan.

"Het spijt me..." Ik draaide me om en begon te rennen, ik kon hem mijn naam horen roepen, maar ik kon niet stoppen. Met het gehuil van mijn wolf en mijn eigen hartzeer kon ik daar geen minuut langer blijven staan. Dus rende ik, rende de school uit, rende langs het roedelhuis en rende het bos in. Ik stopte eindelijk toen ik een kleine stroom in het bos bereikte.

Toen ik een tak achter me hoorde breken, draaide ik me snel om, alleen om oog in oog te komen met een enorme zwarte wolf. Maar ik kon de moed niet vinden om bang voor hem te zijn. Maar zodra ik zijn geur opving, begon ik opnieuw te panikeren.

"Partner!" spinde mijn wolf in mijn hoofd. Nee, niet hij.

Het was niet Wyatt, hoewel hij een vergelijkbare aura had en hun geur vreemd genoeg vergelijkbaar was, was zijn aura iets sterker.

Het was onze toekomstige alpha, Noah Evans.