Verrassingshuwelijk: Mijn Mysterieuze Miljardair

Een operatietafel werd de operatiekamer ingerold, met een bewusteloze vrouw erop uitgestrekt.

Nauwelijks bij bewustzijn, ving Isabella Taylor een glimp op van de chirurgische lampen, het medisch personeel in hun scrubs, en toen, een bekend gezicht - haar nicht, Bianca Taylor.

Bianca's ogen glinsterden van triomfantelijke boosaardigheid en wreedheid.

'Ga ik dood? Ik wil niet doodgaan. Wie gaat me redden?' bad Isabella stilletjes, maar naarmate de anesthesie zijn werk deed, werden haar gedachten vager.

Er werd gezegd dat mensen hun hele leven voor zich zagen voordat ze stierven.

In haar laatste momenten dacht Isabella aan haar langdurige vriend, John Williams, de man van wie ze acht jaar had gehouden. Net toen ze op het punt stonden te trouwen, ontdekte ze dat hij een affaire had met Bianca.

Het was niet alleen het verraad in de liefde; John had haar nier nodig om Bianca te redden, en dat maakte Isabella volkomen hopeloos.

Terugdenkend aan het moment voordat ze werd verdoofd, leken de ogen achter het masker van de aanvaller veel op die van John.

'Ga ik echt deze keer dood? Ik heb niets verkeerds gedaan – waarom gebeurt dit met mij? Als ik sterf, zal mijn man dan zelfs huilen? Waarschijnlijk niet. We kennen elkaar tenslotte nog niet zo lang.' Isabella's laatste gedachten waren bij haar huidige man, een man met wie ze kort na hun ontmoeting was getrouwd.

Plotseling vlogen de deuren van de operatiekamer open, en Isabella dacht dat ze haar man, Michael Williams, zag binnenstormen om haar te redden.

Een paar dagen eerder was Isabella enthousiast thuisgekomen om John te zien, alleen om hem verstrengeld met zijn nicht Bianca aan te treffen.

Bianca, zittend in een rolstoel, zag er breekbaar en betraand uit terwijl ze tegen Isabella zei: "Isabella, je zult me vergeven en John laten gaan, toch?"

Isabella had geen enkele intentie om Bianca te vergeven; ze wilde die verachtelijke vrouw eigenlijk een klap geven.

Wat Isabella's hart echt brak, was John. Hij gebruikte het huwelijk om haar te chanteren, zeggend dat als ze haar nier niet aan Bianca gaf, hij haar voorgoed van de wereld zou laten verdwijnen.

John's familie was machtig, als erfgenamen van de Williams-familie, en Isabella wist dat hij zijn dreigement kon waarmaken.

Ooit had de Taylor-familie een vergelijkbare status onder de vier grote families, maar door enkele veranderingen werden ze van hun voetstuk gestoten en vervangen door de opkomende Brown-familie.

Als de topfamilie onder de vier, was de Williams-familie de beste kans om de Taylor-familie hun vroegere glorie te laten herwinnen.

De verbintenis tussen Isabella en John werd gezien als de grootste hoop door haar vader, Jasper Taylor.

Maar op dat moment, wat voor Isabella als hoop leek, was eigenlijk een wrede grap.

Staande bij de ingang van het stadhuis, staarde Isabella in de verte, wachtend op iemand die zou arriveren. Het was een man die haar was aanbevolen door een datingsite, gretig om een deugdzame vrouw te trouwen om de druk van zijn familie om te trouwen te verlichten.

"John, jij klootzak, proberen me met een huwelijk te bedreigen. Ik trouw gewoon met elke man! Ik wil dat je weet dat je niet onvervangbaar bent," mompelde Isabella tegen zichzelf, gevuld met woede en haar zelfbeheersing verliezend.

In de verte kwam een gewone auto aanrijden. Een man in een zwart pak stapte uit. Toen ze zijn gezicht zag, herkende Isabella hem meteen als de man met wie ze op het punt stond te trouwen.

Zijn naam was Michael Williams. In het begin maakte Isabella zich zorgen over zijn achternaam, maar ze was opgelucht toen ze ontdekte dat hij slechts een werknemer was bij een bedrijf binnen de Williams-familie. De gedeelde achternaam was puur toeval.

Terwijl hij naar haar toe liep, bekeek Michael haar van top tot teen. "U moet mevrouw Taylor zijn, toch? U bent nog mooier in het echt dan op de foto's."

Michael was knap en straalde volwassen mannelijke charme uit. Wanneer hij glimlachte, hadden zijn lippen een elegante, licht verleidelijke curve. Isabella vond dat hij thuishoorde bij een modellenbureau, niet achter een bureau.

"Dank je voor het compliment; je bent zelf ook behoorlijk knap," antwoordde Isabella beleefd.

"Dus, mevrouw Taylor, weet u zeker dat u met mij wilt trouwen?" vroeg Michael opnieuw.

Geconfronteerd met deze vraag, dacht Isabella aan haar ex, John. Maar het beeld van hem, gezellig met Bianca, vulde haar met wrok en pijn.

"Ik heb mijn besluit genomen. Laten we trouwen," zei Isabella oprecht tegen Michael.

"Goed, laten we dan naar binnen gaan," zei Michael nonchalant terwijl hij Isabella's hand pakte en haar naar het stadhuis leidde.

Michael's natuurlijke gebaar maakte Isabella achterdochtig. 'We hebben elkaar net ontmoet. Is het een beetje onbeleefd dat hij zich zo gedraagt? Zou de informatie die hij heeft gegeven nep kunnen zijn? Misschien is hij een player, maar wat maakt het uit? We trouwen toch niet uit liefde.'

Haar ongemak opzijschuivend, vulde Isabella de formulieren in. Toen het personeel hun documenten verzamelde en hen de huwelijksakte overhandigde, voelde Isabella een gevoel van opluchting.

"Niemand kan het huwelijk nog gebruiken om me te bedreigen," zei Isabella terwijl ze naar de huwelijksakte keek en eindelijk glimlachte.

Plotseling ging Isabella's telefoon over in haar tas. Toen ze naar de beller-ID keek, veranderde haar uitdrukking.

Isabella nam de telefoon op en stapte opzij om het gesprek te beantwoorden.

"Hallo, meneer Williams." Isabella's stem droeg een vleugje warmte.

Als John haar walging opwekte, dan maakte John's grootvader, Mason Williams, haar juist warm, aangezien hij hun huwelijk had geregeld.

Mason's hartelijke stem klonk door de telefoon, "Isabella, ik hoorde dat je terug bent uit het buitenland. Waarom kom je me niet opzoeken? Ik mis je echt. Ik geef morgen een banket. Waarom kom je niet langs, dan stel ik je voor aan John's oom?"

Mason's woorden deden Isabella aarzelen; ze wist dat Mason wilde dat ze met John zou trouwen, maar dat was niet langer mogelijk, en niemand wist van haar huwelijk. Ze stemde ermee in om het banket bij te wonen en was van plan Mason de waarheid te vertellen.

Nadat ze de telefoon had opgehangen, voelde Isabella iemand van achteren naderen. Toen ze zich omdraaide, zag ze Michael.

"Heb je nog iets te zeggen, meneer Williams?" vroeg Isabella.

Michael haalde zijn schouders op, nog steeds met die zelfvoldane glimlach. "Ik wilde alleen vragen, mevrouw Taylor, herinnert u zich ons eerdere akkoord nog?"