Getrouwd in Rijkdom, Ex Wordt Gek

Emily Thompson werd wakker in haar ziekenhuisbed, een beetje verward. Ze had nooit gedacht dat ze zou ontwaken na zo lang in coma te hebben gelegen.

Toen die grote vrachtwagen de controle verloor bij het maken van een bocht naar links en op haar en Ethan Grant's auto afstormde, dacht ze niet eens na. Haar lichaam bewoog instinctief om Ethan te beschermen, met als gevolg dat zij ernstig gewond raakte en in coma belandde.

Zelfs nu waren Emily's gedachten bij Ethan. Ze had haar lichaam gebruikt om hem te beschermen, dus hij zou niet al te erg gewond moeten zijn. Was hij nu in orde? Op dat moment hoorde ze een geluid van buiten de deur.

"Ethan, Emily ligt nog steeds in coma in de ziekenhuiskamer. Ik doe alsof ik niet heb gehoord wat je vandaag tegen me zei." Het was een kalme vrouwelijke stem.

Met wie sprak ze? Had ze Ethan gezegd? Emily fronste. Haar Ethan? Het leek erop dat hij in orde was, wat een opluchting was. Maar wat had hij gezegd? Terwijl ze buiten bewustzijn was, was Ethan dan bij haar geweest om voor haar te zorgen? Ethan was gewend verzorgd te worden; het moest moeilijk voor hem zijn geweest om al die tijd voor haar te zorgen. Bij die gedachte glimlachte Emily zachtjes.

Haar Ethan stelde haar altijd op de eerste plaats. Telkens wanneer ze zich niet lekker voelde, maakte Ethan zich enorm zorgen. Hoe gebroken moest hij zijn geweest om haar daar in coma te zien liggen. Emily glimlachte en luisterde stilletjes naar het gesprek buiten. Ze wilde Ethan verrassen. Na zo lang in coma te hebben gelegen, moest hij zich doodongerust hebben gemaakt. Zou hij zo blij zijn om haar wakker te zien dat hij misschien flauwvalt?

Ze waren net getrouwd toen het ongeluk gebeurde. Al die mooie plannen voor de toekomst waren nog niet eens begonnen. Maar nu was Emily wakker en voelde ze zich goed. Ze konden weer gelukkig samen zijn. En ze zouden nog vele jaren samen zijn, net zoals Ethan had gezegd. Emily herinnerde zich hoe Ethan eruitzag toen hij dat zei en glimlachte opnieuw.

Amy zei: "Ethan, Emily ligt hier al twee jaar. Hoewel je geheugenverlies hebt, weet iedereen en heeft iedereen je verteld dat Emily je vrouw is, de persoon van wie je ooit het meest hield. Zelfs als je de tijd samen bent vergeten, zou je haar in deze twee jaar toch minstens één keer moeten hebben bezocht!"

Bij het horen hiervan was Emily verbijsterd. Wat? Geheugenverlies? Ethan herinnerde zich haar niet? Niet eens één bezoek? Dat kan niet! Emily fronste ongelovig.

Ethan zei koud: "Amy, als jij me niet had gevraagd om te komen, was ik helemaal niet gekomen. Emily heeft niets met mij te maken. Ze is alleen in naam mijn vrouw. Ik heb geen gevoelens voor haar. Mijn hart en ogen zijn alleen voor jou, Amy."

Bij het horen hiervan kon Emily haar tranen niet bedwingen. Ze sloot haar ogen in ongeloof. De manier waarop hij Amy's naam uitsprak klonk zo intiem. Wat was de relatie tussen die twee? Zou het kunnen dat Ethan haar had verraden en bij een andere vrouw was? Emily dacht dat ze een nachtmerrie had; dit kon niet Ethan zijn.

Ze ging weer liggen en sloot haar ogen opnieuw. Emily dacht: 'Ga terug slapen! Wanneer ik wakker word, is er niets gebeurd.'

Ethan zou nog steeds de Ethan zijn die zo veel van haar hield. Degene die op zijn 22e verjaardag plechtig een wens uitsprak voor haar en vele vrienden, hopend om meteen hun huwelijk te registreren. Zijn tweede wens was om zijn 26e verjaardag met hun kind te vieren, en zijn derde wens was om samen met Emily oud te worden.

