De Getrouwde Menselijke Partner van de Alpha

Salara’s POV

“Salara.” De stem van Henry bereikt me in de keuken vanaf zijn plek op de bank in de woonkamer. “Derrick komt zo.” Henry gaat verder zonder op mijn antwoord te wachten. “Is het eten bijna klaar?”

Ik haal diep adem en bijt op mijn tong om te voorkomen dat ik de woorden zeg die ik echt wil zeggen. ‘Het eten zou veel sneller klaar zijn als je me hier zou helpen.’ Maar natuurlijk kon ik dat niet zeggen, want vrouwen horen hun mannen te gehoorzamen en hun ongenoegen te verbergen.

Als ik vijf jaar geleden had geweten dat dit mijn leven zou zijn toen Henry me vroeg om met hem te trouwen, had ik nooit ja gezegd. Ik had hem moeten verlaten na die eerste avond toen hij tegen me schreeuwde omdat het eten niet klaar was toen hij thuiskwam van zijn werk. Ik had zijn type eerder gezien en ik had het gevoel dat het geen eenmalige gebeurtenis was.

De dwaasheid van jong zijn is geen excuus voor het doorstaan van vijf jaar emotionele mishandeling totdat ik niets anders ben dan een schaduw van de vrouw die ik vroeger was. Ik ben bijna vier jaar geleden een keer bij hem weggegaan, maar toen ontdekte ik dat ik zwanger was en voelde ik me gevangen in een huwelijk waarin ik ongelukkig ben.

Onze dochter is nu drie en zij is de enige vreugde die ik tegenwoordig in mijn leven vind. Als zij er niet was, had ik het allang opgegeven. Ik denk dat ik mijn man daar wel voor kan bedanken. Als hij mijn anticonceptiepillen niet stiekem had vervangen door suikerpillen, had ik haar nooit gehad.

“SALARA!” Henry’s boze stem snijdt door mijn gedachten en herinnert me eraan dat ik nog steeds niet op zijn vraag heb geantwoord. “Ik heb je een vraag gesteld, vrouw!” schreeuwt hij boos. Ik hoor het geluid van schuifelende voeten die hun weg naar mij in de keuken vinden.

Ik haal diep adem en bereid me voor op de emotionele mishandeling die ik op het punt sta te ontvangen van mijn man die me zou moeten liefhebben tot de dood ons scheidt. Mijn ogen dwalen naar de boog die van de keuken naar de gang leidt die met de woonkamer verbonden is. Al snel ontmoet het zicht van mijn zeer boze man mijn ogen bij de ingang.

Toen ik mijn man voor het eerst ontmoette tijdens mijn eerste jaar op de universiteit, de universiteit die ik dankzij hem niet mocht afmaken, was hij de droomman van elk meisje op de campus. Ik was zo overweldigd door vreugde dat hij interesse in mij toonde dat ik de vele rode vlaggen over hem volledig negeerde.

Met zijn jongensachtige goede looks was het makkelijk om de kleine dingen die waarschuwingssignalen in mijn hersenen veroorzaakten, te negeren. Want hoe kon iemand die er zo goed uitziet zo slecht zijn? Hoe dwaas en verkeerd was ik op de tedere leeftijd van negentien.

Henry is zes voet lang, een goede tien inches groter dan mijn eigen vijf voet, twee inches frame. Zijn blonde haar is kort aan de zijkanten met meer lengte bovenop die hij elke dag perfect stylet, want hemel verhoede dat er ooit een haar verkeerd zit.

Zijn lichaam is slanker dan veel van de gespierde mannen die ik op tv heb gezien, maar er zit geen gram vet aan hem, wat de meisjes gek maakt. Voeg daar zijn babyblauwe ogen aan toe en hij is de natte droom van elk meisje. Iets wat hij me constant herinnert wanneer hij vit op het resterende babyvet dat ik nog niet kwijt ben.

Het is niet alsof ik dik ben of zoiets, ik weeg maar honderddertig pond, wat een normaal gewicht is voor mijn leeftijd en lengte, althans dat zeggen de dokters... maar probeer dat Henry maar eens te vertellen. Hij bekritiseert me constant omdat ik niet meteen terug ben gegaan naar de honderdzeventien die ik was voordat ik Hayden kreeg.

“Ga je daar gewoon staan en er dom uitzien? Of ga je mijn vraag beantwoorden?” sneert Henry naar me. Hij leunt tegen de deurpost met zijn armen over zijn borst gekruist, waardoor de spieren in zijn armen opzwellen. Hij is echt iets moois om naar te kijken, zolang hij maar niet praat.

