Toen Ik Je Aanbad

Kara stapte opnieuw het verraderlijke huis binnen. Vandaag was haar twintigste verjaardag.

Ze zette stille, voorzichtige stappen alsof ze probeerde niet over live draden te struikelen.

Ze liep door de hal en haastte zich om naar Damon's kamer te rennen.

Nog een paar stappen en ze zou de deur bereiken. Maar voordat haar vingers de klink konden aanraken, kwam er een hand van achteren om haar mond te bedekken en een andere hand om haar middel om haar naar achteren te trekken.

"Maak geen geluid." De bevelende stem deed haar alle strijd staken. Ze hoefde geen ander woord te horen om te raden wie het was.

De hand om haar middel draaide haar om zonder zijn greep los te laten. Hij liep met hen beiden naar voren totdat ze in zijn kamer waren. Pas toen haalde hij zijn hand van haar mond.

Kara draaide zich om naar de enige persoon die ze verlangde te zien, maar hij was ook degene van wie ze weg wilde rennen. Hij wekte gevoelens in haar op waarvan ze de diepte niet kende.

James sloot de deur van zijn kamer om de verleidster te confronteren die hem van binnenuit deed branden sinds de dag dat hij haar voor het eerst zag.

Zelfs nu hij op het punt stond zijn vijfentwintigste verjaardag te vieren, vond hij het onmogelijk om zijn obsessie met haar te overwinnen.

Telkens als hij haar zag, was er maar één ding dat steeds opnieuw en opnieuw door zijn hoofd ging - verstop haar.

"Waarom ben je hier?" vroeg James haar. Hij zette lange, trage, roofzuchtige stappen naar haar toe, en zij stapte bij elke stap achteruit. Ze was zich er niet eens van bewust, dat wist James. Hij had jarenlange kennis van elk klein gebaar van haar.

Na de vraag stelde James inwendig een grijns op. Natuurlijk wist hij waarom ze hier was. Het is vandaag haar verjaardag. De enige dag dat ze Damon, zijn jongere broer, meesleept naar de verlaten kerk in het kleine bos net buiten hun stad om rond te dwalen. Haar obsessie met de verlaten kerk amuseerde hem al jaren.

"Kara," mompelde hij zacht toen ze hem geen antwoord gaf, "Waarom ben je hier?"

De manier waarop haar onschuldige blik naar hem opkeek, de manier waarop ze probeerde de rode gloed op haar wangen te verbergen, was voor hem zowel schattig als opwindend. Ze besefte niet eens wat ze met slechts één blik bij hem teweegbracht.

"Damon." Ze mompelde terwijl haar donkerbruine ogen naar de deur vlogen waar hij naast stond om haar in te sluiten, "Damon en ik hadden... wat plannen."

Kara weerhield zichzelf er nauwelijks van om de nervositeit die haar had overgenomen, door te slikken. Ze wist niet waarom, maar hij maakte haar altijd bang. Eén boze blik van James was genoeg om haar gillend de heuvels in te laten rennen.

Waarschijnlijk was het omdat hij nooit echt aandacht gaf aan iemand anders dan haar. Ze had het pas een paar jaar geleden opgemerkt. Hij was onverschillig tegenover alles wat andere mensen deden, of het nu zijn vrienden waren of zijn broer. Ze zouden het huis kunnen afbranden en hij zou er niets om geven. Maar als het om haar ging, was hij als een pilaar die een blad tegenhield.

Toen James had besloten naar de universiteit te gaan terwijl hij tegelijkertijd de machinehandel van zijn familie, die al generaties lang mede-eigendom was van de hare, beheerde, waardoor het een van de top tien bedrijven in New York City werd, had ze gedacht dat hij minder tijd zou hebben om haar het leven zuur te maken. Maar als het mogelijk was, nam zijn controlerende aard alleen maar toe.

Soms maakte het haar gek. Maar meestal verlangden haar ogen gewoon naar hem.

Haar jeugd was gevuld met geluk en hem. Elke herinnering die ze zich kon herinneren, was gevuld met hem.

James stond bij de deur en staarde naar de pop die zijn vader voor het eerst naar hun huis had gebracht. Zijn vader zei dat ze zo schattig is als een pop. Ze zag er eigenlijk ook zo uit.

Zijn vader had gezegd dat de nieuwe pop in het huis naast hen was komen wonen met haar familie. En toen had vader de kamer verlaten, hem en Damon vragend om met haar te spelen omdat hij wat werk te doen had.

Terwijl hij naar haar keek, zag hij haar giechelen om iets wat Damon had gezegd. Damon en de pop waren allebei even oud. Vijf jaar.

Ze draaide heen en weer op haar tenen in haar gele jurk. De pop was de mooiste die hij ooit had gezien.

Haar bruine ogen keken nieuwsgierig naar hem. Zodra haar blik de zijne kruiste, voelde hij iets in zijn maag zakken. Een plotselinge nervositeit overviel hem. En nervositeit en hij waren nooit een goede combinatie. Het maakte hem boos.

Hij trok zijn wenkbrauwen arrogant op naar haar.

"Hoe heet je?" vroeg Damon terwijl hij naar haar zwaaiende paardenstaarten keek.

"Kara." antwoordde ze liefjes en deed een stap naar James toe. James' groene ogen waren betoverend voor haar. Ze had nog nooit zulke ogen gezien.

Ze kwam voor hem staan. Een minuut lang was er niets anders dan stilte tussen hen terwijl ze in elkaars ogen staarden.

"Zijn die echt?" fluisterde Kara mysterieus.

"Wat?" vroeg James verward.

"Je ogen." antwoordde Kara terwijl ze op haar tenen ging staan om zijn lengte te evenaren. Ze wilde die unieke ogen goed bekijken.

Kara legde haar wijsvinger zachtjes op James' wang en mompelde, "Ze lijken op kiezelstenen. De stenen die we in onze grote pot met kiezels hebben. Mijn vader brengt er elke keer een mee als hij voor werk weggaat. Ik heb geen kiezelsteen zoals de kleur van jouw ogen."

James stond onbeweeglijk op zijn plek. Een plotselinge verlegenheid had hem overvallen. Hij wist niet of hij wilde wegrennen of blijven praten met de pop.

Kara kantelde haar hoofd een beetje verbaasd opzij terwijl haar gezicht een beetje in verwarring fronste,

"Zou het pijn doen als ik ze met mijn vinger zou prikken?" vroeg ze in alle ernst.