Toen had Ethan echt Emily naar het gemeentehuis gesleept om hun huwelijk te registreren. Zodra ze het gebouw verlieten, riep Ethan dat hij het trouwboekje wilde verbranden. Emily stopte snel zijn gekke actie. Ethan omhelsde haar en zei plechtig: "Emily, je bent eindelijk van mij. Maak je geen zorgen; niets dan de dood kan ons scheiden."

Wat dacht Emily nu? Ze dacht dat na alle ontberingen, lijden en onmenselijke kwellingen die ze sinds haar jeugd had doorstaan, God haar compenseerde met een Ethan die zo veel van haar hield. Een Ethan die zo veel van haar hield, was nu snel voor iemand anders gevallen? Wat was dan het nut geweest om haar leven te riskeren om hem te beschermen tegen het auto-ongeluk? Een grap?

Het gesprek buiten ging verder. Amy zei: "Ethan, het spijt me, maar ik kan je gevoelens nu niet accepteren. Hoewel ik je sinds mijn jeugd altijd leuk heb gevonden, wil ik niet dat je spijt krijgt als we samenkomen. Zodra je je herinneringen aan Emily terugkrijgt en zeker weet dat ze geen plek meer in je hart heeft, kunnen we echt samen zijn. Is dat goed? Maak mij nu niet de andere vrouw, oké, Ethan?" De kalme vrouwelijke stem was doordrenkt met verborgen pijn en verdriet, waardoor iedereen haar wilde omhelzen, troosten en nooit meer verdrietig laten voelen.

Besefte Ethan eigenlijk wel wat hij aan het doen was? Hij stond buiten de ziekenhuiskamer van zijn kersverse vrouw, op zoek naar medelijden van een andere vrouw. Hoe ironisch was dat? Wat had Emily gedaan om zo'n harde straf van God te verdienen? Waarom was haar leven zo meedogenloos?

In de ziekenhuiskamer draaide Emily's hart zich pijnlijk om, alsof haar organen verschoven van de pijn. Grote zweetdruppels rolden over haar voorhoofd en de machines naast haar begonnen snel en alarmerend te piepen.

Bij het horen van de commotie haastte het medisch personeel zich naar binnen. Door haar wazige blik zag Emily de artsen en verpleegkundigen de kamer binnenkomen, samen met Ethan en zijn Amy, beiden met complexe uitdrukkingen.

Amy Wright was het kleine meisje dat hen vroeger overal volgde.

Emily dacht, ze was echt op het verkeerde moment wakker geworden.

In de plots chaotische ziekenhuiskamer ontmoette Ethan Emily's blik en wendde snel zijn ogen af. De dienstdoende arts en verpleegkundigen voerden een volledig onderzoek uit en kondigden aan dat haar lichaam klaar was voor ontslag. Na nog eens 48 uur observatie, als er geen afwijkingen optraden, kon ze naar huis.

Nadat het medisch personeel was vertrokken, zocht Emily naar Ethan met haar ogen, maar ze kon hem niet vinden. Hij was in de chaos weggeslopen. Hij vermeed haar als de pest. Dacht hij dat ze een monster was? Maar ze had zoveel tegen hem te zeggen.

Amy was echter niet met hem meegegaan. Dit lange meisje met licht krullend lang haar en grote ogen stond voorzichtig aan Emily's bedzijde. "Emily, hoi, ik ben Amy. Ethan heeft wat dingen te regelen; hij bedoelde niet om je te vermijden."

Emily keek naar haar op. Ze was zo mooi. Vergeleken met haar eigen verwilderde verschijning op het ziekenhuisbed, zag Amy eruit als een filmster.

Emily zou de volgende dag worden ontslagen. Mia hielp haar met de ontslagpapieren en vertelde haar dat Ethan al die tijd haar ziekenhuisrekeningen had betaald. Emily voelde een kleine sprankje hoop. Ethan was toch niet zo harteloos, of wel?

Emily keerde terug naar Horizon Peak Universiteit om haar onafgemaakte studie voort te zetten. Ze had twee jaar in het ziekenhuis gelegen, twee jaar van haar leven verspild. Ze moest die verloren tijd inhalen. Ze moest alles wat ze had verloren terugwinnen, zowel haar studie als de liefde. Academisch gezien had Emily altijd haar gemak gevonden, dus daar hoefde ze zich niet al te veel zorgen over te maken. Wat Ethan betreft, moest ze alles doen om hem terug te winnen. Had Amy niet gezegd dat Ethan geheugenverlies had door het ongeluk? Hij was haar en hun verleden gewoon tijdelijk vergeten. Hij was vergeten hoe diep ze van elkaar hielden, dat ze alles voor elkaar zouden doen. Dus, wanneer Ethan zijn geheugen terugkreeg en zich alles herinnerde, zou hij zeker naar haar terugkomen.