Met een zucht draai ik me om van Henry en richt mijn aandacht weer op het avondeten dat uit de oven moet worden gehaald. "Het eten is over een paar minuten klaar." Mijn stem komt uit als een zachte fluistering. Jarenlang bang zijn voor zijn woede heeft me tot dit punt in mijn leven gebracht.

Het is niet dat ik bang ben dat hij me slaat, hij heeft me of onze dochter nooit een hand aangeraakt, maar emotioneel misbruik kan zoveel dieper snijden dan fysiek misbruik.

Voelend dat Henry nog steeds achter me staat, draai ik me om om hem aan te kijken, mijn lichaam verstijft bij de harde blik op zijn gezicht. "Is dat echt wat je gaat dragen?" vraagt hij, terwijl hij mijn lichaam van top tot teen bekijkt.

Ik kijk naar beneden en zie mijn zwarte zomerjurk die bedekt is met zonnebloemen. Dit is mijn favoriete jurk en dat weet hij, daarom probeert hij me onzeker te laten voelen. Ik kronkel onder zijn blik, niet in staat om het moment van zelfhaat te bestrijden dat door mijn hoofd flitst terwijl ik naar mezelf kijk.

Net op dat moment gaat de deurbel, wat de aankomst van Henry's zakenpartner aangeeft die hij heeft uitgenodigd voor het avondeten in een poging hem de contracten snel te laten ondertekenen. Henry laat een moedeloze zucht ontsnappen terwijl hij zijn ogen van mij afwendt. "Er is nu geen tijd meer om te veranderen, dus dit zal moeten volstaan."

Met die woorden draait hij zich om en laat me alleen in de keuken terwijl ik het neppe vertoon van liefde en genegenheid vrees dat Henry tijdens dit diner aan mij zal schenken, om me later te vertellen dat ik geen woord moet geloven van wat hij zei. Dat gebeurt elke keer als we een van zijn zakenrelaties over de vloer hebben voor het diner.

Al snel drijven de geluiden van stemmen door de gang naar me toe. Het ruwe geluid van de stem van onze gast glijdt over mijn lichaam als een liefkozing van een minnaar, waardoor gevoelens in me opkomen die zelfs Henry niet kan opwekken tijdens onze wekelijkse paring.

"Ik zie dat je je zoon hebt meegebracht, Derrick," zegt Henry, met die neppe stem van hem die ik zo verafschuw.

Een schorre lach rolt door me heen, wat nog meer van die heerlijke gevoelens door mijn lichaam verspreidt. Anticipatie stroomt door mijn hersenen, terwijl het geluid van voetstappen dichterbij de keuken komt. "Iets ruikt heerlijk," zegt de stem, waardoor een blos op mijn wangen verschijnt.

Henry vertelt me altijd hoe verschrikkelijk mijn eten is wanneer hij in een slechte bui is, en complimenteert me nooit wanneer hij dat niet is, wat tegenwoordig niet vaak voorkomt.

Mijn ogen richten zich op de deuropening, niet willen missen wanneer de dinergast van Henry de keuken binnenkomt, mijn lasagne in de oven volledig vergeten door mij. Plotseling verschijnt er een man in de deuropening, de lucht uit mijn longen zuigend terwijl ik daar sta en hem met bewondering aanstaar.

Hij is minstens een halve voet groter dan Henry en zijn donkere uiterlijk spreekt me meer aan dan Henry's lichtere verschijning. Zijn zwarte haar is kort geknipt aan de onderkant met krullen die de bovenkant op de meest verleidelijke manier sieren.

En zijn ogen... nooit heb ik deze tint groen in iemands ogen gezien. Ik verlies mezelf in de diepte ervan terwijl hij me hongerig aankijkt. Zijn goed gedefinieerde borst spant zijn zwarte T-shirt perfect over zijn gespierde lichaam, waardoor het water me in de mond loopt terwijl ik naar hem staar.

"Derrick-" Henry onderbreekt onze stille beoordeling, afkeuring in zijn stem. "Dit is mijn vrouw Sa-" Een grom komt uit Derricks borst, onderbrekend Henry terwijl hij me aan onze gast voorstelt.

Ik kijk met grote fascinatie toe hoe zijn gezicht begint te vervormen, zijn mond en neus samensmelten totdat er een snuit in de plaats is, grote hoektanden steken uit zijn lippen terwijl hij naar Henry gromt. Angst vult Henry's gezicht terwijl hij naar Derrick staart, proberend te begrijpen wat er gebeurt.

"Partner," gromt Derrick naar Henry, terwijl hij een stap naar hem toe zet, waardoor Henry een stap achteruit doet van angst.

Net op dat moment trekt het geluid van de timer op mijn oven ieders aandacht naar mij.