Emily was nooit iemand die snel opgaf. Halverwege stoppen was niet haar stijl. Emily kon absoluut niet opgeven met Ethan. Wat als, wanneer Ethan zich alles herinnerde en terugkwam om haar te zoeken, hij ontdekte dat ze al weg was? Hoe gebroken zou Ethan dan zijn? Net zoals Emily twee jaar in coma was geweest, om vervolgens wakker te worden en te ontdekken dat haar zielsverwant haar volledig was vergeten. Die pijn kon Emily alleen dragen. Ethan moest in het licht leven.

Elke dag wachtte Emily op Ethan buiten zijn klaslokaal na zijn lessen. Elke ochtend stond ze buiten zijn studentenhuis met ontbijt. Ze glimlachte en riep naar hem, "Ethan." Elke keer dat Ethan haar zag, was de afkeer in zijn ogen onmiskenbaar.

"Emily, wanneer stop je hiermee?"

Emily zei, "Ethan, eet gewoon het ontbijt, en ik ga weg."

Ethan zei, "Neem je ontbijt en verdwijn."

Emily glimlachte naar hem, ook al deed haar hart verschrikkelijk pijn.

Maar zodra Ethan Amy beneden zag, veranderde zijn uitdrukking. Hij glimlachte en liep naar haar toe. "Amy, het is zo koud buiten. Waarom heb je niet gewacht tot ik je kwam ophalen?"

Amy wierp een ongemakkelijke blik op Emily, die aan de kant stond. "Emily, jij bent er ook. Ethan, aangezien ze je iets te zeggen heeft, kom ik een andere keer terug." Amy draaide zich om en vertrok.

Ethan riep haar bezorgd na. "Amy."

Amy, met haar lange benen, rende al en verdween al snel uit het zicht.

Ethan draaide zich om en keek Emily woedend aan. "Emily, doe je dit expres? Probeer je opzettelijk mijn relatie met Amy te verpesten? Laat me je vertellen, ook al zijn we wettelijk getrouwd, je bent alleen mijn vrouw in naam. Wie weet welke verachtelijke middelen je twee jaar geleden hebt gebruikt om me te misleiden. Ik raad je aan verstandig te zijn en snel de scheidingspapieren te ondertekenen, dan kan ik je verleden door de vingers zien."

Emily keek naar Ethan, haar ogen vol pijn. "Ethan, ik hoorde dat je je geheugen kwijt bent?"

Ethan's gezicht vertrok van woede. "Bemoei je niet met mijn zaken! Je hebt geen recht om je in mijn leven te mengen!" Met die woorden beende hij weg, Emily verbijsterd achterlatend.

Hubert kwam naar haar toe en riep zachtjes haar naam, "Emily."

Ze draaide zich om en zag Hubert Diaz, Ethan's jeugdvriend en hun gemeenschappelijke vriend.

"Emily, zin in ontbijt?" vroeg Hubert, bezorgd in zijn ogen. Hij had Ethan's harde woorden gehoord en wist dat Emily gekwetst moest zijn.

"Dank je, Hubert, maar ik heb al gegeten. Ik ga naar de les," antwoordde Emily en maakte aanstalten om te vertrekken.

Hubert stapte snel naar voren en pakte haar arm. "Emily, het is mijn verjaardag volgende zaterdag. Ik heb een privéruimte geboekt in de club. Kom je ook?" Toen hij haar zag aarzelen, voegde Hubert eraan toe: "Er komen ook een paar andere vrienden."

Wetende dat Ethan er zou zijn, zei Emily uiteindelijk: "Ik kom."

Jaren later, na talloze omwentelingen en het zien vertrekken van de mensen om wie ze gaf, zou Emily spijt hebben van die beslissing. Als ze die dag niet was gegaan, hoe anders zou alles dan zijn verlopen. Maar er zijn geen 'als' in het leven.

Op zaterdagavond kleedde Emily zich zorgvuldig aan en bracht lichte make-up aan voor de spiegel. Ze was al verbluffend, maar met een beetje moeite kon ze hoofden doen draaien.

Ze schoof een paar dunne hoge hakken aan en opende de deur naar de privéruimte in de club. De eerste persoon die ze zag was Ethan, met Amy naast hem, en vele andere bekende gezichten.

Zodra Liam Emily zag binnenkomen, dronk hij zijn glas leeg, sloeg het glas op tafel en liep op haar af. Zijn kleine ogen knepen samen terwijl hij spottend zei: "Wat voor plek is dit, dat ze zomaar iedereen binnenlaten?"

Emily stapte opzij, zich ongemakkelijk voelend bij hem.

Hubert kwam snel naar haar toe. "Emily, ik ben blij dat je er bent."

Emily dwong zichzelf te glimlachen. "Gefeliciteerd met je verjaardag, Hubert!"

De woorden die ze had voorbereid om tegen Ethan te zeggen, verdwenen op het moment dat ze Amy zag. De kamer was gevuld met Ethan's vrienden, die vroeger ook haar vrienden waren. Maar in de twee jaar dat ze weg was, had Amy haar plaats ingenomen, en die vrienden waren Amy's vrienden geworden. Behalve Liam, natuurlijk.

Overmand door verdriet pakte Emily een glas wijn en dronk het in één teug leeg. Iemand in de hoek slaakte een kreet.

Emily richtte haar blik op Ethan.

Amy stond op. "Ik ga nu weg. Ik heb morgenochtend iets te doen."

Liam riep: "Amy, wacht! Jij bent niet degene die moet vertrekken!"

Ethan wilde haar volgen, maar Emily greep zijn arm. Aangewakkerd door de alcohol trok ze hem uit de privéruimte.

Ethan, die ook had gedronken, keek Emily met rode ogen aan terwijl ze hem tegen de muur duwde.

"Emily, je hebt Amy weer laten vertrekken! Kun je het niet verdragen om me gelukkig te zien?" spuugde hij.

Terwijl ze zijn mond zag bewegen, voelde Emily plotseling de wereld draaien. Meestal kon ze goed tegen alcohol, maar nu voelde ze zich duizelig en licht in het hoofd. Haar hele lichaam was heet, en ze zocht wanhopig naar een koele plek. Een verlangen dat ze nog nooit eerder had gevoeld, golfde door haar heen, waardoor ze zich zowel bang als beschaamd voelde. Emily ging op haar tenen staan, sloeg haar armen over Ethan's schouders, haakte haar armen om zijn nek en drukte haar gezicht tegen het zijne.

Toen hij haar zo zag, leek Ethan, alsof hij bezeten was of gedreven door iets, instinctief de halfopen deur achter zich open te duwen, haar naar binnen te trekken en haar naar binnen te duwen. Eenmaal in de kamer duwde Ethan haar op het bed.

Emily's stem trilde. "Ethan, ik heb het heet."

Ethan trok zijn jasje uit en gooide het weg. "Emily, is dit je nieuwe truc? Mij drogeren om me in bed te krijgen? Je bent echt verachtelijk! Aangezien je geen schaamte hebt, zal ik meespelen!" Hij trok zijn stropdas los en gooide die opzij.

Terwijl Ethan's zware ademhaling dichterbij kwam, had Emily al het vermogen verloren om helder te denken. Emily's mond was droog, en het vuur in haar brandde hevig, alsof het haar helemaal zou verteren. Ondanks de mist in haar hoofd wist ze dat ze gedrogeerd was. Het was een soort drug die je je verstand deed verliezen en je geen schaamte liet voelen. Gezien Ethan's toestand, was hij ook gedrogeerd. Eenvoudige alcohol zou dit niet veroorzaken. Bovendien had Ethan haar sinds het auto-ongeluk vermeden als de pest en zou hij haar nooit vrijwillig aanraken.

Maar nu drukte zijn grote, mannelijke lichaam op haar kleine gestalte. Het verschil in hun krachten was duidelijk. Emily voelde een diepe wanhoop en machteloosheid. Haar hoofd leek te gaan exploderen. Haar hele lichaam was oververhit. Hete zweetdruppels doordrenkten haar haar en ondergoed, maar haar hoge lichaamstemperatuur droogde ze snel weer. Haar lichaamstemperatuur was angstaanjagend hoog, maar haar hart voelde alsof het ondergedompeld was in ijs.

Terwijl Ethan ruw naderde, dacht ze aan die nachtmerrie in Verdant Grove. Ze dacht aan die donkere, vochtige kelder. Ze dacht aan de opgedroogde, donkere bloedvlekken op de muren. Ze dacht aan het geluid van zwepen die op vlees sloegen en het geluid van kettingen die over de grond sleepten. Ze dacht ook aan die kreten, smeekbeden en verwensingen.

Emily schreeuwde. Hoewel ze Ethan leuk vond, waren ze nooit zo intiem geweest. In het verleden, zelfs als de situatie verhitte, stopte Ethan altijd wanneer ze hem wegduwde. Later zou Ethan zich steeds verontschuldigen. "Het spijt me, Emily. Ik zou je nooit dwingen. Ik wacht tot je die verschrikkelijke herinneringen vergeet; ik wacht tot je me volledig kunt accepteren. Dan, op dat moment, laat me echt van jou zijn."

Nu ademden zowel zij als Ethan zwaar, hun ogen rood. De brandende sensatie in haar onderbuik stond op het punt haar te verteren. Haar lichaam was wanhopig op zoek naar een uitlaatklep voor haar verlangen. Door Ethan's aanraking slaakte Emily een kreun die haar enorm schaamde. Deze kreun stimuleerde haar lichaam verder. In haar gedachten wilde ze zo snel mogelijk van deze plek ontsnappen.

Echter, Ethan drukte alweer op haar neer. Zijn ogen waren gevuld met onmiskenbare lust en minachting. "Emily, is dit wat je wilde? Je had het eerder moeten zeggen. Waarom je zo gereserveerd gedragen?"

Zijn ogen waren meedogenloos en genadeloos. Hij trok haar witte jasje uit.

"Ethan, het is niet zo," huilde Emily, terwijl ze zijn mouw greep, in een poging zijn volgende beweging te stoppen. Ethan veegde haar handen weg en scheurde ruw de knopen van haar blouse los, trok die uit. Emily omhelsde haar ontblote armen, huilend en smekend. "Ethan, dat bedoelde ik niet, alsjeblieft, doe dit niet."

Ethan grijnsde, "Je zegt dat je het niet wilt? Wat bedoel je? Je doet je netjes voor bij mij, waardoor Amy me negeert, maar in het geheim ben je zo losbandig?"

Hij tilde ruw een van haar benen op en scheurde haar rok af. Ze waren ooit zo verliefd, maar nu kon hij zulke harteloze dingen zeggen.

Ethan zei, "Emily, ik wist niet dat je zo laag was. Alleen je verkrachter van een vader kon zo'n ellendeling voortbrengen! Je kunt niet eens tippen aan een enkele haar van Amy! Hoe durf je elke dag voor me te verschijnen en Amy ongelukkig te maken?"

Het laatste stukje stof op haar bovenlichaam werd door Ethan verscheurd. Emily wist niet hoeveel tranen ze had vergoten. Ze gebruikte al haar kracht om Ethan weg te duwen. Maar hij dacht dat ze hard-to-get speelde. Hij spreidde haar benen en kuste haar hard. Emily duwde hem met al haar kracht.

"Ethan! Je zult hier spijt van krijgen!" Emily slaagde er eindelijk in om Ethan op de grond te duwen.

Ethan voelde een barstende hoofdpijn, en fragmenten van herinneringen leken naar boven te komen. In mei bloeiden de rozen, de lucht vulde zich met een zoete geur. Emily glimlachte en duwde hem tegen de muur, kuste hem zachtjes.

Emily schreeuwde hysterisch, "Ethan."

Hij hield zijn hoofd vast. Wie riep hem?

Emily's duw had al haar kracht gebruikt. Voordat haar geest leeg werd, riep ze naar Ethan, "Laat me gaan."

Emily wist niet hoeveel tijd er verstreken was toen er plotseling hard op de deur werd geklopt.

Liam had mensen meegebracht. Hij schreeuwde van buiten, "Ethan! Ben je daar? Ethan! Gaat het goed met je?"

Toen brak een groep mensen binnen. Liam leek voorbereid, hij richtte zijn telefoon en maakte foto's van Emily.

Hubert reageerde als eerste, trok snel zijn jas uit om de verbouwereerde Emily te bedekken. Hij draaide zich om en sloeg Liam's telefoon uit zijn hand, brulde verontwaardigd, "Liam! Wat doe je? Verwijder die foto's!"

Liam raapte zijn telefoon op en wierp Emily een sinistere blik toe. "Prima, ik verwijder ze."

Liam trok Ethan van de grond, gaf Emily een veelbetekenende blik en vertrok.